Iedereen die wel eens flink verliefd is geweest zal het volgende herkennen: je bent stapelgek op een geweldige man of vrouw. Je kent elkaar, soms oppervlakkig en soms wat beter. Je hebt een paar leuke dates gehad. Maar je weet nog niet of diegene ook hetzelfde voor jou voelt. Hartstikke spannend natuurlijk! Het lijkt zo simpel; vraag gewoon op de man af of hij of zij je ziet zitten. Maar dat is doodeng!

Waarom is dat eigenlijk zo eng? Het is toch juist fijn om te weten waar je aan toe bent? Ja, als het wederzijds is wel natuurlijk. Maar als dat niet zo is weten de meesten van ons dat eigenlijk liever niet. We zijn namelijk nogal gehecht aan de hoop dat de ander mogelijk ook iets voor ons voelt. We zijn bang voor een ‘nee’ en koesteren de hoop op een ‘ja’.

Bij het benaderen van venues door muzikanten gebeurt er iets soortgelijks. Muzikanten houden graag de hoop dat de programmeur ze graag zou willen boeken. Contact opnemen is eng, omdat je daardoor die hoop op een ‘ja’ kunt verliezen.

Maar bekijk het eens van de andere kant; als je geen venues benadert, heb je sowieso al een ‘nee’. Je hebt immers geen optredens geregeld. Alleen door jouw muziek bij programmeurs onder de aandacht te brengen heb je de kans om van een ‘nee’ een ‘ja’ te maken. Jouw muziek aanbieden begint dus sowieso bij ‘nee’.

Dat klinkt niet zo best, maar eigenlijk is het een heel prettig uitgangspunt. Juist doordat je bij ‘nee’ begint, heb je eigenlijk niks meer te verliezen. Het kan er immers alleen maar beter op worden!

Misschien kun je hier eens aan denken, de volgende keer dat je voor de zoveelste keer een reden bedenkt waarom “vandaag niet het goede moment is om programmeurs te gaan bellen”. Neem je genoegen met een ‘nee’, of zet je de eerste stap op weg naar een ‘ja’?

En het is ook echt niet makkelijk, natuurlijk. Je zult waarschijnlijk regelmatig afgewezen worden. Dat is naar maar het hoort er helaas ook bij. Maar er zijn gelukkig veel meer venues dan geschikte geliefden!