De heren van Schorem Haarsnijder en Barbier zijn verantwoordelijk voor een van de gaafste festivals van de Benelux. Met 20 bands, verdeeld over drie podia, was ScumBash dit jaar alweer aan zijn vierde editie toe.

De organisatie vond een nieuwe locatie en wist hier een diverse en kwalitatief hoogstaande programmering neer te zetten. ScumBash IV was opnieuw een kruisbestuiving van alle subgenres die de rock&roll te bieden heeft, zoals we inmiddels van het festival gewend zijn! Met een strakke organisatie, een uitstekende sfeer en de zeer fraaie aankleding was deze vierde editie wederom een succes.

Voor ScumBash IV werd er dit jaar een nieuwe locatie gevonden in de Rotterdamse RDM Loodsen. Waar er hier vroeger onderzeeboten werden gebouwd, is het pand à la 2017 volledig gerenoveerd en geheel geschikt voor het ontvangen van duizenden punkers, rock ’n rollers en metalheads.

Met de hoge plafonds en wijde doorgangen biedt de locatie qua ruimte en overzicht dat wat een festival van dit kaliber nodig heeft. Hoe industrieel de locatie ook moge zijn, de organisatie heeft er zichtbaar veel werk ingestoken om de sfeer tot een prioriteit te maken. De bars, de merchstands en de drie podia zagen er allen uitstekend uit, waarvoor complimenten!

Twintig bands op drie podia. Eén dag pure rock&roll. Dat is nogal wat. Aan Miss Mary Ann & The Ragtime Wranglers werd het startschot gegeven om dit feest met succes in te luiden.

De authentieke rockabilly liet de eerste toeschouwers warmlopen en er werd zelfs gedanst. Met meer dan vijftien jaar ervaring onder de armen, waren Mary Ann en haar Ragtime Wranglers de perfecte, al dan niet de meest authentieke, openers in de geschiedenis van het ScumBash Festival.

Op het naastgelegen Jack Ketch podium waren de leden van Order Of The Emperor eindelijk weer terug in hun eigen stad. Hun debuutplaat Behold slaat goed aan. En dat zien we terug in hun podiumprestatie.

Niets voor niets hebben zij eerder de Sena Grote Prijs van Rotterdam gewonnen. Zelfverzekerd werken de mannen zich enthousiast en gedreven door hun set. Bestaande uit sterke melodieën en opzwepende drum- en baslijnen die de eerste vuisten van de dag de lucht inkrijgen.

Naderhand was er OOTE sambal te verkrijgen (snel uitverkocht) en zorgde de pro-actieve supportcrew tot zelfs laat in de avond voor een ware OOTE-stickerinvasie. Niemand ontkwam vandaag aan hun bevelen.

“We’re not going anywhere”, schreeuwt zanger OX Accelerator van de Accelerators. En als één van de beste frontmannen van Nederland dit roept doe je er goed aan om hier als publiek in mee te gaan.

De band raast vol overtuiging door hun set, inclusief materiaal van hun nieuwste plaat. Geluidtechnisch klinkt het allemaal wat rommelig en bovendien veels te zacht. Pas halverwege de set wordt dit iets beter, maar de band kan er niet om malen.

“Lekker bier drinken om twee uur ’s middags”, roept de frontman. “Godverdomme, we hebben er zin in!” De Accelerators waren één van de toppers van het festival. Volgend jaar staan deze mannen vast en zeker later op de dag en hoger op de bill geprogrammeerd.

“Here comes the Batmobile”, klinkt het vrolijk door de PA, tot het moment Batmobile daadwerkelijk opkomt en zonder gelul begint te spelen. Zowel op het podium als in de stampvolle zaal wordt er geswingd, gerockt en gedanst.

De band presenteert vandaag hun nieuwste album met een zeer energieke en charismatische performance, waarin de bandleden onderling nog weleens van instrumenten wisselen. De Batmobile-rockabilly from outer space brengt het festivalgevoel naar nieuwe hoogten. Vanuit het publiek werd dit beantwoord door het lanceren van opblaaskrokodillen en strandballen.

Ook bij de Voodoo-stage ging het los met White Miles. De stoner bluesrock van dit opkomende duo maakt furore in de underground, waar we de aankomende jaren meer van gaan horen. Dat er van deze band geen merch verkrijgbaar was voor een aantal teleurgestelde fans was de enige domper van deze memorabele show.

Pure kracht, dat is de enige definitie die het optreden van thrash-veteranen Legion Of The Damned eer aan doet. Met een uitstekende selectie uit hun nu meer dan tienjarig oeuvre wisten zowel de heren als de genadeloos gezellige moshpit van geen ophouden. Ongetwijfeld de hardste band van de middag, overtuigden zij met volle glorie op The Kraken-stage.

Death Alley neemt geen pauzes. Dat is een feit. Tussen hun talrijke eigen shows initieerden zij eerder dit jaar nog de tourende tribute-show Lemmy Lives i.s.m. met onder andere DOOL, Heideroosjes en Birth of Joy. Op ScumBash speelden zij een eigen show; rauw, vurig en psychedelisch, zoals wij hen graag zien. Death Alley is simpelweg niet meer weg te denken uit het hardrockende landschap van de Benelux.

Duitse stonerrockers Kadavar waren met hun optreden mogelijk de knallers van het festival. Met het tempo omlaag en het volume flink omhoog werden de jaren ’70 met verve in herinnering geroepen. Materiaal van alle platen kwam voorbij in deze sonische trip. Als afsluiter trakteerden zij het publiek op hun rauwe versie van Helter Skelter. Met hun grooves en authentieke sound was Kadavar zondermeer een hoogtepunt.

Met de 40th Anniversary van Stiff Little Fingers heeft de organisatie van ScumBash een legende weten te programmeren. Het was dan ook een waar festijn onder het publiek. Er werd gemosht, gedanst en gezongen. De heren, vol energie op het podium en nog lang niet moegestreden, genoten hier zichtbaar van.

ScumBash IV kan de boeken in als een memorabele editie van dit unieke festival. De solide programmering stond als een huis. Zoals gezegd bracht ook de aankleding van de nieuwe locatie het beste in de sfeer naar boven.

Deze review is daarom incompleet zonder een shout out naar de dames van Rotterdam Roller Derby, DJ Okkie, The Vintage Vixen en alle andere organisaties en eersteklas individuen die dit festival kleur hebben gegeven met hun passies. Naar ScumBash V wordt halsreikend uitgekeken.