Op zaterdag 18 mei was het feest in het gloednieuwe Bibelot te Dordrecht. Daar vond voor de vijfde keer het indoorfestival Groeten Uit Dordt plaats. Tijdens deze avond kregen zes singer-songwriters en bands uit de regio de kans zich te presenteren voor een enthousiast publiek in de gezellig bezochte Power Stage.

Na flink wat gangen en deuren van het nieuwe Bibelot te hebben gezien, liep ik zaterdagavond in één keer naar de goede zaal. Singer/songwriter Britt Pols nam net plaats op haar kruk, midden op het podium. Britt Pols begon twaalf jaar geleden al met het schrijven van liedjes en dit is ook goed te horen. Sterke songs met catchy riffs en refreinen die op een aanstekelijke manier in je hoofd bleven hangen. Van nervositeit is niets te merken en Britt gooit er af en toe zelfs een grapje doorheen over eerdere bandervaringen, en daarmee meteen de reden dat ze vanavond alleen op het podium is. Britt heeft een heldere stem die goed past bij haar gevarieerde liedjes, en op haar gitaarspel is niets aan te merken. Ze bespeelt de zaal met alle gemak en de 30 minuten zijn op deze manier al vlug voorbij.

Britt Pols

Dan is het de beurt aan een oude bekende. In april zag ik Sanne Monster in Podium Dolhuis, wederom in Dordrecht, en werd op die avond compleet weggeblazen door haar krachtige, soulvolle stem en wonderschone liedjes. Dat was vanavond niet veel anders. Sanne begint ietwat gespannen met haar set, maar draait tijdens het eerste nummer compleet bij. Geïnspireerd door artiesten als Joni Mitchell en Sweet Honey In The Rock, brengt zij een half uur lang eigen nummers die variëren tussen soul, folk, blues en country. Sanne Monster is niet schuw voor een beetje interactie met het publiek en laat ons, net als de vorige keer, meezingen met het prachtige Nobody Knows, dat op haar aankomende album zal staan. Ook Sanne belandt uiteindelijk bij haar laatste liedje en loopt opgetogen het podium af.

Sanne Monster

Vervolgens betreedt This Girls Life het podium. Singer/songwriter Ilona Snip is na jarenlang in een band te hebben gezeten pas sinds maart vorig jaar bezig met haar solocarrière. Ook zij neemt plaats op een kruk midden op het podium en wordt vanavond vergezeld door twee puike gitaristen, waarvan er ééntje naast haar staat en de ander naast haar zit en de solo’s voor zijn rekening neemt. Af en toe pakt Ilona er zelf ook een gitaar bij, waarmee zij laat zien dat zij naast zingen ook prima in staat is zichzelf te begeleiden. This Girls Life brengt vrolijke en soms minder vrolijke liedjes, die voornamelijk over dingen gaan die zijn geweest of niet te bereiken zijn. Prima materiaal voor goede liedjes. De nummers liggen erg aangenaam in in het gehoor, zijn commercieel verantwoord en radio-waardig. Hier gaan we vast nog meer van horen.

This Girls Life

Tijd voor één van de vele verrassingen van de avond. Tess and The Chiefs lopen het podium op en behoeven geen soundcheck. Nee, het eerste nummer wordt ingezet en vrijwel iedereen staart vol verbazing naar de verschijning op het podium. Een strakke ritmesectie waarbij de belachelijk goede drummer en bassist uitstekend samenwerken, een virtuoze gitarist en een zangeres met een dijk van een stem die door haar kleine, opvallende verschijning op het eerste gezicht anders doet vermoeden. Zelfs wanneer de gitarist tijdens één van zijn solo’s zo uit zijn dak gaat dat zijn hoogste snaar springt, speelt de band het volgende nummer probleemloos zonder hem verder zodat hij zijn snaar kan vervangen, en neemt de bassist de solopartijen over. Niets aan de hand, dit soort dingen gebeuren. Precies op tijd komt de gitarist terug en valt direct in met het volgende nummer. Met een mix tussen jazz, blues, pop, en country laten Tess and the Chiefs mij met een mond vol tanden staan wanneer zij het podium weer aflopen.

Tess and The Chiefs

Het podium wordt omgebouwd, er wordt een extra soundcheck gedaan, en met een kleine vertraging begint Mary Syll & The Jukebox aan hun show. De band rondom singer/songwriter Mary Syll Witt is ontstaan op de Popacademie in Rotterdam en heeft onlangs een aantal wisselingen in de band moeten verduren. Desalniettemin weet Mary Syll met haar mannen, allen gekleed in een wit overhemd met rode strop- en/of vlinderdas, het publiek te vermaken met songs die uiteenlopen van pop naar country, van rock naar ska en zelfs een stukje rap. Mary Syll zelf is bijna een soort typetje met haar excentrieke, gekleurde outfits en bijzonder gebruik van haar stem. De leuke liedjes en soms humoristische teksten verbloemen niet helemaal dat dit het eerste optreden is in deze nieuwe bezetting. Gelukkig weten sommige bandleden dit op te vangen door hun actieve podiumpresentatie en grappige, op het oog ingestudeerde, danspasjes. De verscheidenheid aan muziekstijlen en het gebruik van veel instrumenten resulteert in een circus aan klanken en kleuren waarin de band soms de draad even kwijt lijkt te zijn. Maar de altijd enthousiaste frontlady Mary Syll en haar muzikale jukebox maken dit optreden een luchtige en creatieve toevoeging aan de avond.

Mary Syll & The Jukebox

Dan is het alweer tijd voor de laatste band van vanavond. Met rookmachines, stoere backdrops en een bombastische intro-sample brengt Silver Linings mij met hun mengelmoes van pop, hardrock en punkrock in een korte vlaag van verstandsverbijstering. Mede omdat ik oorspronkelijk dacht alleen singer/songwriters en aanverwanten te zien op deze avond, verbaasde het optreden van deze waanzinnige band mij behoorlijk. Niets ten nadele, trouwens, want Silver Linings is geheel passend bij de avond wel degelijk één van de beste bands uit de regio. Silver Linings beukt, scheurt, pompt en springt. Drummer Victor Brandt, die wij allemaal kennen van Dordrechts trots Death Letters, lijkt onvermoeibaar en trekt de band als een stoomlocomotief door de set heen. Wederom een bijzonder sterke zangeres die zonder moeite haar uithalen weet te halen en boven de band uit weet te komen, een bassist die als een soort Duracell-konijntje over het podium springt en het publiek bespeelt en twee ontzettend virtuoze gitaristen die ook nog eens erg soundbewust zijn. Één van de gitaristen heeft een enorm bord vol effecten en andere apparaten voor zich en tovert de ene klank na de andere uit zijn versterker. Jammer dat de zaal inmiddels minder vol is dan eerder vanavond, want Silver Linings weet absoluut hoe je met een zaal als Bibelot moet omgaan. Af en toe een woordje ter promotie van hun ep, maar verder was het een kwestie van spelen, spelen en nog eens spelen. Een waardige afsluiter van de avond.

Silver Linings

Zo loopt de Bibelot Power Stage weer leeg en kunnen zowel het publiek als de zes acts die hebben opgetreden terugkijken op een bijzonder succesvolle avond, die ook nog eens gezellig van sfeer was. Tot volgend jaar, Bibelot! Hopelijk ben ik er dan weer bij.

Thomas Florusse / Foto’s: Josh van den Berg

Gezien: Zaterdag 18 mei 2013, Bibelot, Dordrecht.