Ik loop op een prachtige vrijdagavond naar de Albert Heijn aan de Nieuwe Binnenweg in hartje centrum, waar zich pal voor mijn neus een bijzonder akelig tafereel voordoet. Een oude man ontsnapt op het nippertje aan de dood, wanneer een jonge knaap in een gepimpte Mercedes met een aso-gang voorbij het zebrapad scheurt.

Voor de mensen die niet bekend zijn in Rotterdam: de straat staat bekend als de racebaan van de stad en heeft te kampen met patsers die de hele dag niets beters te doen hebben dan de neuzen van hun dure auto’s tussen de benen van onschuldige voetgangers te parkeren.

Overdreven? Misschien, maar er is al menig slachtoffer gevallen, waarvan sommigen het helaas niet navertelden.

Die droevige ‘beloning voor de buurt’ borden die de gemeente heeft geplaatst, maken weinig verschil. Ergernis nummer één van vandaag heeft zich zojuist in mijn brein genesteld, hetgeen ik uit met een (hopeloos te laat) handgebaar naar de patser in zijn Mercedes.

Afijn, het is een mooie dag en ik sta op het punt mijn krieltjes voor vanavond in te slaan. We gaan er dus met volle moed tegenaan en vergeten wat er zich zojuist op straat afspeelde.

Tijd dus om die blauwe duivel van een supermarkt in te lopen om mijn avondmaal bij elkaar te sprokkelen. Ik beeld mezelf in hoe ik slechts minuten verwijderd ben van een ontspannende kooksessie, waarbij ik even aan niets anders hoef te denken dan het garen van mijn stukje koe, het krokant braden van mijn krieltjes en het kapót koken van mijn broccoli.

Dat alles onder het genot van een live-plaat van Neil Young. Een prettige state-of-mind, om er maar met gebrek aan kennis van de Nederlandse taal een Engelse term doorheen te smijten.

Maar voor het zover is, wacht mij een opgave. Een opgave, die van mij verlangt dat ik mij een weg baan door de tergende muzikale stront waar Albert Heijn mij dagelijks mee bekogelt. Niet alleen ik, maar duizenden mensen zijn dagelijks het (vaak onbewuste) slachtoffer van deze trommelvlies-vernietigende marteling.

Het probleem is, mocht dat bij dezen nog niet duidelijk zijn, de muziek. Muziek waar jonge kinderen mee opgroeien, muziek waar mensen op de radio naar luisteren, muziek die in elke godvergeten klotetent bij mensen door de strot wordt geduwd, zonder dat de arme zielen een keus hebben. Met andere woorden: de ‘muziek’ van de toekomst.

Wel, laat me dit gevloek en getier nader toelichten. Immers, het is zo nu en dan fijn om je gal te spugen, maar wél met op zijn minst een poging tot onderbouwing van de zojuist uitgesproken kritiek.

Ik ben als jong conservatoriumstudentje een van de gelukkigen die door misschien wel té briljante muzikanten op zeer frequente basis met theorielessen wordt overspoeld. “Tsja, het hoort er nou eenmaal bij”, hoor ik velen zuchtend zeggen als we naar het leslokaal sjokken.

Een feit is dat kennis van muziektheorie de mens kan helpen wanneer deze vastzit in het schrijfproces. Zie het als een reddende engel op afroepbasis. In te schakelen wanneer nodig en weg te stoppen wanneer het innerlijk gevoel overheerst. Een handig stukje gereedschap om, voor zover mogelijk, muzikale ideeën mee in het leven te roepen en te herkennen in al bestaande klanken. Zo zie ik het.

Die visie ligt mijns inziens anders bij de ‘groten’ der aarde. Zelfs een sceptisch persoon als ik ben me de laatste jaren meer gaan openstellen voor de muziek die tegenwoordig als mainstream wordt beschouwd.

Daar zitten pareltjes van platen bij, maar wanneer ik in de Albert Heijn de zoveelste ‘hit’ van Ellie Goulding ft. The Same Old Chords Band voorbij hoor komen, knapt er gewoon iets.

Ik sta stil en ben in gedachten verzonken. De mensen die achter mij bij het vriesvak staan te wachten raken geïrriteerd en plots realiseer ik me dat ik een heuse Albert Heijn-file heb veroorzaakt. Dit alles is te wijten aan de eenheidsworst die heden ten dage vakkundig door de grote bazen in onze kont wordt gepropt.

Het is simpelweg pure uitgemolken, platgeneukte, nietszeggende, godvergeten gore teringbagger. Wéér hoor ik datzelfde akkoordenschema, wéér hoor ik datzelfde zanglijntje en alsof dat nog niet erg genoeg is, wéér diezelfde break. Wat gaat er mis, beste medemens?

We hebben het allemaal al duizend keer gehoord en toch accepteren we het zonder te protesteren. Als zombies lopen we door de winkel onze levensmiddelen in te slaan, terwijl we tegelijkertijd gehersenspoeld worden door de meuk die we de afgelopen tien jaar, zij het in een iets ander jasje, al tig keer gehoord hebben.

De ellende is dat de jeugd van tegenwoordig er mee opgroeit. Geen zweverige seventies-shit van Genesis die uit papa’s HiFi-set knalt en je aanspoort je iets meer te verdiepen in ‘de paddestoel’. Nee, in plaats daarvan hoort de jonge ziel van vandaag een zingende suikerspin door een iPhone-speaker.

Het team van producenten en uitgevers achter de ‘popster van vandaag’, lacht zich terwijl het opgroeiende kind in kwestie zijn zoveelste hersencel opoffert, de tranen in de broek. We worden afgestompt en dom gehouden door de zeldzame rommel die er vandaag de dag op de radio te horen is. En geef die maatschappijen eens ongelijk.

Gelukkig hebben wij verwende westerlingen een keus. De keus om Albert Heijn bij ons thuis te laten komen, bijvoorbeeld. Ik zie ze dagelijks rijden, die bezorgwagentjes, wanneer ik mijn ontspannende wandeling over de Heemraadssingel maak. Ik voorspel dat we over tien jaar niet eens meer onze stoel uit hoeven voor onze voeding.

In plaats daarvan komt een tegen die tijd uit de muziekindustrie teruggetrokken Ellie Goulding mij iedere avond een verrassende, vers-gekookte maaltijd brengen. Vrolijk als in een tandpastacommercial lachen we naar elkaar en ik betaal de beste vrouw netjes op tijd haar salaris.

Wanneer ze de deur uit is en de zojuist verslonden sperzieboontjes hun weg naar beneden hebben gevonden, veeg ik mijn reet af met de hoes van haar tien jaar geleden uitgebrachte plaat. Dromen, het blijft toch godverdomme heerlijk, niet?

P.S.: door af en toe wat tegen de wereld aan te schoppen, houdt men het brein in een gezonde balans. Mijn volgende column zal dan ook gaan over bloemetjes, bijtjes en de móóie kant van de muziekindustrie.