Eenheidsworst

Van de week stond ik op een terrasje met een ogenschijnlijk leuk meisje van pak ‘em beet mijn leeftijd gedeeld door twee plus zeven te praten. Al vrij snel kwam het gesprek op bandjes, en dan met name de soul/jazz band van d’r vriendje. Met stralende ogen vertelde ze over hoe hij gitaar speelt en zingt. ‘Ze zijn nog niet zo bekend ofzo en ze kunnen d’r nog niet van leven, maar ze zijn wel heel serieus met hun muziek bezig. Het zijn ook echt super goede muzikanten, allemaal afgestudeerd aan het conservatorium’.

Hoewel de combinatie van Jazz, het conservatorium en haar vriendje, mij niet direct kon boeien vroeg ik, om het gesprek een beetje aan de gang te houden, toch door. ‘Ze worden zeker weten beroemd, het is niet alsof ze elke week ergens in een boeren schuur staan te rammelen ofzo’. Mijn gedachte dwaalde af naar hoe ikzelf jaren lang iedere week ergens in een boeren schuur stond te rammelen.

‘En dat ze dan vervolgens voor een krat bier ergens gaan optreden’. En hoe we dan vervolgens, met onze instrumenten op de fiets, voor een krat bier ergens gingen optreden. Meer uit beleefdheid dan interesse zocht ik met mijn vrije hand het bandje op insta op. Het zag er inderdaad allemaal perfect en daardoor nogal saai uit. Ik bedacht me dat de muziek vast ongeveer hetzelfde zou klinken. ‘Ze hebben zelfs al een manager en een financer. En de vader van de drummer heeft een studio en kent vet veel mensen uit de industrie, daardoor konden ze heel makkelijk gratis een single opnemen’.

In mijn hoofd stond ik weer in de C-1000, met een hand vol klein geld bij de kopieermachine, zwart wit hoesjes voor cassettebandjes, en later full color voor CD-R’s te maken.

Het ogenschijnlijk leuke meisje begon steeds zeurderiger te klinken en d’r vriendje en ik waren duidelijk een ander type muzikant, zoveel was wel duidelijk. Of ik ook iets met muziek deed vroeg ze ineens. Even overwoog ik te beginnen over eenheidsworst, smaakontwikkeling en hoe ik wil dat mijn muziek een beetje moet rammelen en schuren om een eigen smoel te krijgen. Maar ik kwam niet verder dan; ‘ach, nou ja, soms… jij nog wat drinken’?

Op weg naar huis, uit de drukte van het terras, checkte ik de muziek die bij de gestylde plaatjes op instagram hoorde. Inderdaad perfect en daardoor nogal saai…

Marcel (Mxrcxl) Janssen is een Rotterdamse singer/songwriter from hell.

Popunie Live presenteert Rotterdams toptalent op Metropolis festival 2019

Op 30 juni staat het Zuiderpark alweer de 31ste editie van het Metropolis festival te wachten.
Net als in de voorgaande zes edities heeft de Popunie vanuit de Popunie Live partnership in nauw overleg met programmeur Joey Ruchtie een tweetal beresterke acts geselecteerd.

Les Robots

Het Rotterdamse Les Robots haalt de geesten van Link Wray, The Shadows en Booker T & The MGs door een sixties sci-fi-filter. Oftewel: retro-futuristische instrumentale rock gespeeld met bravoure en flair van het kaliber Flash Gordon. Met behulp van een breed instrumentarium van o.a. clavier, orgel en percussie schept dit kwartet een utopisch sci-fi landschap vol vliegende auto’s, robotbutlers en glitterende ruimtepakken. Het label Spazz Records bracht eind 2018 de eerste 7” vinyl uit van Les Robots, wat ons betreft een NASA-waardige lancering.

 

 

Dwayne Franklin & Daddy Jacob

Giorgi ‘Dwayne Franklin’ Kuiper kennen we natuurlijk als de onbetwiste beattovenaar en co-producer van De Likt. Brenn ‘Daddy Jacob’ Luiten ontpopt zich stiekempjes als de sessiemuzikant-evenknie van Vishnoe, zijn vingers in de pap bij o.a. Gita Buhari, Monta & Mother’s Groovebox en Sadé Adu. Samen hebben ze een redelijk simpel plan bedacht: zoveel mogelijk nerden met synthesizers, drumcomputers, talkbox, E-piano en aanverwante gear. Het resultaat: een spetterend spektakel van neo-soul, slicke elektronica en soepele techno.
Eerder dit jaar werden de Boys al geselecteerd door het prestigieuze Grasnapolsky festival

Dwayne Franklin & Daddy Jacob op Grasnapolsky 2019.