Je bent 19 jaar en maakt muziek alsof je 40 jaar in het vak zit. Dax doet het. Hoewel ze weliswaar zodra ze kon praten is gaan zingen, maar toch nog maar drie jaar eigen muziek maakt. In die tijd luisterde ze veel naar Tom Waits, The Moldy Peaches en CocoRosie en nog altijd volgt ze deze artiesten op de voet.

Dax vindt het een uitdaging om haar eigen wereld te creëren. Zij is de baas en bepaalt wat dood gaat en blijft leven en welke kleur iets heeft en of het recht of krom staat. Deze prettige eigenzinnigheid hoor je terug in haar debuutalbum My Bubble Is Kind Of A Mess. Dax vindt hierop een eigen stijl uit, wars van commercie en hitgevoeligheid. Een uitdaging voor de luisteraar, jazeker, want het is best hard werken om de muziek van Dax te doorgronden.

Maar doe dat alsjeblieft, want wanneer je tot Dax bent doorgedrongen, krijg je een bloedstollende plaat voor je kiezen. Dromerige sferen in de ultieme kunst van het weglaten. Soms ingewikkeld en toch altijd toegankelijk. Geen noot te veel, louter noodzakelijke instrumenten en een stem die in al zijn eenvoud voor diepgang zorgt. Een natuurtalent dat niet leunt op wat ze al kan, maar die zich constant wil verbeteren, nee, zich eigenlijk wil blijven vernieuwen.

My Bubble Is Kind Of A Mess klinkt als een schilderij waarop je niet uitgekeken raakt. En nu we het toch over schilderkunst hebben, op de cover van het album staat een schilderij van Dax. Dus niet alleen muzikante, maar bovendien kunstenares. Alle aandacht gericht op Dax.