Combineer pure garagerock, old-school rock&roll met melancholische liefdesliedjes, gooi er een laag punk overheen en het Junkyard Festival ontstaat. De droom van elke fervent rockliefhebber in een pracht van een locatie; Worm Rotterdam. Een onverwacht goed bezocht evenement ook waar de voetjes amper de grond hebben aangeraakt.

Junkyard Festival is de beoogde opvolger van het Primitive Festival, dat voorheen in Waterfront plaatsvond. Met dit evenement willen de organisatoren bewijzen dat de garage-scene nog láng niet dood is en hebben dat bij de vorige editie van Junkyard in Podium Grounds ook al goed laten zien.

Het is het begin van de avond, mensen zitten aan het bier en de sfeer zit er goed in. Het leuke aan Worm is de diversiteit aan type mensen die er rondlopen; je merkt nu ook dat de avond goed trekt aan ouwe rockers en moderne punkers. Het festival is onderverdeeld in het dj-gedeelte, onder bij de leuke glijtafels, en boven zijn de twee podia gescheiden door een simpel gordijn.

Op het moment dat ik aankom zijn The Afterveins aan het spelen, nou ja… spelen is zacht uitgedrukt; gitarist Xander van Dijck surft op een gitaarkoffer over de handen van het nú al enthousiaste publiek, het is ongeveer elf uur. Dit betekend veel goeds voor de rest van de avond.

Daarna zijn The Glücks aan de beurt, en dat ze er waren hebben ze even heel goed laten weten. Dit rockduo uit België doet op het eerste opzicht denken aan White Stripes, maar hebben bewezen veel harder te kunnen rocken. Scherp gitaarspel, harde drums en zowel vrouwelijke als mannelijke vocale kunsten zorgen ervoor dat letterlijk iedereen in de zaal aan het bewegen is, het zweet staat op de voorhoofden. Na deze knaller staat al snel de volgende artiest op het podium.

Een die al geen vreemde meer is in de Rotterdamse muziek-scene, namelijk J.C Thomaz & The Missing Slippers. Deze Rotterdamse rock&roll band had een moeilijke opstart, maar toen ze eenmaal bezig waren stond de tent op z’n kop. Kijkend van de ene dronken man, die stond de schreeuwen op een verhoging, naar de moshpit die aan de voorkant van het publiek plaatsvond. Mensen zijn hier puur en voor de muziek.

Aan de behoefte om tussendoor te kunnen dansen met wat meer ruimte om je heen was natuurlijk ook gedacht. Dj’s Jony Trash en Gary Van Niks zorgen voor de hoognodige oude rock&roll muziek waar je spontaan de twist en het Pulp Fiction dansje van gaat doen.

Tijd voor de volgende band; het is nu de beurt aan The Jerry Hormone Ego Trip. Vijf gasten die net uit hun puberteit lijken te komen met matchende gestreepte shirts zetten een intieme show neer, met Nederlandstalige liederen over liefde en andere onzin. Het is een mooie afwisseling van alle harde muziek die ervoor en -na komt. Het is ongeveer twee uur, en het programma zou eigenlijk al afgelopen moeten zijn.

Dit is kennelijk niet zo, aangezien de zogenoemde ‘headliner’ nog moet spelen. Johnny Throttle gaat om half drie spelen, tot blijdschap van de meeste bezoekers. Het is om deze tijd nog steeds goed vol en niks is leuker om dan nog een goede live-act voorgeschoteld te krijgen, toch? Je zou moeten denken van wel, maar een nadeel van zo laat nog een act, is dat er mensen zijn die op dat moment eigenlijk al in hun bed hadden moeten liggen, omdat ze iets te veel op hebben.

De muziek was goed, het publiek niet. Bijna glas in je oog krijgen en bier over je heen, omdat iemand met zijn fles op het podium staat te beuken en een moshpit waar je waarschijnlijk niet levend uit zou komen, ja die dingen zijn wat minder leuk. Maar dat mag de nacht niet minder tof maken, toen ik wegging was het nog aardig vol, en ik was moe en voldaan van het dansen. Dat is een goed teken.

Junkyard’s tweede editie in Worm was een groot succes, en viel ontzettend in de smaak. Ik ben hoogstwaarschijnlijk niet de enige als ik zeg dat dit wel vaker terug mag komen, en bij voorkeur in deze locatie, want die was gewoon top.

Rock Lovers Unite!

tekst: Saar Gerssen
foto’s: Christel de Wolff

Het Junkyard Festival werd ondersteund door Popunie Music Support Rotterdam.