Interview: Michel Ebben

Michel Ebben lanceert soloalbum Inertia: Een ontdekkingsreis van 10 jaar.

Recent verscheen Inertia, de eerste soloplaat van de Rotterdamse singer/songwriter Michel Ebben (44). Het kostte bloed, zweet, tranen en werd een ontdekkingsreis van 10 jaar met hindernissen uit verschillende hoeken. “Ik ben heel kritisch en perfectionistisch”.

We zitten aan de Nieuwe Binnenweg, eind van de middag. Terwijl het rumoer, dat bij een grote stad hoort, vanuit alle kanten doordendert, zit Michel Ebben er ontspannen bij op het terras van Rotown. Honderduit pratend over muziek. Hoewel hij al heel lang muziek maakt, duurde het lang voordat hij aan een soloproject begon. In 2008 om precies te zijn. En het duurde nog langer voordat het album af was.

“Sinds 2004 schrijf ik liedjes voor die plaat, maar pas vier jaar later ontstond het idee om ze op een soloplaat te zetten. Vanaf dat moment begon de estafette van afleidende momenten. Ik rolde het onderwijs in, ik richtte de band Gravel Town op, werkte meer en meer in mijn studio aan andere projecten met songwriters en dichters, het ging maar door; er was altijd wel iets wat de voortgang belemmerde. De periodes om aan de soloplaat te werken waren schaars”.

Je ging naar Amerika om inspiratie op te doen?
“Ik heb zelfs vier keer in Amerika gereisd, uit alle indrukken is het album uiteindelijk ontstaan. Ik schreef er muziek en maakte er foto’s bij, die de sfeer van de muziek weergeven en die in een bijbehorend boek zijn gepubliceerd, samen met de songteksten”.

Het ziet er indrukwekkend uit, niets is aan het toeval overgelaten.
“In het begin wilde ik echt alles alleen doen, maar daar kwam ik snel van terug. Ik liep erin vast, omdat ik een aantal dingen niet of niet goed genoeg beheers. Vandaar dat ik een team om me heen zocht dat me kon en wilde helpen met de totstandkoming van Inertia. Uiteindelijk bleek dat een internationaal gezelschap dat ik vaak viavia benaderde om mee te doen. Ze komen uit Denemarken, Duitsland, Italië, Israël en Turkije.

Voor het artwork werkte ik met de geweldige Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren en de mastering werd gedaan door Kim Rosen, een Amerikaanse die eerder onder anderen werkte met Bonnie Raitt. We vroegen hen via een mailtje en ze zeiden ‘gewoon’ ja. Al met al passen die verschillende nationaliteiten goed bij het thema reizen”.

Het album klinkt ook nog eens erg goed.
“Sommige nummers hebben meer dan 100 sporen. Mijn doel was dat het allemaal echt moest zijn, met louter analoge instrumenten. Aan de technische kant van het album hebben we weken, misschien wel maanden gepield. Monnikenwerk ja. Ik werd er af en toe wanhopig van en dacht meerdere keren: ik kap ermee! Het was een grote zoektocht naar een voor mij perfecte plaat, een album waarop alles klopt”.

Op welk moment wist je: nu is het album klaar?
“Op een avond in 2018 zaten Demet (Köysüren, sinds juli Michel’s vrouw, red.) en ik een glas wijn te drinken en luisterden we naar het resultaat van het album tot dan toe. Toen hoorden we dat het goed was, dat het was zoals ik het wilde. Alleen… ik wilde nog wel al mijn zang opnieuw opnemen, haha. Gaandeweg de jaren veranderen er dingen, ook mijn stem. Ik wilde met meer intentie zingen. Uiteindelijk duurde het weer drie maanden voordat mijn ‘nieuwe’ zang was opgenomen”.

Het album is nu uit. Wat denk je als je er nu naar luistert?
“Er mankeert niets meer aan, ik luister er graag naar. Als Bob Dylan deze plaat had uitgebracht, had ik ‘m echt goed gevonden” (knipoog).

