Een beetje geluid en een vaag ritme zijn genoeg om mij te laten dansen. Het mooie aan danceparty’s en raves is dat je alles met elkaar deelt, de liefde voor muziek voorop. Maar niets zo intens als bij een live optreden tegen elkaar aanbeuken in de pit.
Naast dat je aangeeft dat je de muziek zo tof vindt, dat het jou fysiek uitdaagt, ben je in de pit aan elkaar overgeleverd en totaal afhankelijk van elkaars sympathie. Als een mede pitpoes met andere intenties tegenover je staat of jou niet mag, word je al pogoënd uit de pit gestoten. Toch is het er vooral leuk. Je maakt snel contact en het gevoel van matties onder elkaar is er al gauw.
Tegenwoordig worden veel pits door de artiesten op het podium geïnitieerd; “Jullie van links rennen naar jullie van rechts en dan gaan jullie clashen en wij spelen wat muziek of rappen op die beat.” Maar het voelt toch een beetje als een datingsite, een workshop ‘hoe gaan we met elkaar om’ of een teambuildingstraining.
Onlangs was ik weer bij een optreden van De Jeugd Van Tegenwoordig, wat ik als vaste toeschouwer, nee belever, altijd deel met zoon Ted van dertien jaar oud. Deze keer mogen er ook vrienden van Ted mee van hun ouders; ‘als ik maar goed op hun kinderen let’. Gewapend met acht flesjes water waar, na een lange smeekbede richting alleraardigste barman, de dopjes nog op zitten, en met dopjes in de oren, lopen we richting podiumrand.
De Jeugd Van Tegenwoordig maakt een loesoe entree, de pit barst los. Ted kijkt me aan, klaar om erin te springen, maar hé ik moet eerst inspecteren. Ik hups en spring tussen de menigte en maak vluchtig contact met de leukste mensen in de pit, waarvan er heeeeeeel veel zijn.
Ik wenk naar Ted en voor ik het weet, vliegt hij in het rond met een grote grijns op zijn gezicht. Z’n vrienden, sommigen krijgen hier een vuurdoop van zowel voor het eerst bij een concert zijn, als pitpoezelig zijn. Ze stralen van geluk en je weet: van nu af aan zal hun leven nooit meer hetzelfde zijn. Ik herinner me nog hoe ik er voor het eerst in een pit stond, daarna was ik nog maar met moeite thuis te houden.
Terwijl mijn levensgezel gezellig bij de minder danslustigen staat, probeer ik Ted’s matties zachtjes te laten landen. Ted’s jongste vriend zit ondertussen op de schouders bij de stoerste gozer uit de pit. Iedereen wil met m’n gasten op de foto, omdat iedereen het zich herinnert hoe het was; de eerste keer in de pit. Als een eerste zoen, en de honderden die erna kwamen waren minstens zo enerverend.
Binnenkort nog in een fijn pitje belanden: check optredens van
MXRCXL
Ronnie Flex
Elle Bandita
Thrasher
Annet KommaRiero Brugel
Annet KommaRiero Brugel is tekstschrijver en ontwerper. In haar werk speelt muziek de hoofdrol. Van januari 2005 tot december 2007 was ze eerst schrijver later hoofdredacteur bij 3voor12 Rotterdam. Momenteel houdt ze zich bezig met het schrijven van persberichten voor bands/muzikanten, creëert ze openingen voor optredens en probeert ze programmeurs te inspireren tot verse keuzes.
Foto: action figure gemaakt door Kim Coster
