Op maandagavond 8 april had de Rotterdamse singer/songwriter Sanne Monster, bekend onder haar artiestennaam Moo, de eer om het voorprogramma te verzorgen van de Canadese Ben Caplan in het Dordtse Podium Dolhuis.

Sanne Monster, hoorbaar geïnspireerd door artiesten als Joni Mitchell en James Taylor, zaait herkenning met haar unieke, rauwe maar soulvolle stemgeluid. Gewapend met een akoestische gitaar, een ukulele en zelfs een loopstation gooide zij hoge ogen tijdens haar 45 minuten durende set.

Rond de klok van negen betreedt Moo het podium. Ze pakt haar gitaar, gaat achter de microfoon staan en begroet het publiek. Zij heeft er zin in, en wij ook. Een vlaag van verbijstering lijkt door de zaal te gaan wanneer het eerste nummer, Mirage, wordt ingezet. Een dijk van een stem en subtiel gitaarspel; dit kan niet meer mis gaan. Sanne is niet schuw voor een praatje tussendoor en vertelt af en toe kort iets over haar liedjes. De interactie met het publiek is speels, levendig en losjes.

Niet veel later neemt Sanne even de tijd om haar nieuwe speeltje te introduceren; een zogenaamd loopstation. Dit kastje maakt het mogelijk om fragmenten op te nemen en deze zo lang als het nodig is te blijven herhalen, wat de mogelijkheid schept om er weer andere partijen over heen te spelen en/of zingen, etcetera. Ik zou graag een bloemlezing willen houden over dit verschijnsel, maar daar gaat het nu niet om. Een knap staaltje techniek, in ieder geval. De mogelijkheden van het loopstation worden fraai benut, na een paar minuten horen we een stuk of drie ukelele-partijen en vier of vijf zangpartijen. Toch staat er nog steeds één persoon op het podium met slechts één instrument, mooi!

Sanne Monster pakt het publiek, verrast en entertaint het publiek. Ze laat zich niet van haar stuk brengen, zelfs niet als zich een klein technisch probleem voordoet en de show voor een tweetal minuten stilvalt. Deze nuchterheid oogt professioneel en leidt niet af; zelfs tijdens zo’n klein, intiem en breekbaar optreden als deze kan er iets misgaan. Enfin, het kabeltje is vervangen, het probleem is opgelost en Sanne gaat door.

Ze verwelkomt pianist Casper Houtman op het podium die haar zal begeleiden tijdens het prachtige Hey Man, een nummer van de Amerikaanse zangformatie Sweet Honey in the Rock, die in de jaren ’70 veel succes boekten met hun krachtige en soulvolle nummers. Toch doet Sanne Monster niet onder aan bovengenoemde groep; het nummer wordt met zo veel overtuiging en emotie gebracht dat zelfs uw recensent er even stil van werd. Complimenten ook aan Casper Houtman, voor zijn sublieme manier van begeleiden.

Ook bij het liedje Hider neemt Moo het loopstation weer even in gebruik, wat toch weer een extra dimensie aan een nummer geeft. Het is knap lastig om op zo’n manier een liedje te brengen, omdat alles strak en loepzuiver op elkaar afgestemd moet staan. Dit lijkt haar niet af te schrikken, en wederom brengt ze het liedje vlekkeloos.

Uiteindelijk speelt Sanne haar liedje Nobody Knows, waarbij ze het publiek in het refrein mee laat zingen en dit uitmuntend weet te dirigeren. Voor de mensen met een wat lagere stem arrangeert ze zelfs een andere stempartij. Ik kan zo snel even geen andere artiest bedenken die zelfs de interactie met het publiek tot in de puntjes voorbereid en verzorgd heeft.

En dan zit het er toch echt op. Sanne Monster bedankt het publiek, bedankt de zaal en verlaat het podium met een glimlach. De zaal bedankt Sanne, en hoopt op een spoedig wederzien. Ik in ieder geval wel.

Gezien: Maandag 8 april, Dolhuis, Dordrecht.

Ook speelde Rotterdamse singer/songwriter Il Est Jacques afgelopen week in Dolhuis als voorprogramma van de band Dead Fingers (USA). Il Est Jacques is ook wel bekend als frontman van Rotterdamse band Misery Kids, die vorig jaar nog de finale van de Grote Prijs van Nederland wist te bereiken. Bekijk hieronder het fotoverslag van het optreden in Dolhuis:

Gezien: Donderdag 11 april, Dolhuis, Dordrecht.