De tijd dat ik wist welke nummers er in de Top 40 stonden – en hoe alle bijbehorende artiesten heten – ligt ver achter me. Maar echt. Organiseer een popquiz voor me met enkel recente hits en ik zou harder falen dan de meeste politici voor de rekentoets. De oorzaak is simpel: hedendaagse mainstream muziek kan me niet bekoren. Dat is geen principiële boycot vanwege de commercie hoor, integendeel. Ooit was ik een jong meisje dat naar TMF zapte, en samen met Erik de Zwart vol spanning aftelde tot nummer één (één, één…).
De Top 40 vertegenwoordigt ofwel de muzieksmaak van de gemiddelde (jonge) Nederlander, of de ‘smaak’ van een machtige vj-nazi die wordt omgekocht door grote platenmaatschappijen. Ik weet om eerlijk te zijn ook niet precies hoe dat werkt, maar dat de Top 40 uiteindelijk door het gros van het volk leuk wordt gevonden is duidelijk.
Dat is in principe ook het briljante aan het hele concept; pak eens een willekeurige hitlijst uit de jaren ’90 erbij en je zal zowel bands als Pearl Jam & Nirvana en acts als Technohead & The Party Animals er in terug vinden. Oh én Ome Henk. Grunge, gabber en een goochem op de camping: de Top 40 ademt altijd de tijdsgeest en dat is tof.
Wat nu dan populair is bij die jonge papi’s? Een paar goed in het gehoor liggende hitjes van Pharell Williams en een aantal walgelijke nummers, die onder de net zo walgelijke ‘Dont Judge Challenge’ filmpjes op Youtube worden gezet. Verder dan dat ging mijn kennis niet.
Daar kwam verandering in toen hier een klusjesman bezig was die graag naar de radio luistert tijdens het werk. En dat uit zo’n gigantische bouwradio die bestendig is tegen regen, stof en kutmuziek van Radio 538. Die zender hoor je trouwens op een hoop bouwplaatsen voorbij komen; ik snap nu waarom sommige bouwvakkers van die koptelefoons met gehoorbescherming dragen.
Maar goed, onvrijwillig meeluisteren naar Radio 538 heeft mij wél beter inzicht gegeven in de populaire, voornamelijk dance-georiënteerde muziek anno 2015. Begrijp me niet verkeerd, ik heb steengoede hits gehoord, zeker. Klassiekers zou ik ze zelfs durven noemen. Ze zaten alleen wel allemaal verborgen in verkrachtingen van oude nummers, slappe aftreksels gemaakt door hedendaagse artiesten.
Het volgende schalt uit de speakers: “Ain’t nobody loves me better, makes me happy, makes me feel this way…”. Één of ander duo genaamd Felix Jaenn en Jasmine Thompson aan het werk. Offe, waren dat Rufus & Chaka Khan misschien al in 1983? Ook Triggerfinger waagde zich onlangs aan een eigen uitvoering van het nummer – en slaagt daar in mijn ogen al een stuk beter in. (Mijn nekharen gaan wel omhoog staan, wanneer Giel Beelen verklaart dat Triggerfinger op dat moment “een cover speelt van Felix Jaenn…”)
Radio 538 is nog niet klaar met inspiratieloze covers. Show Me Love van ene Sam Feldt treedt binnen in mijn gehoorgang, een EDX’s Indian Summer Mix. Ah leuk zeg, een remix van het oorspronkelijke nummer van Robyn S uit 1993! Dat niemand daar eerder aan heeft gedacht.
God jahoor, ook bij het volgende nummer is het raak. Whitney Houston, we got a problem. Nathalie la Rose en Jeremih hebben de melodie van ‘I want to dance with somebody’ uit 1987 gejat. Iets met omdraaien in een graf en zelfs daar weer aan de crack willen gaan door deze versie.
Ik snap wel dat alle kids ja zeggen tegen MDMA, want hier word je toch buitengewoon droevig van. Afijn.
Mijn muren zijn inmiddels gewit, de kozijnen geverfd, nieuwe tegels zijn gelegd en de plinten vervangen. De bouwvakker is helemaal klaar, alles is gerenoveerd… Alleen nu de muziek nog.
Kayleigh Bergwerff (1988) is een Rotterdamse muziekliefhebber pur sang. Vanuit deze passie organiseert ze popquizzen in Rotterdamse kroegen, wilt ze continu nieuwe muziek ontdekken en probeert ze tot vervelends toe leeftijdsgenoten ervan te overtuigen dat Simon & Garfunkel geniaal zijn. Ze is schrijver voor De buik van Rotterdam en schrijft daarnaast columns waarin ze van alles op de hak neemt; met name zichzelf.
In 2014 is zij werkzaam geweest als communicatiemedewerker bij TeamAlert, waar zij verantwoordelijk was voor communicatiecampagnes rondom voorlichtingsprojecten. Binnen het ‘Witte Waas’ project wist zij als festivalganger als geen ander hoe ze jonge festivalbezoekers moest bereiken om hen te informeren over de risico’s van alcohol en drugs in het verkeer. Verder heeft ze gewerkt bij organisaties in de muziekindustrie als De Revolutie, Suburban Records, MusicFromNL en Tocado Records.
