Voor Ntjam Rosie, voormalig Music Matters Award winnares en Rotterdams muziekambassadeur, trotse moeder van dochtertje Lizz, en artiest met vier geslaagde albums op naam waaronder The One (2015), was het niet vreemd om even introspectief terug te kijken alvorens de lat weer iets hoger te leggen voor zichzelf. Want na zo’n succesvolle start is het al gauw de vraag waar de volgende creatieve prikkeling te vinden is. Dat deed Ntjam Rosie door in 2017 langs enkele theaters te toeren met onder andere de Artvark Saxophone Quartet productie Homelands en daarop aansluitend haar eerste eigen theaterproductie Breaking Beats.

Ietwat van een break van haar eigen creatieve routine dus, maar dit leverde wel haar nieuwe vijfde album Breaking Cycles op. Voor de 15 tracks die ze samen met producer Vincent Helbers schreef liet ze zich graag inspireren door de jaren negentig r&b van artiesten als Janet Jackson, Erykah Badu, Aaliyah, de jaren tachtig soul van de Zuid-Afrikaanse Letta Mbulu en ook door de sound van hedendaagse r&b als Kelela, Nao en Daniel Ceasar.

Met albumopener Take A Good Look At Me, tevens een van onze favorieten op deze release, trapt Ntjam Rosie lekker groovy af. Nog even zoet gevoiced zoals we haar kennen ditmaal met heerlijke soul sound. Een uptempo song met meer dan genoeg pit om de dansvloer te vullen, die zeker nog eens wordt opgevoerd door trompettist Teus Nobel en de straffe slagen van drummer Richard Spaven. Dat je niet ergens kan komen zonder er keihard voor te werken is deze dame niet vreemd zoals terug te horen is in Put In The Work waar de speelse inzet van de blazers- en ritmesectie, vooral Bart Wirtz op altsax, de track vol in de funkstijl stort. Maar ook de groei die je ondergaat tijdens je reis naar je doel is een ervaring die Ntjam ving in het eveneens zacht zwoele soul nummer Breakthrough.

De verscheidene korte interludes zijn de soms wat vreemde eendjes in de bijt op deze release, maar op deze korte verbindingsstukjes laat ze zich muzikaal en creatief gezien wel een stuk losser horen. Als leuke bijkomstigheid is dochtertje Lizz eventjes te horen op Interlude; Don’t Push Me Away. Afsluiter is ditmaal de geremasterde single Never Give Up met een heerlijk speelse, groovy jaren tachtig dansvibe, waar we even een gevoel kregen van mogelijke Suzanne Vega invloeden.

Er zijn zeker creatieve grenzen doorbroken op Breaking Cycles en al is deze release misschien niet de knockout zoals The One dat was, op punten komt deze release er nog steeds wel uit als een winnaar. Eerste stapjes op andere paden zijn altijd wat strompelend maar zoals het nu klinkt zullen de volgende stappen zeker een stuk interessanter worden.