Crimpen Blues in Theater de Tuyter

Poster 12BBBOp zaterdag 22 februari vindt in De Tuyter in Krimpen aan den IJssel de eerste editie van Crimpen Blues plaats. De hoofdact is de Twelve Bar Blues Band en support wordt verzorgd door Dave Chavez en Slim Robin.

De Twelve Bar Blues Band, of kortweg 12BBB, draait alweer een tijdje mee in de bluesscene en is een graag geziene gast op podia in Nederland, België, Duitsland en Luxemburg. De band speelt voornamelijk eigen werk en haalt daarbij haar inspiratie uit de Chicago-blues. Ieder optreden opnieuw weten de mannen met onuitputtelijke energie en enthousiasme een ultieme bluessfeer neer te zetten zoals je die alleen in een kroeg in Chicago of New Orleans zou verwachten.

Het duo Dave Chavez en Slim Robin, ook geen onbekenden in de Nederlandse bluesscene, verzorgt het voorprogramma. Beide heren kennen elkaar van de Dave Chavez Band.

Een trip langs Chicago, Texas en de Westcoast zonder vliegticket. Grote namen als Big Peter en Gene Taylor waren in de afgelopen jaren te gast bij deze band. Gitarist/zanger Dave Chavez speelt met zijn band de blues zoals die gespeeld dient te worden; eerlijk én recht in het gezicht. In 2013 hebben ze hun eerste cd, Sharp Like A Knife, uitgebracht en werden zij genomineerd voor de Dutch Blues Challenge 2013. Belangrijk binnen de band is ook Slim Robin, de uitermate talentvolle mondharmonicaspeler die met zijn hartverscheurende spel niet schroomt de duelletjes aan te gaan met Dave. Slim Robin timmert daarnaast aan de weg met zijn eigen band Scarecrow reunion.

Extra informatie
Datum: zaterdag 22 februari
Locatie: Theater de Tuyter, Nachtegaalstraat 8, Krimpen aan den IJssel
Aanvang: 20:30 uur / zaal open 19:30 uur
Entree: 12,50 euro vvk / 15 euro aan de deur
Reserveringen via stgkrimpvrij@hotmail.com.

Voor meer informatie bezoek je de website van Theater de Tuyter.

Banabila and Friends

floatFloat
cd- / download-album
ambient / soundscapes
Tapu Records

Oplettende lezers van de Popunie recensies zullen vast de naam Banabila herkennen. Zijn laatste album (samen met Machinefabriek) viel bij mij al eerder in de goede smaak dankzij de interessante (al dan niet abstracter dan de gemiddelde) geluiden en composities. En dan is er nu Float, een compilatie album waarop verschillende werken te vinden zijn van Banabila en een goed uitgekozen schare aan vrienden. De focus ligt ditmaal op iets meer organisch materiaal, en als ik heel eerlijk ben prefereer ik dat boven zijn wat meer vormeloze ambient.

De toon word direct gezet met het uitstekende Lapidarium. Akoestische drumkits, violen, zachte akoestische gitaar… heerlijk. De sfeer is warm en mysterieus, met lichte elektronische klanken die de akoestische instrumenten er alleen maar meer uit laten springen. Eiland zet deze lijn voort, al dan niet met net iets meer focus op ritmiek en dynamiek.

September Colours gooit het roer om qua sound, maar niet qua warmte en sonische diepte. Jazz voert hier de boventoon, en doet licht denken aan de Franse chansons van weleer. Ears Tell Us Where We Are In Space houdt die sfeer nog even vast, maar meer met de focus op de strijkers dan op iets anders. Erg fijn.

Het album voelt echt als een geheel. Hier en daar lijken de nummers op een wat akoestischere (en Oosterse!) versie van Keith Kennif’s Helios. Waar ik zo verbaasd over ben is hoe consistent alle nummers klinken, ook al is Banabila op de meeste de enige constante factor. Moeiteloos vloeien de nummers in elkaar over, en in elk nummer zit wel een bepaalde sound of instrument dat refereert naar de nummers ervoor en dit laat het album echt als één geheel klinken. Er word niet moeilijk gedaan over genre-shifts, en waarom zou dat ook? Alles past perfect bij elkaar. Nummers die duidelijke jazz invloeden hebben staan trots naast de nummers met een meer oosterse sound. Het zou niet mogen werken, maar toch doet dat het.




En laten die oosterse tracks nu net de grootste attractie op de plaat zijn. Misschien komt het doordat ik vrijwel onbekend ben met het genre en de tropen die ik ermee associeer, misschien komt het wel omdat een ambient artiest zelden zo breed klinkt. Ik weet het niet, maar fijn om te luisteren is het zeker.

Hoogtepunten: Sana’a, Fragments of Memory en het heerlijke vage Early Morning Light. Dit album doet precies wat een collab-album zou moeten doen: je prachtige muziek geven en je nieuwsgierig maken naar de mensen achter de composities. Ik ben wel weer even zoet denk ik.