Dodo
lp / cd- / download-album
alternative pop
Het mag een cliché zijn, maar Dodo kan gerust de langverwachte tweede officiële plaat van Half Way Station worden genoemd. Zoiets schept ook verwachtingen die op dit dynamische album gelukkig worden waargemaakt.
Langverwacht, want niet alleen dateert het laatste album Moonshine alweer van 2012, in de tussenliggende drie jaar is er veel gebeurd rond deze Rotterdamse band. Van een akoestisch gezelschap rond het singer/songwritersduo Elma Plaisier (zang/bas) en Rikke Korswagen (zang/gitaar/banjo) groeide men uit tot een begenadigde liveband.
De wastobbe-americana van weleer evolueerde tot een veel breder geluid, met ruimte voor het gelaagde synths- en pianospel van Mink Steekelenburg (Winterdagen) en de stevige, rockgeoriënteerde drums van Bart Hoogvliet.
Tijdens Rotterdamse concerten dit jaar, in onder andere De Machinist, Rotown en op het Metropolis Festival, was ook te zien dat Plaisier zich ontpopte tot frontvrouw met charisma en een krachtige stem, terwijl Korswagen groeide als elektrisch gitarist. Groots en theatraal was met name het optreden op het grote podium van Metropolis.
Langverwacht ook omdat vorig jaar het prachtige nummer The Great Beyond verscheen op een vinyl split-single met The Yes Please. Het is nu terug te vinden op Dodo dat werd opgenomen in de pastorale sferen van een Frans chateau. Het kwartet ging hier op zoek naar een naturel geluid, geholpen door de diversiteit aan akoestiek die de ruimtes van Domaine le Vallon boden.
Dodo opent met de tweede single Sister Don’t You Cry. Een pakkende binnenkomer: strijdbaar gezongen op een hypnotische gitaarlick en rollende drums. In het daaropvolgende ruime half uur krijgt de luisteraar beslist geen hapklare kost voorgeschoteld.
Dynamiek lijkt belangrijker dan het volgen van traditionele songstructuren. Drums vallen in maar verdwijnen weer even makkelijk en men houdt ervan om soms tergend langzaam, bijna vanuit het niets op te bouwen naar een climax.
Americana keert terug in het bluesy spel van Korswagen of het slepende chain gang-koor van het sinistere Vendetta, terwijl het op banjo gespeelde Home een terugkeer is naar de bluegrass-achtergrond van Plaisier en Korswagen.
Dat staat een eind weg van het door synth-drones gedomineerde Press Play of de pianoballad Float, wat niet zou misstaan op een (minstens zo langverwacht) album van Winterdagen.
Die (nieuwe) veelzijdigheid siert Half Way Station en als geheel ademt Dodo een homogene donkere sfeer uit. Daarnaast bestaat deze band uit vier sterke individuele instrumentalisten die zich als collectief volledig achter de arrangementen scharen.
Ieder nummer komt zo volledig uit de verf, helder en transparant geproduceerd door Korswagen en Maurice Vogt. En dan is er nog de expressieve zang van Plaisier, in regionen van warm en donker naar bijna schel hoog, maar altijd overtuigend en de songs optillend.
De weg loopt al richting Frankrijk en Duitsland waar flink wordt gelonkt naar Half Way Station. In Rotterdam koesteren we de band nog even, met het rijke Dodo in de cd-speler.
Popronde, het grootste rondreizende festival van Nederland doet dit jaar 39 steden aan, waaronder Rotterdam op zaterdag 7 november, tijdens de Rotterdamse Popweek. Bijzonder dit jaar is de groei van Popronde Rotterdam. Met maar liefst 73 optredens op 29 locaties belooft het de grootste editie van Rotterdam ooit te worden.
Waarom Popronde?