Onder welk genre zou je het album plaatsen?
“Waarschijnlijk zet de platenwinkel Inertia achter het americana-bordje. Prima. Het is licht melancholisch, met cynische en humoristische teksten. Intiem, met hier en daar een protest tegen de huidige wereld”.

Bijzondere titel: Inertia. Wat betekent het?
“In eerste instantie dacht ik dat het niets betekende. Ik werd met dat woord wakker, ergens in 2012, en ik wist dat het de titel van mijn soloplaat moest worden. Toen ik het woord later googlede, bleek het wel degelijk te bestaan en het paste wonderwel bij de strekking van de plaat. Het woord inertia betekent ‘tegengehouden beweging’”.

Moeten we nu weer 11 jaar wachten op een nieuwe soloplaat?
“Haha, nee hoor, dat denk ik niet. Ik heb ontzettend veel geleerd en ik weet zeker dat een volgende soloplaat makkelijker en sneller tot stand komt. Er liggen nu sowieso nog 10 nummers waar ik in 2020 iets mee wil gaan doen. De titel weet ik al: If You Were Me. Die plaat pak ik minder groots aan, qua arrangementen. Vanaf nu wil ik vooral veel gaan spelen, solo of als duo. En binnenkort ga ik trouwen met Demet, we zijn druk met de voorbereidingen. Eerst in Nederland en dan in september of oktober in Turkije”.

De soloplaat Inertia van Michel Ebben is fysiek te koop. De online release staat gepland voor 13 september 2019. Dan verschijnt tegelijkertijd een bonusplaat met een aantal liveversies van nummers op Inertia.

 

Copyright foto: Stephan Vanfleteren

Meer info over Michel Ebben? Check zijn Facebook of website!

Live-verslag Eendracht Festival X

Het jaarlijkse Eendracht Festival biedt traditiegetrouw een goede dwarsdoorsnede van de Rotterdamse muziekscene. Voor de tiende keer op rij werden circa 100 acts op loopafstand van elkaar gepresenteerd en onze enthousiaste reporters Loeki en Saar gingen donderdag 18 juli op pad en tekende de volgende ervaringen op:

Verslag Loeki:

Zoals elke zomer verheug ik me op de Rotterdamse festivals. Met name op het Eendracht Festival voel ik me omringd door diverse muziek, allemaal leuke mensen en het stadse gevoel, het meest thuis. Het geweldige aan dit festival is en blijft de unieke sfeer die wordt bepaald door de omgeving. Midden in het centrum waar op meerdere locaties, zoals bijvoorbeeld in WORM, Bar³ en Club Vibes (drie van mijn favoriete plekken) in de stad muziek wordt gepresenteerd. Op twee van deze plekken ben ik gaan kijken en liet ik me verrassen door wat de bands tijdens het Eendracht Festival zouden brengen.

Bar³
Om half acht speelde de eerste band in Bar³. Hier was ik super benieuwd naar aangezien ik de bandleden aardig goed kende en zelf ook een tijdje met hen meespeelde voordat ze openbaar gingen optreden. Dit was dus hun eerste ‘echte’ show en ik kon zien dat de zanger erg nerveus was. Ome Bob’s Tribute Band is de bandnaam en zoals je misschien al kan raden afgeleid van de Rotterdammer Bob, die inmiddels iconisch is geworden door een bekend grappig filmpje.

De band speelde skapunk en bestond uit een toetsenist, een zanger, een bassist en een drummer. Zodra het nieuwsgierige publiek was gearriveerd en de muziek begon danste ik als eerste vrolijk mee. De nummers gaan voornamelijk over vrijheid, lange avonden waarin spontane avonturen ontstaan en anarchie. Je hoorde hierbij duidelijk het verschil tussen ska en punk.

Copyright foto: Julia Vroegh

Er werd vrolijk ‘geskankt’ op de ska nummers en wanneer de harde punkgeluiden klonken beukte het publiek hard tegen elkaar aan. Er kwamen ook twee rustige nummers voor in de set, iets met reggae-dub zonder zang en een gevoelig liedje waarbij het refrein overging in geschreeuw. Ik merkte dat iedereen het naar z’n zin had en echt los ging en vond dit daarom als eerste show erg goed geslaagd!

