Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Deal!

31 mei 2015 • Columns • Ai Ming Oei

1505 foto deal!De foto die ik op Facebook plaatste waarop ik lachend een publishing contract tekende, werd meer dan 320 keer geliket. Zo veel likes heb ik nog nooit gekregen. Toegegeven, ik vond het zelf ook behoorlijk leuk! Ik had overigens wel al snel het vermoeden dat mijn lieve Facebookvrienden geen idee hadden wat ik nou eigenlijk had getekend. Waarschijnlijk dacht men aan een platencontract want daar begon het voor Madonna, Prince en Katy Perry ook ooit mee. Het tekenen van een contract staat symbool voor succes. En dat wordt mij blijkbaar gegund.

Supertof dat mijn Facebookvrienden mij succes gunnen. Ondanks dat dit misschien wel in het verschiet zou kunnen liggen, is wat opheldering op zijn plaats. De week na het posten van de foto lieten meerdere mensen merken dat ze geïnteresseerder waren dan het like-duimpje deed vermoeden en dus heb ik al flink op mijn antwoord kunnen oefenen. Dit wordt mijn makkelijkste column ooit. (grapje).

Publishing gaat niet alleen over artiest zijn, maar vooral over (song)tekstschrijven en het produceren en componeren van muziek. De publishingindustrie is heel breed: als componist kun je ervoor kiezen uitsluitend je eigen nummers te schrijven, maar het is ook mogelijk om andere artiesten te ondersteunen, of zelfs helemaal niet voor jezelf maar alleen voor andere bands/artiesten te schrijven.

Zo schreef ik afgelopen jaar bijvoorbeeld mee aan de kerstsingle van Gerard Joling (zie mijn eerdere column) en lijkt het me natuurlijk fantastisch om ooit in een absurd perfect uitgepakte toekomst de single van Rihanna te schrijven.

Verder is er ook nog een sync-kant van publishing. Die houdt in dat muziek wordt geplaatst onder bijvoorbeeld films, reclames en series. Verschillende publishers zijn gespecialiseerd op die uiteenlopende vlakken in de industrie. De publisher waar ik nu heb getekend, MusicAllstars, is gespecialiseerd in dance. Denk aan deephouse, EDM, trap, future house, enzovoort.

Het is ook belangrijk om te weten dat een publisher in ruil voor een aandeel in het auteursrecht aan de slag gaat om zoveel mogelijk releases of plaatsingen van, in dit geval, mijn werken te realiseren. Kortom: de publisher heeft er baat bij als zijn auteur succesvol is. In Nederland is wettelijk vastgelegd dat de publisher één derde krijgt van het geld dat de schrijver aan zijn auteursrechten verdient. In Amerika is dat trouwens wat heftiger en gaat het om de helft.

Natuurlijk was ik in den beginne zeer sceptisch over het wegtekenen van auteursrecht. Een derde weggeven? Help! Aan de andere kant was het vijf jaar geleden al mijn grootste droom om ooit eens een Ming’s Pretty Heroes song onder een aflevering van Grey’s Anatomy te horen. Waar ik inmiddels achter ben, is dat als iemand geen baat heeft bij mijn succes, ik ook niet kan verwachten dat iets of iemand zomaar zijn contacten zal aanwenden en spontaan zijn stinkende best gaat doen.

Nu, vijf jaar later, gaat het niet meer alleen over Ming’s Pretty Heroes. Het gaat ook over Ai Ming Oei, componist en auteur, en wie weet wat ik binnenkort, met behulp van mijn nieuwe publisher, als artiest kan uitbrengen. En ook al voel ik me na het zetten van mijn handtekening wel een tikkeltje zenuwachtig over het feit dat ik nu echt moet presteren, ik sla vol goede moed dit nieuwe pad in. Sceptisch ben ik allang niet meer. Ik zie juist mogelijkheden.

