Slapeloosheid onder muzikanten

Carla-sessie 8Als muzikant en als kunstenaar moet je rust kunnen nemen om te kunnen creëren en om jezelf van je beste kant te kunnen laten zien. Daarvoor is slaap nodig; veel slaap.

Maar ook dan kun je last hebben van slapeloosheid. Dit overkwam mij toen ik de alternatieve Top 2000 voor Man Bijt Hond moest presenteren. Het was voor mij een grote eer om voor dat programma gevraagd te worden en ik wilde me er helemaal voor geven. Maar helaas kwam ik de nacht voor de vijfde en laatste opnamedag niet in slaap. En toch moesten de laatste opnames op die dag geschieden, waardoor ik behoorlijk chagrijnig en met een trage concentratieboog de door diverse artiesten vertolkte songs aankondigde, aanprees en afspeelde. Ik was blij toen het voorbij was.

Van fouten kun je leren, maar slapeloosheid blijft een onvermijdelijk kwaad die als een sluipschutter op de meest ongelegen momenten toeslaat. Na zo’n dergelijke nacht moet de show toch gewoon doorgaan en slaan wij ons er zo goed mogelijk doorheen omdat we geen andere keuze hebben. Gelukkig lukt ons dit meestal ook. Maar waar komt onze dadendrang vandaan waardoor wij muziek en/of andere kunsten zijn gaan creëren? In de eerste plaats komt het voort uit het genot dat wij dankzij andere kunstenaars in onze jeugd ondervonden hebben. Hierdoor ervoeren wij dat we leefden en dat er plezierige gevoelens aangewakkerd werden, die weliswaar niet in woorden samen te vatten zijn maar wel op een andere manier of via een omweg te doorgronden zijn.

Wanneer wij wel heel goed geslapen hebben, dan zijn wij ons van onszelf en van ons bestaan bewust. Wij ervaren onze gevoelens en genieten van onze emoties. Dit sentiment geven wij door aan het publiek die dan met ons mee geniet. Maar wanneer wij een hele nacht niet geslapen hebben, dan lopen we de hele volgende dag rond met het gevoel alsof we niet bestaan. Wij voelen immers helemaal niets en zweven als onzichtbare geesten langs de straten. Wij zijn alleen nog maar lichamelijk aanwezig. Verder zijn wij er niet. Ik nam een keer wat pep na een slapeloze nacht en ik voelde er helemaal niets van. Maar ja, de show moet hoe dan ook toch doorgaan.

Wij moeten dus het publiek van iets laten genieten zonder dat we dit zelf kunnen en waarover wij ons dan ook in stilte verwonderen dat zoiets ooit opwindend gevonden kan worden en dat wijzelf hier ooit aan begonnen zijn. En dat is wanneer wij door middel van een knap staaltje acteerwerk de ultieme test in professionaliteit moeten ondergaan en ten toon spreiden. Op zulke momenten kan routine iets heerlijks zijn. Maar het blijft behelpen. En zo hoort het ook! Want als ware kunstschepper kan men niet alleen maar in rozengeur en maneschijn rondfladderen. Soms moet men ook met de leegte worstelen… Zorgt goed voor elkander en voor u zelve!!!

Harry Merry

Mijn ouders kochten voor mij en mijn broers een Zimmerman-piano die wij jarenlang in de woonkamer hadden staan en waarop ik dan ook dagelijks urenlang aan het rammen was omdat ik het zo leuk vond dat er geluid uit kwam wanneer ik een toets aanraakte. Vanaf mijn zesde levensjaar volgde ik tevens pianolessen evenals één van mijn broers. Ik speelde wel eens op school voor de klas wat boogie-woogie en bestudeerde ook veel andere bladmuziek. Ook draaide ik sinds heel jonge leeftijd vinyl-platen die mijn ouders voor me gekocht hadden tezamen met een kleine pick-up van o.a. Dorus, The Beatles, Dean Martin, Ivan Rebroff en Mungo Jerry. In 1989 begon ik mijn eigen liedjes te componeren omdat ik besloten had dat daar de tijd voor gekomen was. Na 7 jaar lang alleen maar thuis bandjes opgenomen en mijzelf gaandeweg in het componeren ontwikkeld te hebben begon ik uiteindelijk in 1995 voor het eerst op te treden. Mijn podiumdebuut maakte ik op het door de Popunie georganiseerde Singer-Songwriter-Festival in Rotown te Rotterdam. De eerste paar jaar trad ik alleen in Nederland op en vanaf 1997 ook in het buitenland in landen als Slovenië, Kroatië, Italië, Frankrijk, Duitsland, Engeland en Amerika. Verder bracht ik ook albums uit; eerst in eigen beheer en later ook bij Tocado Records. Na bijna 20 jaar van hot naar her opgetreden te hebben begint nu eindelijk ook de nationale televisie een klein beetje interesse in mij te tonen hetgeen ik van harte toejuich. Verder lees ik tevens boeken van Godfried Bomans, Charles Dickens, Arnon Grunberg, Aristoteles, Dante, Heleen Van Royen, Emily Brontë en nog veel meer van die klassieke schrijf(st)ers waarmee wij ons geestelijk verheffen. Vele beste wensen van Harry Merry aan U allen……

The Kik

the kik twee2
cd-album/lp
nederbiet
Excelsior Recordings / Top Notch

Veel Rotterdamser dan The Kik kun je bands niet krijgen. Zeker toen het vijftal kort na de start besloot over te stappen op de Nederlandse taal: dat werd Nederlands met een stevige Rotterdamse tongval op het debuutalbum Springlevend (2012).