Club Vibes
Ik belandde hierna met mijn bezwete lichaam in een heel andere sfeer toen ik Club Vibes binnenliep voor de volgende band: Lifeless Past. Ik had deze band één keer eerder gezien bij de pre-party van Eendracht Festival en was er daarna gelijk over uit dat ik ze hier weer wilde zien. Wat ik knap vind aan de muziek die ze produceren en in de zaal neerzetten is dat ze dit met twee man doen; een ‘drummer’ op drumcomputer die tegelijkertijd de toetsen bedient en een zanger die ook gitaar speelt.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

Ze maakten new wave en postpunk en lieten die bepaalde jaren 80 sfeer, waaruit waarschijnlijk de naam Lifeless Past is ontstaan, goed terugkomen. De band bestaat al sinds 2012 en dit jaar hebben ze in een nieuwe formatie het album Discarnate Objects uitgebracht. Ik merkte dat bij het vorige optreden het publiek wat meer meedanste, maar dat maakte het voor mij niet minder fijn. Hoe heerlijk die zweverige, trage muziek overging in een fijne postpunk beat, zo fijn liet ik me hierin opgaan. Oftewel; een goed optreden!

Stealers was mijn volgende doel om heen te gaan, ook in Club Vibes, waar ik dus nog wel een tijdje bleef. Hiermee begon de vuige punk weer terug te komen. Drie stoer geklede mannen met zwarte leren jassen betraden het podium. Deze band bestaat al vanaf 2007 en zag ik ook voor de tweede keer. Met een ruige uitstraling verzorgde ze veel en hard geluid dat ik zou omschrijven als streetpunk met rock’n roll invloeden.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

In de teksten was goed terug te horen hoe stoer deze mannen zijn. De nummers gingen over dingen stelen, vechtpartijen, rondjes rijden met auto’s en mensen neerschieten. Inspiratie hiervoor halen ze uit eurocrime films en voornamelijk jaren 70 Italiaanse films. Na het optreden vroeg ik wat dingetjes na en legde de zanger duidelijk uit dat het doel was om een ‘gevaarlijke’ rockband te zijn als tegenreactie op singer/songwriters en slappe hedendaagse muziek. Ik kon ze geen ongelijk geven en vond dat ze dat doel ook zeker overbrachten aan hun publiek.

Toen ik dacht dat de muziek niet nóg harder kon was het eindelijk tijd voor Terror Defence, waarop velen met enthousiasme zaten te wachten en die mij het tegendeel bewezen. Terror Defence (bekend uit de VPU – een grote groep punkers uit Voorne Putten) komt uit Hellevoetsluis en is de laatste jaren deels in Rotterdam komen wonen en raakt ook hier steeds meer bekend. Ze spelen al vanaf 2004 en zijn met de huidige bandleden vanaf 2007 verder gegaan.

Copyright foto: Marcel van Leeuwen

De kracht en de energie die deze band naar buiten bracht was vol onverwoestbare passie en blies iedereen omver. Je zou de muziek kunnen omschrijven als D-beat en hardcore punk. De zanger veranderde in een waanzinnig schreeuwend wezen die de goede herrie in hart en nieren voelde. Hier reageerde het publiek weer net zo goed op waardoor fijne moshpits met chaos, wanorde en agressie ontstonden. Ik kan zeggen dat deze band als klap op de vuurpijl mijn avond beëindigde.

Het gaf me een fijn gevoel, zowel het festival zelf als alle bands en bekenden om mij heen die allemaal genoten van de goede, harde en nieuwe muziek. Door deze ervaringen op het Eendracht Festival wil ik volgend jaar graag weer gaan, deze avond was dan ook meer dan geslaagd!

