Een coverbandverleden heb ik niet, dus op écht veel huwelijken heb ik niet gespeeld, maar ook als je een puristische singer en songwriter bent met authenticiteit onrealistisch hoog in het vaandel (lees: Ikzelf van een paar jaar terug), kan het toch zo zijn dat je ineens alsnog op een bruiloft speelt.

Inmiddels heb ik op een stuk of zes bruiloften gespeeld. Gelukkig nooit op het feest – gelukkig, omdat ik bang ben dat ik drie sets aan songs niet in mijn hoofd gestampt krijg, om maar te zwijgen over het uithoudingsvermogen waarover je moet beschikken – maar tijdens een ander moment.

Ik vervul namelijk de rol van ceremonie-zangeres. Een korte, doch krachtige functie. Een erebaan, als je het mij vraagt. Al een keer of zes bevond ik mij in de romantische situatie dat ik het echtpaar mocht begeleiden naar hun ja-woord. Vergis je niet, hoewel het optreden vaak maar uit drie nummers bestaat, is het geen piece of cake.

De druk om te presteren is onnoemelijk hoog en veroorzaakt meer zenuwen dan bij elk ander optreden. Ik stel me namelijk voor dat trouwen iets is dat bij de top vijf life events hoort. Must not f*ck up, must not f*ck up is dan ook wel eens mijn mantra van zo’n trouwdag geweest. Vooral bij mijn eerste bruiloften, aangezien ik toen nog wel eens covers speelde. Marry Me, Everlasting Love, Let’s Stay Together, allemaal liedjes waarvan ik de tekst zomaar ineens zou kunnen vergeten. Dat is, thank the lord, gelukkig nooit gebeurd.

Wat er wel is gebeurd: tijdens één van de bruiloften zong ik vlak voordat de plechtigheid zou gaan plaatsvinden het nummer Dochters, van jaja, favoriete schoonzoon Marco Borsato. Geloof het of niet, maar ik kan het heel mooi zingen, helemaal niet cheesy! Mijn geheim: ik leef me compleet in.

Iets wat ik als professionele muzikant natuurlijk standaard doe, maar die specifieke keer stonden mijn receptoren messcherp afgesteld. Terwijl ik aan het zingen was, bekeek ik de blije, geluk gunnende blikken van de gasten; de prachtig versierde zaal; en de bruid, die in haar prinsessenjurk met tranen in haar ogen de hand van haar geliefde vasthield…

Ik draafde een beetje door met inleven, want toen ik aangekomen was bij “Kwart over zeven op zondagmorgen, hoort ze mijn stem die haar zachtjes wakker maakt. Vandaag is je grote dag”, begon ik spontaan te snikken. Het daaropvolgende refrein klonk alsof mijn kat aan het zingen was. De gasten waren in hun reactie zeer empatisch: ze lieten mij niet in m’n hempie staan en huilden uit volle borst mee.

Afgelopen maand speelde ik weer tijdens twee ceremonies, maar ditmaal wilden de echtparen graag dat ik mijn eigen nummers zou spelen. Een nog veel grotere eer! Op Instagram postte ik trots foto’s met daaronder #weddingsinger.

Ik vind het super als de bruid aan wil komen lopen op het nummer Out At Sea, Muse de soundtrack van het tekenmoment is, en dat het paar samen wil blijven dromen met mijn That’s Why We May Keep On Dreaming in het hoofd.

Ik ben dus wel een sucker voor de romantiek van de verbintenis. Hoe dichter in buurt van het ja-woord hoe beter.

Ai Ming Oei

Ming is de zangeres en songschrijver van Ming’s Pretty Heroes en is daarnaast ook actief als songwriter en topliner voor andere artiesten en producers. Met de muziek van haar album’s Ok Mr. Mix (sept 2009) en Karma (sept 2011) tourde Ming’s Pretty Heroes o.a. door Duitsland en China. Ming was winnaar van de Music Matters Award en muziekambassadeur voor Rotterdam gedurende 2011. Tot augustus 2013 tourde Ming’s Pretty Heroes met dansvoorstelling MEER RUIS van Conny Janssen Danst en verzorgde live de muziek voor ruim 70 voorstellingen in Nederland en Zwitserland, op muziekfestival Lowlands en op de Theaterfestival de Parade. De voorstelling won “De Mus” voor beste voorstelling op de Parade. In maart 2014 kwam het derde studioalbum van Ming’s Pretty Heroes genaamd Roots and Bones uit en keerde Ming terug op Parade de met de voorstelling Kate Bush. Deze voorstelling toert vanaf januari 2016 weer door het land.