Het is een mooie timing om deze column te schrijven. Ben weer een tijdje op tour geweest en een paar weken geleden waren we terug om in Nederland meteen allerlei zalen aan te doen. De laatste was Rotown Rotterdam en die show was echt waanzinnig. Nu is het dus tijd om te reflecteren, voordat ik weer vertrek.

Ik ga nooit bewust in m’n denkstoel zitten of nadenken en reflecteren over wat er is gebeurd. Maar wat mij heel erg is opgevallen, is dat als wij terugkeren van een tour in het buitenland (de laatste jaren) en weer shows in NL gaan doen, er elke keer weer een soort van mini verhuftering is ontstaan tijdens popconcerten in Nederland. En al die mini verhufteringen bij elkaar wordt uiteindelijk een behoorlijk hardnekkige hufter.

Ik heb het over de, zoals ik het graag noem, orale diarree die tijdens concerten in fatsoenlijke zalen steeds grotere vormen aanneemt. Ik heb het zelfs, om het nog concreter te maken, over concerten met een duidelijke headliner waar je speciaal een kaartje voor koopt. En dus niet over een avond even ‘gezellig’ bandjes kijken in Café Kansloos.

Wat mij opvalt, is dat er steeds meer volledige gesprekken tijdens concerten worden gevoerd. En normaal hou ik niet van de uitspraak ‘het is altijd groener aan de overkant’, maar ik heb flink wat vergelijkingsmateriaal en dit is echt een ziekte die vooral in Nederland steeds erger schijnt te worden. Gelukkig blijft het altijd (bij Death Letters shows althans) bij kleine getalen en gebeurt dit niet eens bij alle concerten. Maar toch is het een veel terugkerende klacht als ik met mensen spreek.

Kijk, wat ik hiermee wil is een discussie starten. Want blijkbaar vinden sommige mensen het doodnormaal om hele gesprekken te voeren tijdens zulke concerten (met duidelijke headliner). Laat ik gelijk mijn standpunt innemen door te zeggen dat ik dit onbeschoft, respectloos naar de medebezoeker en ook nog eens geldverspilling vind. Vaak heeft iedereen, behalve zijzelf, door dat deze mensen nogal luid te horen zijn. En ik wil ze niet vanuit een superieur standpunt gaan vertellen wat ze wel en niet mogen doen tijdens een concert, maar ik vraag me juist af wat deze mensen onder fatsoen verstaan. En eigenlijk waarom ze het überhaupt doen, want ik begrijp het echt niet. Wat is er in vredesnaam zó belangrijk dat je het op dát ene moment lang en breed met elkaar moet gaan bespreken…? Denk ik dan.

Vorige week hoorde ik het argument: “Ja, maar ik heb een kaartje gekocht dus kan ik toch doen wat ik wil”. Haha, nee dat kan je niet. Waarom? OMDAT JE NIET DE FUCKING ENIGE BENT. Ikke, ikke en de rest kan…  Wat ook een mooi verschijnsel is, is als mensen nogal luidkeels zijn om zichzelf op een wanhopige manier verstaanbaar te maken tijdens een concert. Ziet zo’n iemand de absurditeit daar niet van in? Ik vind het tamelijk debiel als je dat zelf niet doorhebt. En voor alle duidelijkheid, dit gaat dus niet over iets vluchtig zeggen, of vragen wat iemand te drinken wil, maar over uitvoerige gesprekken.

Tijdens een show van Death Letters, met harde en zachte momenten, merk je dit heel erg goed. Afgelopen week begonnen we een wat meer ingetogen nummer dan ons rock materiaal. Er was een groepje mannen constant aan het praten vanaf de eerste noot van het concert. Normaal ben ik er heel voorzichtig mee om daar wat van te zeggen, want je zet daar als artiest gelijk een behoorlijk sterke toon mee en je wilt voor de genietende bezoekers niets verpesten. Maar ik voelde dat het deze keer wel kon. Ik zei er vervolgens wat van “Als je wilt praten ga dan naar een café”. En daar werd (tot mijn verbazing eigenlijk) met een enorm applaus en gejuich op gereageerd. En deze reactie is echt alles zeggend en toonaangevend waar nog steeds (in mijn ervaring) 90% van het publiek uit bestaat bij zulke concerten.

Het gaat er dus niet om of je nu wel of niet voor je kaartje hebt betaald of welke beweegredenen je had om naar dit concert te komen. Dat maakt geen ene moer uit. Je hebt als mens gewoon de verantwoordelijkheid om fatsoen te tonen naar je medemens.  Ik gooi ook geen baksteen door jouw spreekwoordelijke ruit “omdat ik voor deze baksteen heb betaald”.

Let gewoon op, wees bedachtzaam. En vooral als de sfeer ernaar staat, als het wat rustiger en meer ingetogen is, ga dan geen hele gesprekken voeren. Mensen hebben er last van. Wees bewust van je omgeving. Het is allemaal niet zo moeilijk.

Love and peace!

Duende Ariza Lora

Duende Ariza Lora (22) is componist, muzikant, dichter, producer en zanger, vooral bekend van de band Death Letters. Met deze band is hij vanaf zijn 15e al actief en tourde hij in heel Europa en de Verenigde Staten. Achtereenvolgens bracht hij de albums The Death Letters en Post-Historic uit. In februari 2013 verscheen hun derde album Common Prayers. Zelfs in de bekendere UK-magazines werd zijn werk met dit rockduo alom bejubeld. Alle releases van Duende komen uit op zijn eigen Silent Voice Records – in 2014 zal hij via dit label ook een aantal solo-projecten uitbrengen.
Tevens stond hij op het podium met andere bands, zoals My Corduroy Life, S As In Assassins en zijn eigen project Back To Grey. Duende is naast een groot muziekliefhebber (vinyl!) op jonge leeftijd al geïnteresseerd geraakt in Spaanse poëzie en filosofie.