Ai Ming Oei

 

ai ming oeiMing is de zangeres en songschrijver van Ming’s Pretty Heroes en is daarnaast ook actief als songwriter en topliner voor andere artiesten en producers. Met de muziek van haar album’s ‘Ok Mr. Mix’ (sept 2009) en ‘Karma’ (sept 2011) tourde Ming’s Pretty Heroes o.a. door Duitsland en China. Ming was winnaar van de Music Matters Award en muziekambassadeur voor Rotterdam gedurende 2011. Tot augustus 2013 tourde Ming’s Pretty Heroes met dansvoorstelling ‘Meer Ruis’ van Conny Janssen Danst en verzorgde live de muziek voor ruim 70 voorstellingen in Nederland en Zwitserland, op muziekfestival Lowlands en op de Theaterfestival de Parade. De voorstelling won ‘De Mus’ voor beste voorstelling op de Parade. In maart 2014 kwam het derde studioalbum van Ming’s Pretty Heroes genaamd ‘Roots and Bones’ uit en keerde Ming terug op Parade de met de voorstelling Kate Bush. Deze voorstelling toert vanaf januari 2016 weer door het land. Foto: Barry Marré.

Meer zoals dit

The Bullfight

29 mei 2015 • Recensies • Edwin Wendt

CCF27042015_00003-300x300La Chasse
lp / cd-album / download-album
pop noir
Brandy Alexander Recordings

 

Nick Verhoeven is geen Leonard Cohen. De zanger/tekstschrijver van The Bullfight heeft met de Canadese oer-singer/songwriter gemeen dat hij licht over zware onderwerpen of gebeurtenissen kan schrijven. La Chasse heet het nieuwe album van de band, het derde dat ze maakten sinds hun start in 2004. In The Cold Case of Irina Lukashenko is de verteller dermate onder de indruk van deze Irina dat hij zichzelf steeds verder mutileert om haar aandacht vast te houden. Dat begint met één geamputeerde vinger, die hij in een luciferdoosje aan haar opstuurt. Dat heeft succes en is dus het begin van veel meer.

The maid had a seizure, the porcelain fell
the mother was jealous, dad waging hell.
But Irina, she said it was romantic

Bovenstaande tekst is goed te zingen op een snel folkritme (denk aan The Pogues), maar dat is niet waar The Bullfight mee bezig is. ‘Pop Noir’ noemde 3voor12 hun muziek vijf jaar geleden al. De zes muzikanten kiezen met hun piano, orgel, viool, bas, melodica, gitaar en drums voor een ingetogen geluid, waar de stem van Verhoeven soms eerder bovenóp dan ín ligt. De teksten komen mede daardoor goed uit de verf. In de openingstrack van de plaat, Jenny’s Got A Gun, valt zo die prachtige oneliner extra goed op:

They say it’s wrong at twenty-one to choose just one direction
but at twenty-eight it seems to late to choose a thing at all

Ook in andere songs toont Verhoeven zich een kundig beschouwer van hoofdpersonen die het leven aan zich voorbij laten glijden (Your Problem) en een auteur van murder ballads (The Village’s Lonely Pastor’) die niet onderdoen voor wat Nick Cave uit de archieven met traditionals haalde.

But then Charly told his mama and forced me to convince her he’s a fraud
And after mass I took Charly to the bushes.
Then I kissed him while I slid his virgin throat
singing oh-doo—de-le-da-doo-doo-da

Verhoeven heeft het geluk dat hij zijn prachtige teksten kan debiteren met een mooie donkerbruine stem. Nu kunnen murder ballads ook op andere manieren worden gezongen, zoals bijvoorbeeld The Everly Brothers (Down In The Willow Garden) en Boudewijn de Groot (Kinderballade) lang geleden al bewezen, maar dat Verhoeven de bewust gekozen afstandelijkheid in deze teksten gepaard kan laten gaan met een ‘spooky’ geluid, is zeker een pré.

Het kwaliteitsniveau van teksten en muziek op La Chasse is dertien songs lang constant hoog. Getuige de hoes bestaat The Bullfight anno 2015 uit zes muzikanten, waarvan ook oudgediende Mark Ritsema er één is. Ruim 25 jaar geleden bewees hij al dat er na ondermeer Kiem nog meer in Rotterdam was te beleven met Spasmodique. Ten tijde van het vorige album gold Ritsema nog als gastgitarist (‘Die alles mag spelen behalve gitaarsolo’s’), nu wordt hij gepresenteerd als lid van de basisbezetting. De gastrollen op La Chasse worden op enkele tracks vertolkt door de Rotterdamse singer/songwriters Linda Kreuzen en Daisy Cools als achtergrondzangeressen en door bassist Jeroen Gahrmann.

Lees het vorige bericht