Het leven is een festival

“Zonder muziek is het leven een vergissing”; indringende woorden van Friedrich Nietzsche die trillen tot op het bot. De klanken van historische muzikanten domineerden onze jeugd. Iconen als Prince, Springsteen, Michael Jackson en natuurlijk ook The Beatles of The Rolling Stones. Muziek is grenzeloos, muziek verbindt en muziek leeft, met name in ons heilige Rotterdam.

Ook deze zomer biedt muziek in volle omvang binnen onze stadsgrenzen. Zo werd het Eendracht Festival gevolgd door het ultra-culturele evenement Rotterdam Unlimited. Als muzikale pioniers zijn wij Rotterdammers zogenoemde ‘trendsetters’. Komt het aan op een feestje, bouwen wij deze op, delen de muzikale invloeden in en breken wij hem weer af, zodra de lichten gedoofd zijn. Of het nu een Parade betreft, een evenement in onze binnenstad of lokaal ontworpen feestjes; wij Rotterdammers doen het gewoon.

Zo ook in 1970.

Op vrijdag 26 juni 1970 gaf Rotterdam gevolg aan een historisch en cultuur-veranderend evenement in Amerika genaamd Woodstock. Op de groene velden bij Kralingen werd voor drie regenachtige dagen een iconisch festival neergezet. Het ‘Holland Pop Festival’, inmiddels beter bekend als Kralingenpop 1970, werd Neerlands eerste openluchtfestival ooit en vormt hiermee de bakermat voor wat wij vandaag de dag nog mogen meemaken. Internationale grootheden zoals Jefferson Airplane, Santana, Canned Heat en Pink Floyd speelden voor het eerst op onze grond en niet geheel onbelangrijk, voor een Rotterdams publiek.

Tienduizenden mensen zwommen in de Kralingse Plas, bezochten de kinderboerderij, genoten van een filmprogramma en konden gratis kamperen op de Rotterdamse flank genaamd Kralingen. Geschiedenis werd geschreven, echter zou het jaren duren voordat deze erkend zou worden.

Geschiedenis wordt geschreven door diegenen die regels breken. Een zin die met name van toepassing is op de Hippie-Rotterdammer van toen. De wet handhaven kwam tot een abrupt einde op deze drie memorabele dagen in 1970. Agenten in burger streken handen over hun hart bij het zien van het gebruik van softdrugs en zo begon dus ook in Rotterdam het inmiddels befaamde gedoogbeleid, dat vandaag de dag nog steeds van toepassing is.

Op 21 september 2013, maar liefst 33 jaar nadat dit bijzondere evenement had plaatsgevonden, werd er een monument neergezet op de plek waar alles begon.

In ons heiligdom, in ons Kralingen, in ons Rotterdam.

Als geboren Rotterdammer en muziekliefhebber ziet Joey den Blanken kunst in alles wat onze havenstad te bieden heeft. Als prominent lid van het platenlabel Eastgarden Music heeft Joey, met zijn muziekteksten, menig prijs en bokaal in de wacht gesleept. Als ‘zoon van de stad’ en inmiddels ouder dan zijn muziekdagen, vond Joey een nieuwe en verse uitlaatklep; schrijven. Een passie en kunst die voor weinig mensen is weggelegd. Op deze manier wil Joey den Blanken teruggeven aan Rotterdam, wat Rotterdam voor hem betekend heeft. Check zijn Facebookpagina: Rotterdam Columns.

 

 

Giorgio Oehlers – ‘Ego’ And The Art Of Letting Go

  • 'Ego' And The Art Of Letting Go

  • Giorgio Oehlers
    • Genre: Electronic
    • Release-type: download-ep
    • Label: Darker Than Wax

Videomaker. Skater. Huisman. En muzikant. Giorgio Oehlers, slechts 27 lentes jong, vuurt vanaf Katendrecht al jarenlang zijn indrukwekkende lading talenten af op de wereld, variërend van prijzenwinnend grinden op zijn skates tot het binnenslepen van de Sena Grote Prijs van Rotterdam in 2016 (categorie Electronics).

Oehlers heeft als beatmaker een enorme collectie fragmenten gemaakt, maar slechts weinig daarvan afgerond tot tracks. Daar moest zijn eerste echte ep verandering in brengen, vertelde hij begin dit jaar in gesprek met de Popunie. “Ik vond dat ik nu dingen moest gaan afmaken. Ik heb de beste uitgekozen en ben daarmee aan de slag gegaan.”

En dus is daar nu ‘Ego’ And The Art Of Letting Go, een vierkoppige release op Darker Than Wax uit Singapore. Oehlers biedt daarop een mix van funk (Ego Groove), hiphop (Sun Cruiser), elektronica (Strangers) en jazz met samba-invloeden (Egoista). Dat is ook gelijk een van de fijne punten aan deze ep: de variatie is enorm.

Bovendien is Oehlers een bovenmatig getalenteerde producer die elk van die stromingen technisch gezien perfect uitvoert. De geluidskwaliteit is absurd, de instrumenten klinken kraakhelder en de composities zijn prachtig gelaagd. Elke nieuwe luisterbeurt levert nieuwe ontdekkingen op, variërend van een subtiele kraak in de achtergrond tot een fluisterende baspartij.

Wat de Katendrechter alleen mist, is een stevige smoel in zijn werk. ‘Ego’ And The Art Of Letting Go kun je in elk gezelschap en op elk moment opzetten voor een plezierige achtergrond, maar het gebeurt bijna nooit dat de ep écht je aandacht vraagt en zichzelf op de voorgrond zet. Dat is superjammer, want als Oehlers dat zou doen, dan ligt het domein van gerenommeerde voorvaderen als Jazzanova en Kruder & Dorfmeister of huidige iconen als Taylor McFerrin en Guts binnen handbereik.

Op naar de langspeler dus, inclusief drie snoeiharde hits. Moet een peuleschil zijn voor een multigetalenteerde jongen als Oehlers.