Stel je het volgende eens voor: tijdens één van je zoveelste internetsessies op zoek naar vertier in een stad dichtbij die van jou, valt je oog op een aankondiging op de website van één van de grotere poppodia in Nederland. Je favoriete band speelt op een moment dat je tijdschema het toelaat, je hebt net geld van de belastingdienst teruggekregen en dit is de eerste keer sinds jaren dat ze weer eens hier spelen. Je bestelt je kaartje het moment dat het in de voorverkoop gaat en dan kan het grote wachten beginnen.

Maanden gaan voorbij waarin je af en toe je kaartje tevoorschijn haalt, kwaad wordt omdat tijd zich maar in één richting begeeft en maar op één snelheid wordt afgespeeld en maakt plannen met vrienden die ook een kaartje hebben gekocht voor hetzelfde concert. Na wat een eeuwigheid lijkt is de dag eindelijk daar. Vol goede moed vertrek je al vroeg (je wilt natuurlijk wel vooraan staan) naar de stad waarin die avond wordt gespeeld en fraterniseert bij de venue wat met de harde kern van de fanbase die hetzelfde idee had over tijd van aankomst als jij. Eindelijk gaan de deuren open, je overleeft de chaos bij de garderobe en slaat jezelf door een uur voorprogramma heen dat je niets tot weinig kan interesseren. Het is tenslotte niet de band waar je voor kwam. En eindelijk gebeurt het: de band komt het podium op en dit is ook gelijk het moment waarop de muziek begint en, als je zoals ik ben, de irritatie.

Was deze lange introductie nodig? Zeer zeker niet. Maar het zet wel de toon en de scene voor mijn grootste ergernis van muziek live zien: telefoons. Of beter gezegd: de camera’s in telefoons. Als paddenstoelen uit de grond schieten ze de lucht in. De zaal wordt verlicht door beeldschermen die reflecteren op de ogen van hun eigenaren. Eigenaren die pas content zijn als elke riff en roffel wordt opgeslagen in een distorted geluidsbestand met een bijbehorend slecht verlicht en schokkerig filmpje. Veel van deze filmpjes zullen de weg vinden naar YouTube en Twitter zodat iedereen kan zien dat je erbij was. Of in ieder geval dat je telefoon het live heeft mogen aanschouwen.

En persoonlijk vind ik dat eeuwig zonde. We zijn inmiddels zo verslaafd aan techniek en er zo afhankelijk van geworden dat het onmogelijk is om iets “analoog” te ervaren. Een mobieltje is niet langer een mobieltje, het is een extensie van onszelf geworden. Het is onze derde hand, en in de context van een live concert is het ook ons derde oog (voor meer uitleg daarover raad ik je aan om “the extensions of man” van McLuhan te lezen). Mij lijkt het persoonlijk ook raar om te spelen voor een zaal waarin iedereen alleen maar naar zijn mobiel kijkt en waar men zich meer bezighoudt met het beeld stil houden (wat overigens zo goed als nooit lukt) en waar niemand echt 100% let op wat de band doet of speelt. Ik snap persoonlijk het nut er niet van, ons brein is prima in staat om iets te onthouden en vooral als het iets is waar we ons voor interesseren. Ik maak mezelf er soms ook schuldig aan, maar dan in een net iets andere vorm. Ik maak meestal twee foto’s tijdens een concert: één van het podium zonder band, en één met band. Dit is voor mij persoonlijk een prima visueel geheugensteuntje mocht ik het ooit nodig hebben.

Ik stel het volgende voor: probeer eens je mobiel in de zak te houden en je te verliezen in wat er op het podium gebeurt. We gaan immers toch uit om even te vergeten dat we een normaal leven hebben? Je bent in een zaal vol met mensen die voor precies hetzelfde komen als jij en je hebt de kans om het voor een paar uur samen met hen mee te maken. Jijzelf bent echter niet meer direct aanwezig nadat je de keuze hebt gemaakt om het hele event, waar je misschien maanden naar toe hebt geleefd, te bekijken via een externe bron, jezelf voorhoudend dat je pas echt ergens bent geweest als je er bewijs van hebt gemaakt.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 22 jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die als hij niet aan muziek bezig is er wel over schrijft voor het Britse ‘Music Review Database’.