Creation Of The Invisible
- Marutyri
Het vieren van vriendschap door muziek.
Een groep vrienden – muzikanten welteverstaan – die samen in een huis wonen: het zou het concept voor een Amerikaanse hitserie kunnen zijn. Conservatoriumstudenten met een grote liefde voor jazz en fusion die elkaar bij aanvang van seizoen 1 de vraag stellen: “Waarom beginnen we geen fusion project?” De vraag stellen is hem beantwoorden en Marutyri zag het levenslicht.
Dat we hier niet met een televisieserie te maken hebben, maar met echte vrienden die echt heel goede muziek maken, is een goed ding. De vraag ‘waarom geen fusion project?’ dateert inmiddels uit 2014. In september van dit jaar bestaat de band met die tongbreker van een naam, alweer vier jaar. Vier jaar waarin er met een gedegen plan hard aan de weg is getimmerd. Twee ep’s, een studioalbum en diverse succesvolle optredens in binnen- en buitenland verder, viert de band op hun jongste plaat Creation Of The Invisible hun tot nu toe behaalde successen. Want het plezier spat er werkelijk van begin tot eind vanaf.
Strakker dan ooit, karakteristieke thema’s, muzikale hoogstandjes, verrassende wendingen en solo’s om je vingers bij af te likken – zo mag de plaat van deze acht Rotterdammers wel gekenschetst worden. Dat deze jongens talent hebben, staat natuurlijk buiten kijf. Maar om dat talent vervolgens in dienst te stellen van muziek waaromtrent nogal eens negatieve vooroordelen bestaan, getuigt van lef. En dat is precies waar goede muziek het van moet hebben.
Muziekmaken is risico’s nemen en dat doet Marutyri met bravoure. Nergens, ook niet in de meer verstilde passages, wordt er met de handrem op gemusiceerd. Iedere compositie creëert een wereld op zich. De dampende jazzrock opener Carl Lucas is er een voor de repeat functie. De uitmuntende ritmesectie legt een fundament waarop het voor gitaar, toetsen en blazers heerlijk spelen moet zijn. Juist in het leggen van die basis ligt hun virtuositeit. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar de opzwepende openingsmaten van Alley Party.
Een groot compliment moet ook aan de blazerssectie worden overgebracht. Als eenheid en individuele solisten. Met name de trombonesolo’s zijn van grote klasse. Op Rightious Roots krijgt deze meester alle ruimte om te excelleren. Even later, tijdens The Rise (dat opent met een bijna Beethoviaans pianothema) is het de prachtige flügelhorn die mag opbouwen naar het bombastische slotstuk.
Nadenkend over wat Creation Of The Invisible nu zo goed maakt, rijst er slechts een antwoord op, namelijk: vriendschap. Het feit te weten wat je aan de ander hebt, aan het gegeven elkaar iets te gunnen, vooral dat laatste maakt Marutyri tot een ijzersterke band. Het komende festivalseizoen mogen ze dan ook niet gemist worden. Zoek ze op of luister en feest met je eigen vrienden op Marutyri’s uitnodigende muziek.
