Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Apollo

18 juli 2016 • Recensies • Ollie Vida

foto hoesje ApolloHimalaya
download-ep
hiphop / grime / trap

Britten, het blijven aparte types. Weigeren rechts te rijden en links te zitten. Willen overal met ponden betalen en nu gaan ze ook nog ‘ns verstoppertje spelen in de EU. De kracht van overal tegenin willen gaan is natuurlijk dat je wel een echt eigen identiteit creëert. Dat geldt ook voor hun muziek uiteraard.

Engelsen hebben altijd bekend gestaan om hun eigenzinnige sound, vooral in de ‘urban’ hoek. Het samensmelten van dance en hiphop is meestal een moeilijke opgave, maar op één of andere manier lukt het ze daar aan de andere kant van het water erg goed. Van jungle naar UK garage en via 2Step naar grime. Ze flikken het elke keer weer!

Apollo steekt zijn invloeden niet onder stoelen of banken. Nas en DJ Khaled zijn niet aan zijn oren besteed, zijn Spotify-playlist staat vol met Britse grimehelden als Skepta en Wiley. Dat hoor je uiteraard terug op deze ep.

Op de openingstrack Zero laat hij duidelijk weten dat hij het niet eens is met huidige stand van zaken in het social media landschap. De bassheavy open grimebeat geeft hem alle ruimte om zijn mening op een vaardige manier te kunnen ventileren.

Na in Drop That Shit zijn frustraties uitgesproken te hebben over de, in zijn ogen, vrij verwijfde rap concullega’s, wordt er in Himalaya meer gegraven in zijn persoonlijke leven. Over een harde hypnotiserende productie rapt hij vrijuit en zonder concessies over zijn pad naar succes. Lines als “Gotta Work Hard, Cause That Is the Motto” en “You Live Your Live, I Live The Dream” geven zijn mindstate kraakhelder weer. Ze laten ons weten dat we te maken hebben met een gemotiveerde artiest die bereid is offers te maken om zijn doel te bereiken.

Apollo staat bekend om zijn energieke liveshows en één van de tracks die het meeste aandacht trekt in z’n set is Encore. In mijn favoriete track op de ep komt zijn boodschap mijns inziens het beste tot z’n recht. Ondanks de lage BPM springt deze track er het meeste uit qua synergie. De productie is ongecompliceerd en geeft Apollo de ruimte om duidelijk gearticuleerd zijn bars aan de man te brengen. Het klinkt ongeforceerd en natuurlijk. Live gaat het er dan ook vaak wild aan toe tijdens deze knaller.

Concluderend kan ik stellen dat dit een solide ep is geworden, waarmee Apollo duidelijk zijn boodschap heeft overgebracht. De vijf producties zitten goed in elkaar, maar hadden naar mijn smaak geluidstechnisch nog wel wat meer power kunnen hebben. Jammer, want live beuken zijn tracks eroverheen. Dit heeft Apollo nog niet optimaal kunnen overbrengen naar deze ep. Desalniettemin laat hij met tracks als Himalaya, Encore en de meer dance-achtige Glitch zien dat er genoeg potentie voor de toekomst in zit. Oftewel een ruwe diamant waar hier en daar nog wat aan geslepen kan worden. Op naar de top van de Himalaya!

Ollie Vida

Meer zoals dit

Iedereen is rapper

15 juli 2016 • Columns • Ollie Vida

foto Ollie voor bij columnsIedereen is tegenwoordig rapper. En anders dj. Of producer. Veel sterren zijn geboren naar aanleiding van de gemeenschap tussen een Macbook Pro en het Internet. Er was echter een tijd dat je jouw strepen echt moest verdienen op muziekgebied. Een tijd waarin mensen nog luisterden met hun oren en niet met hun ogen. Toen je niet wist hoeveel keer een nummer was beluisterd en dat ook niet echt uitmaakte. De meeste rappers van de nieuwe generatie keken nog op tegen rappers van de oude generatie. Toen vond men ENKEL geld verdienen niet het belangrijkst. Je wilde echt wat neerzetten… een body of work… een klassieker!

Ik vergelijk de muziekindustrie van tegenwoordig een beetje met de fastfoodindustrie. Het moet snel. Makkelijk. Zonder teveel na te denken over wat er nu eigenlijk in het product zit. We weten allemaal dat die burger met vers vlees, een knapperige volkorenbol en echte groentes veel beter is dan een Big Tasty. Toch vertellen de cijfers heel wat anders. Het is een ramp tegenwoordig. En zoals het met alle rampen is zijn er natuurlijk meerdere oorzaken.

Het illegaal downloaden is natuurlijk de grootste boosdoener. Als je 40 euro moet betalen voor een cd ben je net wat kritischer dan wanneer je het gewoon van je .torrent kan plukken. De technologie is sneller en vooral makkelijker. Waar je vroeger duizenden guldens kwijt was aan één, vaak crappy, sampler of keyboard kan je nu met één klik-van-de-muis de meest geavanceerde studioapparatuur tot je beschikking hebben. Met alle nieuwe aanwas die maar wat aankloot van dien.

Alles is veel, alles is snel, niemand heeft tijd. Als je kritiek hebt wordt je vaak bestempeld als een hater. Maar kritiek was juist de charme van hiphop vroeger. Het Tough Crowd-principe was de voedingsbodem van de klassieke platen uit de ‘golden era’. Alles moest altijd beter. En anders. Dezelfde drums gebruiken? Wack! Slechte uitspraak? Wack! Teveel dezelfde onderwerpen? Wack!

Tegenwoordig kom je weg met hele beats copy/paste-en, zelfs volledige flows worden schaamteloos gestolen. In de ‘oude tijd’ was het ook niet allemaal classic. Je had toen ook de Hammers en de MC Miker G’s, maar er was echter ook veel meer balans. We hadden onze eigen hiphoppolitie. Als je een bierflesje naar je hoofd geslingerd kreeg was het misschien tijd om een andere hobby te zoeken.

Hiphop. We kunnen er uren boos over worden. Elk nadeel hep echter zun voordeel. Door dat verdomde internet kun je als liefhebber uren verdwalen in een netwerk van puristen die van net zulke obscure beats houden als jij. Of die ene R&B groep vinden die wel gewoon koortjes kan maken en noten kan aanslaan. Het overgrote deel van de bevolking houdt echter van hap-slik-weg muziek. Originaliteit is nu bijna een scheldwoord. En de commercie smult; “Mag ik nog een Big Tasty?”

Lees het vorige bericht