‘Wát, heb jij ze nog nooit live gezien joh?’ Een verbaasde Hans 2de Hands op een zaterdagmiddag eind juli. ‘Nee’, antwoord ik. ‘Ik heb ze al twee jaar in het vizier, maar het kwam er steeds niet van.’ Gelukkig gaat het vanavond dan eindelijk gebeuren. In De Doelen nog wel, Rotterdamse tempel van de klassieke muziek. Wie? Wat? De Likt!
Foyer
Bij vroege binnenkomst verbazen vriendin en ik ons over de al volle foyer. En dan vooral over het forse percentage kinderen jonger dan 15. Voor De Likt? Nee, blijkt al snel. Eerst krijgen we een portie Broederliefde over ons heen, vijf jongemannen (vier rappers en een dj) uit Rotterdam-West die blijkbaar heel populair zijn bij de jeugd. Good for them.
Na een korte pauze verschijnen de twee muzikanten van De Likt op het podium: Giorgi Kuiper AKA De Zwarte Parel en John van Beek. De muziek is hard, opruiend. Een mix van techno, gabber, hiphop en italo. De Zwarte Parel bespeelt een gitaarsynthesizer die in de jaren 70 en 80 veel werd gebruikt; Van Beek is vooral met zijn laptop in de weer. En daar is de man om wie het bij De Likt allemaal draait: zanger/rapper/dichter Jordy Dijkshoorn.
Damesjas
Hij banjert over het podium. In korte broek, met tatoeages als sokken boven de glimmende zwarte schoenen. Keurig overhemd met korte mouwen, bretellen en zwart strikje. En daarboven het snel zwetende, besnorde hoofd met een kapsel dat tijdens een bepaalde periode in de geschiedenis heel populair was in Duitsland. ‘Jawohl’, roept Dijkshoorn na het eerste nummer om deze associatie nog even te bekrachtigen. Om daar op door te gaan: in het tweede deel verschijnt Dijkshoorn in een lange leren jas, die direct eenzelfde associatie oproept. Zelfs als het een damesjas is.
Het is natuurlijk puur provocatief; ik verdenk de drie gasten van De Likt niet van nazi-sympathieën. Je moet het ook maar durven. Zeker in Rotterdam, tijdens een festival dat de multicultiraliteit van de stad viert (Rotterdam Unlimited). ‘De nieuwe Deelder’, roept vriendin al snel in mijn oor. Niet zo vreemd natuurlijk, ook al vanwege het geflirt met nazi-Duitsland. Maar laten we de ouwe held nog niet vervangen. Zolang Jules nog leeft, is-ie niet dood.
Schaamteloos
De muziek knalt knoerthard uit de speakers. Het energiepeil wordt nog verder opgeschroefd. De drie leden van De Likt surfen over het publiek, dat hen enthousiast opvangt en doorgeeft. Terug op het podium, een ferme trap bovenop een halfvol blik bier. De inhoud ejaculeert het publiek in.
Wat mij nog het meest aan de band bevalt is de totale schaamteloosheid van Jordy Dijkshoorn. Meer nog dan drugsgebruik of seksuele losbandigheid is dát voor mij rock & roll: je totaal niets aantrekken wat anderen van je zouden kunnen vinden, helemaal jezelf zijn. Van Elvis Presley, Esquerita en Little Richard via The Legendary Stardust Cowboy, Tiny Tim, Iggy Pop en Lux Interior naar Jordy Dijkshoorn: it’s quite a trip.
Je nergens iets van aantrekken. De lange leren jas gaat uit. Daar staat Jordy, in een roodglimmend seksshopslipje. Daarboven een beginnende bierbuik, met nog meer tatoeages. Ongeschikt voor kantoorwerk. It’s rock & roll. And I like it.
Jeroen van de Beek
Eigenaar Only Words Copywriting, DJ Lato Uno, Vinylverzamelaar, Voormalig Radiomaker, Historicus, Rotterdammer.
