Van de week stond ik op een terrasje met een ogenschijnlijk leuk meisje van pak ‘em beet mijn leeftijd gedeeld door twee plus zeven te praten. Al vrij snel kwam het gesprek op bandjes, en dan met name de soul/jazz band van d’r vriendje. Met stralende ogen vertelde ze over hoe hij gitaar speelt en zingt. ‘Ze zijn nog niet zo bekend ofzo en ze kunnen d’r nog niet van leven, maar ze zijn wel heel serieus met hun muziek bezig. Het zijn ook echt super goede muzikanten, allemaal afgestudeerd aan het conservatorium’.
Hoewel de combinatie van Jazz, het conservatorium en haar vriendje, mij niet direct kon boeien vroeg ik, om het gesprek een beetje aan de gang te houden, toch door. ‘Ze worden zeker weten beroemd, het is niet alsof ze elke week ergens in een boeren schuur staan te rammelen ofzo’. Mijn gedachte dwaalde af naar hoe ikzelf jaren lang iedere week ergens in een boeren schuur stond te rammelen.
‘En dat ze dan vervolgens voor een krat bier ergens gaan optreden’. En hoe we dan vervolgens, met onze instrumenten op de fiets, voor een krat bier ergens gingen optreden. Meer uit beleefdheid dan interesse zocht ik met mijn vrije hand het bandje op insta op. Het zag er inderdaad allemaal perfect en daardoor nogal saai uit. Ik bedacht me dat de muziek vast ongeveer hetzelfde zou klinken. ‘Ze hebben zelfs al een manager en een financer. En de vader van de drummer heeft een studio en kent vet veel mensen uit de industrie, daardoor konden ze heel makkelijk gratis een single opnemen’.
In mijn hoofd stond ik weer in de C-1000, met een hand vol klein geld bij de kopieermachine, zwart wit hoesjes voor cassettebandjes, en later full color voor CD-R’s te maken.
Het ogenschijnlijk leuke meisje begon steeds zeurderiger te klinken en d’r vriendje en ik waren duidelijk een ander type muzikant, zoveel was wel duidelijk. Of ik ook iets met muziek deed vroeg ze ineens. Even overwoog ik te beginnen over eenheidsworst, smaakontwikkeling en hoe ik wil dat mijn muziek een beetje moet rammelen en schuren om een eigen smoel te krijgen. Maar ik kwam niet verder dan; ‘ach, nou ja, soms… jij nog wat drinken’?
Op weg naar huis, uit de drukte van het terras, checkte ik de muziek die bij de gestylde plaatjes op instagram hoorde. Inderdaad perfect en daardoor nogal saai…
Marcel (Mxrcxl) Janssen is een Rotterdamse singer/songwriter from hell.
