Desolated Track
cd-album 
blues

Eind juni 2015. Ik woon op dat moment aan de Bovenstraat in Oud-IJsselmonde naast café de Gouden Leeuw. De roemruchte paardenmarkt wordt dan net afgesloten met een aantal optredens voor het café. Na iedere zondag geteisterd te zijn door de vele André Hazes-adepten is het werkelijk een verademing om eens een keertje stevige blues te horen… St. Louis Slim treedt op!

St. Louis Slim is een Rotterdamse bluesband die zijn sporen heeft verdiend op de vele Nederlandse en Belgische podia. Alhoewel zij vinden dat hun invloeden zijn terug te voeren op de Chicago blues van Muddy Waters, John Lee Hooker etc. hebben ze misschien niet eens door dat hun roots toch ook liggen in de sixties-blues van John Mayall en Paul Butterfield en dat zij daarmee een stapje verder gaan dan de vertolkers van blues, die onze podia meestal frequenteren.

Alhoewel de band sinds 2009 bestaat, is de constante factor drummer Peter Kok. In 2014 is de bezetting flink op de schop genomen en in 2015 werd deze cd opgenomen. Omdat in de loop van 2015 Ilona Steenhuizen vervangen is door Monique Brinkman is de tweede persing van de cd opnieuw gemixt met de vocalen van Monique.

Momenteel bestaat de band, behalve Peter Kok, uit Monique Brinkman (zang), Randy Pears (gitaar), Michel de Kok (bluesharp) en Arno Koster (bas). Op dit album speelt Leen van der Sluijs de gitaarpartijen, maar hij heeft inmiddels de band verlaten vanwege de vele optredens die moeilijk te combineren zijn met zijn werk.

Desolated Track biedt een uitgebalanceerde mix van bestaand en eigen werk, waarbij hun eigen werk misschien nog wel beter klinkt dan de vertolkingen van hun illustere voorgangers.

De cd begint heel sterk met de eigen compositie Mies’ Melody met daarin een hoofdrol voor de harmonica van Michel. Woodstock-blues in de goede zin des woords. Tel daarbij op een meer dan prima uitvoering van Dixon’s Ball and Chain, de sterke eigen compositie Desolated Track, de uitstekende uitvoering van My Babe (Dixon) en de erg goede eigen compositie Look At Yourself en je hebt meer dan een een cd die je als herinnering aan een concert aanschaft.

Nu we toch in superlatieven beland zijn; het eigen Nowhere kan zich meten met welke bluescompositie van welke grootheid dan ook. Dit is het beste nummer van de cd: perfecte balans tussen een prima ingehouden ritmesectie, een duellerende gitaar, harmonica en uitstekende zang.

De band heeft een traditie van prachtige zangeressen met evenzo prachtige stemmen; Monique is daar geen uitzondering op. Het is niet makkelijk je plaats te veroveren in een gezelschap van uitstekende muzikanten, maar ik heb het gevoel dat deze zangeres meer en meer een stempel gaat drukken op de toch al prima bandsound. Op hun website bestempelen zij de cd als een soort van herinnering aan het concert dat je bezoekt, maar daar doen zij zichzelf een beetje tekort mee. Dit is een cd die door de hele natie van bluesliefhebbers gekocht moet worden.

St. Louis Slim, eerlijk, want Rotterdams… Volgend album nog meer eigen composities graag!