Verslag Saar:

Rotterdam is tof, dat weten we intussen wel. Toch is er een manier om dit telkens opnieuw te bewijzen en het Eendracht Festival is daar een goed voorbeeld van. Het jaarlijkse showcase festival lukt het steeds weer om, met een grote lading upcoming muzikanten, de binnenstad op zijn kop te zetten. Zelf ben ik al jaren fan van het evenement en dit jaar was weer een zeer geslaagde editie. De diversiteit van het programma blijft verbazen want er is voor iedereen wat wils. Van keiharde kraut rock tot poeslieve rap, je bent vrij om je helemaal onder te dompelen in wat voor muziekstroming dan ook.

Eendrachtsplein Podium
Nadat ik een heerlijke stroopwafel op het Eendrachtsplein zelf in mijn systeem had, begon de dag niet bepaald rustig met de muziek van The Legendary Orchestra Of Love. De tamelijk bijzondere kijk op rock ‘n roll van het drietal nam het hele plein bij de hand, om er vervolgens samen mee te swingen. Licht absurdistische teksten zorgden voor wat verwarring, wat snel weg werd geschud door het up tempo geluid wat de mannen, die zo bij Schorem hadden kunnen werken, produceerden. Al met al een erg sterke show, die misschien toch wat beter in Rotown op zijn plek was geweest.

Daar ging ik later ook heen voor een show, namelijk die van Peter & The Neverband, maar niet voordat ik bij de enige echte Lil Zjans was geweest.

Zij en haar producer, Yung Polars, traden op voor Cafe Zondebok & ’t Zwarte Schaap, midden in de Witte de With straat. Dit zorgde voor wat bijzondere taferelen, want nadat Zjans het nummer Compensatiegedrag inzette, trokken twee mannen op glanzende motoren nog nét even wat harder op in de straat.

Er werd veel gelachen en als poezen gedanst, vanwege het geliefde thema van de rapster. Een mooi voorbeeld van dat muziek ook met een korreltje zout genomen mag worden, zeker in deze ‘Famke Louise generatie’. Amusement en creativiteit zijn ook erg belangrijk en deze twee kwaliteiten heeft Lil Zjans zeker in haar pocket.

 

Rotown
Verder met de volgende act, ik heb ze al eerder genoemd, namelijk Peter & The Neverband. Een gezelschap wat ik via een vriend ken en al een tijdje live wilde zien spelen en vandaag was dan eindelijk het moment daar. Het viel alles behalve tegen. De eigen omschrijving ‘blije rock’ werd nageleefd, Rotown stond dan ook niet zonder reden helemaal vol.

Er werd heerlijk gedanst op de rauwe dagdromen van Peter, met als versterking de steengoede band waar het plezier en de passie van af straalde. Ze gaven alles, dat bewees zich ook in de machtige gitaarsolo’s van Tom Teunisse. Ze hadden na de pre-party van het Eendracht Festival al lovende reacties gekregen en dat bleken ze nu ook meer dan waard.

 

Na een korte bierstop ging ik met wat vrienden terug naar het Eendrachtsplein voor Het enige echte Gezelschap. We troffen een energiek publiek aan, dat opgezweept werd door Jordy Dijkshoorn, Diggy Rast en Juno, de Nachtburgemeester van Dordrecht.

Een aparte combinatie zal je denken, en dat was het ook. Maar toch werkte de combinatie van elektronica, spoken word en rap erg goed. De energie waar de mannen, en dan vooral Jordy, om bekend staan zorgde er voor dat de nummers als een klap in je gezicht voelde, waar je vervolgens dankjewel tegen zegt.

 

Bar³
Als persoonlijke afsluiter van het festival gingen we door naar Bar³ voor meer bier en muziek. En dat laatste moest gaan voortkomen uit Beach Coma. Rotterdamse blues punk die nergens anders dan in Bar³ uit de speakers had moeten klinken, daar waar de laatste energie van de aanwezigen er uit gedanst en gebeukt werd. Het trio speelde een strakke, maar toch ruige set die voor alle liefhebbers van harde muziek een knalfeest was.

Copyright foto: Julia Vroegh

Na afloop ben ik, om het contrast van de dag nog wat groter te maken, gaan dansen in de gay bar Bonaparte. En dat is nou juist de schoonheid van het Eendrachtsfestival.

Tot volgend jaar!