Opgericht in: 2012
Klinkt als: De hedendaagse Brooklyn indiescene
Release(s): Waktu Dulu (2013)
Voorgaande bands: Bonne Aparte, Adept

WebsiteFacebook

I’ll be back(stage)

klipinkpopGroupie zijn, of toegeven dat je groupie bent, is een groot taboe. Bereid zijn tot seks met je idool en werkelijk álles eraan doen om zo dichtbij mogelijk te komen; je kunt bijna nog beter zeggen dat je op de PVV stemt. Lieve groupies, hou dit voor jezelf. De persoon tegen wie je dit openbaart zal met walging reageren. Alsof je een harde scheet laat en de walm vervolgens trots met je handen naar hem toe waait.

Ik zou mezelf geen groupie willen noemen. Oké, toegegeven, als Brandon Flowers van The Killers ooit nog voor mijn deur staat, zet ik hem niet op de trein terug naar Las Vegas. En natuurlijk: als iemand mij zo weet te raken met zijn muziek, ik troost heb gevonden in bepaalde platen, sommige songteksten op mijn lijf geschreven lijken te zijn, dan kan ik niet ontkennen dat ik zo’n artiest bijzonder en interessant vind. En in sommige gevallen lijkt het me fantastisch om mijn waardering daarover te uiten – maar dan wel met mijn kleren aan.

Vreemde capriolen heb ik nooit uitgehaald, en toch ben ik meer dan eens dichtbij bekende artiesten gekomen. Door werkervaringen en stages in de muziekindustrie bijvoorbeeld.  Maar écht indruk maakte het toen ik jonger was en telkens door stom toeval backstage terecht kwam.

Zoals die keer dat ik de mannen van Saybia zomaar in een café tegenkwam na hun concert. We gingen het nachtleven van Den Haag in. Aten wat shoarma – “met extra knoflooksaus alsjeblieft.” Oh, dat was geen punt hoor. Google maar eens  afbeeldingen op ‘Saybia’, en je begrijpt dat ik me niet zo druk maakte om een slechte adem.

Of die keer bij Editors in 013. Ik gok dat ik zo’n 18 jaar was. De dj draaide na het concert wat plaatjes en zoals altijd bleven we plakken. De band die deze avond in het voorprogramma van Editors speelde kwam ook langs en nodigde ons uit om backstage een feestje te vieren.
Zo gezegd, zo gedaan. Een van de bandleden gaf me een korte uitleg waar het bier stond en dorstig als ik was, snelde ik een van de kleedkamers in. Ergens in de verte dacht ik nog een “No, no, not there!” te horen, maar ik had de koelkast al open. Gretig verzamelde ik een groot aantal blikjes bier. Ik wilde al bijna “I’m so glad I found this” (songtekst Editors, red.) zingen, tot ik rechts van me keek en Tom Smith me glazig zag aankijken. Verkeerde kleedkamer. Afijn, de koelkast van Editors geplunderd. Moet kunnen.

Nog geen half jaar later bevond ik me weer in 013. Ditmaal voor een concert van de progressieve rockband The Mars Volta. En geloof het of niet, we zaten nog geen minuut op de welbekende trap in de concertzaal, toen een promo jongen ons aansprak: “Here, you got some backstage passes. Come and have some fun after the show.”

Backstage zaten nog wat gelukkigen die een praatje mochten komen maken. Echter pakten zij allemaal op tijd de trein: “Tsja, morgen gaat de wekker weer om 08.00 uur..”. Tsja, die wekker gaat bij mij ook ooit wel weer.  Maar ik hield vast aan de theorie: Als ik wakker blijf, kan ik me ook niet verslapen. En dus bleven mijn vriendin en ik met z’n tweeën over.

Op dat moment kwam frontman Cedric Bixler Zavala naar me toe met een raadselachtig potje, waarvan hij de inhoud ook niet helemaal kon verklaren. Of ik kon uitleggen wat het was.
Een medewerker van 013 weet me te vertellen dat het kikkererwten zijn.
Fuck, hoe ging ik dat nu weer vertalen. “They’re uh.. It’s uhm..frog…frog.. Shit…” Cedric proest het vervolgens uit, denkend dat hij de uitwerpselen van een kikker in zijn handen heeft: “Frogshit?! Why is it here?” Ik heb er een eeuwige liefde voor de beste man met zijn afrokapsel aan overgehouden.

Het is een greep van mooie herinneringen uit mijn tienertijd. Dus lieve groupies, ik begrijp  jullie enigszins. Maar een paar tips van mij: Wees gewoon een fan. En zorg ervoor dat backstage komen nooit het einddoel is. Dan zou je zomaar eens hele leuke dingen kunnen gaan meemaken.

Kayleigh Bergwerff

Kayleigh Bergwerff (24 jaar) heeft onder andere gewerkt bij De Revolutie, Suburban Records en MusicFromNL. Op dit moment volgt ze een cursus Column Schrijven aan de SKVR en organiseert ze popquizzen in kroegen in Rotterdam.