Ik beken: ik ben een dj. Als DJ Lato Uno vlieg ik de wereld over om in steden en dorpen mijn gerse 45 toeren plaatjes ten gehore te brengen. Dat is althans de theorie; in werkelijkheid ben ik nog niet verder gekomen dan Zeist, alwaar ik plaatjes mocht draaien op het trouwfeest van mijn schoonzus. Nee, als dj kom ik nog eens nergens. Mijn werkgebied blijft voorlopig beperkt tot fijne Rotterdamse tenten als Jazzcafé Dizzy en Rotown. En af en toe een (verjaardags)feestje hier ter stede.

Kansdenken
Ik beken: ik word oud. Ik was het bijna vergeten, maar ik had ooit een tweede gig buiten Rotterdam. In 2010 draaide ik samen met Marly Weemen (AKA Miss Marlypenny) plaatjes op de zogenaamde Kansdenkdag, in het verre Maarssen. Er was een kans, en die pakten wij met beide handen aan.

Het was de bedoeling dat we al om 10.00 uur ’s ochtends zouden beginnen. Lekker vroeg! Maar dat betekende dus onvermijdelijk nog vroeger opstaan. We verzamelden bij mij thuis, alwaar we werden opgehaald door een van de sprekers op de Kansdenkdag: Philomena Bijlhout, die het een aantal jaren eerder toch maar mooi tot staatssecretaris van Sociale Zaken & Werkgelegenheid had weten te schoppen. Die carrière als staatssecretaris duurde weliswaar slechts negen uur, maar dat is nog altijd negen uur langer dan de mijne. Enfin, we dwalen nu al af.

Verzoekjes
Als dj draai ik singles uit de periode 1950-1975, en dan vooral jazz, rockabilly, soul, R&B, 60’s beat en funk. Dus als fan van Bon Jovi heb je na een halfuur wel door dat jouw favoriete band vandaag niet aan de beurt komt. Lijkt mij. Toch: er komt altijd wel iemand naar je toe die Bon Jovi – of iets soortgelijks ongepast – wil horen. En dan de totale verbijstering als je zegt dat je daar geen platen van hebt. Altijd een hoogtepunt.

Ik beken: ik ben een snob. Maar verzoeknummers vind ik geen probleem. U wilt Elvis Presley, Aretha Franklin of James Brown horen? Ik tover het juiste plaatje zonder dralen uit de koffer. Tenzij ik het al heb gedraaid natuurlijk, of – nog leuker – als de betreffende artiest op dat moment te horen is. Dat laatste overkwam een bevriende dj. Hij had net Black Veils of Melancholy van Status Quo (uit 1968) opgezet toen iemand naar hem toekwam die de langharige spijkerpakken graag wilde horen. “Status Quo? Staat nu op!” De Quo-fan – die waarschijnlijk alleen de hits uit de jaren 70 en 80 kende – geloofde het pas nadat de dj hem het hoesje had getoond.

Geld
Ik beken: ik verdien als dj nauwelijks geld; Lato Uno BV is op dit moment verlieslijdend. Volgens mij heb ik tot nu toe twee keer betaald gekregen voor mijn kunsten. Verder blijft het bij free beer & chicken.

En toch stug doorgaan natuurlijk! Omdat je naast vreemde verzoekjes ook hele leuke – nog leukere – reacties krijgt. Onlangs draaide ik in Rotown Work Song van Oscar Brown Jr. Een aanwezige – jongeman, jaar of 20 – komt naar mij toe, en vraagt wat ik draai. Ik vertel wie het is. “Staat zeker niet op Spotify?” Ik zeg dat Oscar Brown Jr. misschien niet héél bekend is, maar ook niet totaal obscuur. Hij luistert half, is al aan het zoeken. “Hij staat erop, gelijk toegevoegd!”

Ik beken: ik ben een missionaris.

PS: DJ Lato Uno draait op 3 april in het Poortgebouw en 25 april in Jazzcafé Dizzy. In Rotterdam.

Jeroen van de Beek

Eigenaar Only Words Copywriting, DJ Lato Uno, Vinylverzamelaar, Voormalig Radiomaker, Historicus, Rotterdammer.