Als je van percussie houdt, stay! Als je niet van percussie houdt, stay more! Dit is een lekkere plaat.

Zanger en songwriter Ebou, oorspronkelijk uit Gambia, stelde in 1999 zijn band Boka De Banjul samen met een potpourri van artiesten uit de jam-scene. Resultaat: de mbalax (de door drums en percussie overladen nationale dansmuziek uit Senegal en Gambia) als basis gemixt met reggae, soul en Arabische invloeden. Ladies and Gents, meet Boka De Banjul met Lu Jot Yomb (alles heeft z’n tijd).

De eerste track The Leaders bestaat uit een fijne reggae beat, maar dat is stiekem, want – perfect gelaagd door alle andere percussieven en trekkende gitaren – merk je daar alleen in de minibreak op 2/3e iets van.

In Joy Jubakh komen de Arabische invloeden mooi naar voren. Met de lekker meezingbare titel is dit een track om je heupjes en je keeltjes te smeren. Joy Jubakh zing je zo mee en betekent zoveel als ‘Good Mother’. Een ode aan alle moeders in de wereld dus.

Een mooi moment om uit te puffen brengt A De Ete. De wat frivolere percussie-instrumenten krijgen hier wat meer ruimte, alsook de gitaar met een fijne solo. Beetje jammer van het alom bekende ‘eind’akkoord (het was perfect zonder) maar da’s mijn persoonlijke smaak.

How I Love You trekt je weer de dansvloer op. Deze track wordt, ondanks de Engelse titel, net als de rest in het Wolof gezongen; een taal die in Senegal, Gambia en Mauritanië door een behoorlijk deel van de bevolking wordt gesproken. Waarom de zang hier in het refrein naar Engels overschakelt, is me onduidelijk. Het trekt me helaas uit de lekkere vibe van de compositie. De eindbreak is dan wel weer verrassend fijn!

Ow Yeah! Van de vijfde track – een goed geplaatste cross-over – wordt mijn hitgevoelig hartje erg blij. De titelsong is verrassend hitsig en pakkend! Waar het Engels me in de vorige track verder weg bracht van het materiaal zuigt de taal en uitspraak me hier juist mee in de vibe van Break The Chain. Alleen in het B-gedeelte word ik door de zang – die uit balans is met de rest – weer terug gekatapulteerd ‘into real life’.

Geheel onverwacht treft het nummer Moytoyleen een soort gevoelige snaar. Ebou laat hier voor het eerst een intiem stemgeluid horen. En wie goed luistert, wordt hier op ’t einde verwend met een paar subtiele rhythm changes.

Gambia brengt daarna de lichtheid weer terug. Wie blij wordt van vol, maar goed gecomponeerde lijntjes, komt in deze track goed aan zijn trekken. Fijn voor de oren is het intro van Alall, met Ebou op sabar – de koninklijke trommel van Senegal (lijkt op een djembé, maar is een stuk langer en smaller). Samen met de warmere gitaarsound en zangerige melodielijn komt hier een andere sound naar voren die na een hoop percussief geweld zorgt voor de nodige lucht en verandering.

Bewaar het beste tot het laatste! Geen onderburen? Niet onnoemenswaardig laat? Dan móet je Wooma voluit over je boxen laten schallen! Opzwepend, goed gecomponeerd, de solisten op hun best en een fijne bas aan de onderkant. En complimenten voor de sterke samenzang.

Lu Jot Yomb is een zorgvuldig samengestelde plaat, goed voor de upbeat african-luisteraar wiens hart van percussief talent sneller gaat slaan (haha) en niet schrikt van ritmeveranderingen binnenin nummers.

Laptoptest: helaas, alle bas gaat verloren
Oordopjestest: geslaagd!! inclusief missing bass van de laptop

Bij het eten?: neu, tenzij je partyfood doet
In de auto?: mja kan, hoewel hij meer aandacht verdient
Feest?: jaaa!!