Een dag geen album uitgebracht, is een dag niet geleefd. Goed, zó bizar is het ook weer niet met Jason Köhnen, maar de Rotterdamse producer met meer alterego’s (waaronder Bong-Ra, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, en meer recent Voodoom en Servants Of The Apocalyptic Goat Rave) dan je op een oneven dag in The Avengers tegenkomt, zit bepaald niet stil. En dan druk ik me rustig uit.

Zijn nieuwste project is The Thing With Five Eyes. Oorspronkelijk wilde Köhnen hier nogal megalomaan mee aan de slag, inclusief een crowdfundactie om een compleet parallel universum met video’s, vormgeving en plakken vinyl voor deze elektronisch-georiënteerde darkjazz op te tuigen. Toen dat niet lukte, besloot de genreverhakselaar om niet bij de pakken neer te zitten, maar het album alsnog te maken.

En gelukkig! Want wie iets afweet van a: Köhnens gevoel voor elektronische muziek, b: de wondere wereld van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble en c: zijn onmiskenbare kwaliteit om stijlen te vermengen, die weet dat de hybride van darkjazz en elektronica gegarandeerd goed moet uitpakken.

Noirabesque bevat een soundtrack van een klein uur die zeer, zeer goed past bij de absurde, exotische horrorverhalen van H.P. Lovecraft van begin 20e eeuw, inclusief Oosterse zanglijnen en wereldvreemde instrumenten. Dat laatste is de verdienste van de rijkelijk aanwezige elektronica die Kohnen toepast. Want waar The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble nog vooral leunde op traditionele geluiden en instrumenten, daar trekt hij bij The Thing With Five Eyes alle digitaal-sonische registers open om het gewenste effect te realiseren. De poorten van de hel, een vertelling uit de Arabische duizend-en-één-nacht, tochten door duistere piramides en achtervolgingen in verloren gewaande oerwouden, het zijn slechts enkele van de beelden die ontstaan bij het luisteren.

Het voert te ver elke track individueel te behandelen, vooral ook omdat dat nergens voor nodig is. Noirabesque komt het beste tot zijn recht als je het album als geheel consumeert, van begin tot einde, via een goede koptelefoon, liefst op een plek waar de illusie van lang vergeten magie, parallelle werelden, bovennatuurlijke fenomenen en onheilspellende schaduwen nog vrij rond kan waren. Dus nee, je zet deze plaat niet op als de schoonfamilie op de koffie komt om de nieuwe telg te bejubelen, of om de viering van Oom Henri’s 55’e verjaardag in buurtcentrum De Snor mee op te leuken. Verre van.

Maar wie zich wil terugtrekken van deze somtijds platte, prozaïsche, fletse aarde, hopend op cognitieve rondzwervingen door andere, mooiere, spannendere werelden, die kan zich geen betere reisgenoot wensen dan Noirabesque.