The Kik ontstond in 2010 na het uiteenvallen van The Madd, dat net als The Kik grossierde in onvervalste Nederbiet. Vaderlandse voorgangers uit de jaren zestig als The Motions en The Zipps waren al meteen duidelijk hoorbare muzikale invloeden, net als The Beatles, The Hollies en The Kinks.

Die zijn ook op ‘2’ eenvoudig aan te wijzen. Het nummer Katwijk Aan Zee heeft gewoon de backingtrack van het Beatlesnummer Rain uit 1966, terwijl slotnummer Erik eindigt met een gitaarsolo die wel erg dicht naast die van I Want You-She’s So Heavy van het Abbey Road-album heeft gelegen. Bovendien eindigt dat Beatlesnummer van de ene seconde op de andere, alsof iemand de taperecorder gewoon heeft uitgezet. Laat dat nu ook bij Erik het geval zijn…

Toch is het te flauw om The Kik af te rekenen op haar invloeden. Want sinds het debuut heeft de groep zowel muzikaal als tekstueel een enorme groei doorgemaakt. Wat de teksten betreft, geeft zanger/songschrijver Dave von Raven aan dat hij veel heeft geleerd van het jaar als huisband van De Wereld Draait door, waar elke week teksten werden geïmproviseerd op de actualiteit. “Ik ben me bewuster geworden van wat er mogelijk is met de Nederlandse taal,” zegt hij.

Dat blijkt goed in bijvoorbeeld Stil Op Het Station, waarin de groep speelt met het op elkaar aansluiten van zinnen: het laatste woord van de ene zin wordt het eerste van de volgende zin:

Och wist ik maar op welke tijd in welke straat
de laatste bus naar jou toe
gaat er een lijn, een sneldienst lijkt me wel zo fijn
Want ik wil als de wiedeweerga weer bij jou
En op je warme kamer zijn

Verder bewijst 2 zich als een echte lente- en zomerplaat. Zelden is een mislukte en kansloze liefde zo vrolijkmakend bezongen als in Cupido (denk er een psychedelisch Penny Lane-melodietje bij):

Cupido Cupido loop naar de maan
Hoe kon je in Godsnaam zo’n fout nou begaan
Je hebt me geraakt maar wat heb ik eraan
En door die streken van je twijfel ik zelfs aan je bestaan

Ook leuk is de manier waarop de liefde wordt bezongen in Elektriciteit. Nu is elektrische lading geen nieuwe beeldspraak voor liefde en verliefdheid, The Kik voegt er wel een paar creatieve vondsten aan toe.

We laden op als een batterij, voor welk energiebedrijf werk jij?

Voor een groep die zich zo laat voorstaan op zijn Rotterdamse roots heeft The Kik nog wél wat uit te leggen over één song op het album.

Een meisje dat een tijdschrift leest
Ik ben hier zo vaak als kind geweest en
Dan maakte ik een zandkasteel
Ik verlies m’n laatste frietjes aan een meeuw

Waar speelt dit strandtafereel zich af? Hoek van Holland? Rockanje? Of één van die andere plekken waar elke rechtgeaarde Rotterdammer in zijn jeugd zijn eerste ijsje in het zand liet vallen? Nee hoor.

Katwijk Aan Zee.

Da’s wel erg dicht bij 020, zullen sommigen uitroepen. Als je het nummer hoort, snap je wel waarom. Uit muzikale overwegingen heeft de groep gekozen voor de badplaats die ritmisch het lekkerst klinkt en die ook het beste past bij de prachtige samenzang in het refrein:

Katwijijijijijiijijijijijk… aan Zee

Dat klink inderdaad beter dan Hoeoeoeoeoeooeoeoeoeooeoek… van Holland.

Bovendien blijkt dat de moeder van zanger Dave von Raven uit Leiden afkomstig is en Dave in die omgeving dus veel vakanties doorbracht.

Ook muzikaal is de groep een stuk breder en veelzijdiger geworden in de afgelopen twee jaar. Tussen alle aan de beatmuziek verwante songs klinkt ineens weemoedige jazz in Schilderstraat. Met blazers, strijkers en zelfs een draaiorgel verrast de groep. Dat draaiorgel klinkt in de coupletten van het raadselachtige nummer Spiegel Spiegel. In de bridge schakelt The Kik daarna weer over op het vertrouwde beatgeluid, waarna het voor het volgende couplet weer draaiorgeltijd is. Die andere groep die voor het eerst een draaiorgel gebruikte, deed dat in 1967 op het niet volledig onopgemerkt gepasseerde album Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Zo ver is The Kik nog niet in haar ontwikkeling, maar 2 laat wel meer dan één forse sprong vooruit horen.




The Kik – Ruimtetuin

Het tweede album van The Kik verschijnt officieel op 25 april. En natuurlijk treedt de groep deze dag op in Rotown Rotterdam. Op 1 mei is overigens pas de officiële albumpresentatie. Niet in Rotterdam, maar in Amsterdam, in de Tolhuistuin van Paradiso, op luttele meters afstand van de plek waar 2 in januari en februari werd opgenomen, Studio Sound Enterprise.