Al jaren worden er Turkse popavonden georganiseerd in Rotterdam, zoals het meest recente optreden in De Olijventuin dat ondersteund werd vanuit onze Music Support Rotterdam regeling. Om meer te weten te komen over de Turkse popavonden staken we ons licht op bij Ali Develioglu van Stichting Sahne.

Wat doet de Stichting Sahne zoal?
Sahne is de oudste Turkse organisatie op het gebied van kunst binnen de Turkse gemeenschap. De stichting is in oktober 1993 opgericht door een groep Turkse kunstenaars en intellectuelen. Zowel binnen de Turkse gemeenschap in Nederland, in de Turkse media als onder jonge kunstenaars en jongeren geniet Sahne een grote bekendheid. We hebben in ons twintigjarige bestaan consequent de samenwerking gezocht met de reguliere kunstinstellingen in verschillende steden. Onder andere in Deventer, Tilburg, Amsterdam, Utrecht en Den Haag. In Rotterdam bijvoorbeeld met: De Rotterdamse Kunststichting, de Schouwburg, Theater Zuidplein, Lantaren/Venster en de SKVR. Maar ook met de basisscholen in Rotterdam, Locale Cultuur Centra, talloze festivals zoals Dunya en zalen als WMDC, WORM, Roodkapje en Baroeg. Momenteel hebben we geen structurele subsidie en werken o.a. met de incidentele subsidies van de Gemeente Rotterdam, bijdragen van cultuurfondsen en onze publieksinkomsten.

Hoe lang organiseert Sahne eigenlijk al Turkse optredens in Rotterdam?
Vanaf de oprichting in 1993 hebben we ruim 700 podium activiteiten georganiseerd. De nadruk ligt op toneel en muziekproducties en in de laatste jaren vooral op rock- en popmuziek. Onze belangrijkste kunstactiviteiten zijn: Volksmuziek -, theater- en filmfestivals, letteren avonden en in de laatste 6 jaar periodieke rock- of popmuziek avonden en talloze landelijke tournees met onze muziekproductie. 

In 2011 werd Sahne verkozen tot winnaar in de categorie ‘kunst, cultuur & media’. Wat hield deze gemeentelijke prijs in?
Het was een prijs voor instellingen die met vrijwilligers werken. Er waren vijf categorieën en wij wonnen onder de kunstinstellingen die met amateurkunst bezig zijn. De prijs bedroeg 750 euro en publiciteit. Dit was trouwens niet de eerste keer dat we een prijs wonnen want in 2002 heeft Sahne de gemeentelijke Opvaller– prijs op het gebied van kunst gewonnen uit een veld van 164 kandidaten. En in 2010 ook al de gemeentelijke prijs op het gebied van amateurkunst, toen zijn we gekozen uit 144 instellingen.

Wat veranderde er na het winnen van deze prijzen?
Zo’n prijs geeft natuurlijk meer naambekendheid en betrouwbaarheid. Er kwam bijvoorbeeld een uitgebreid artikel in een kunstblad. Verder heeft een prijs geen invloed. Dit zou misschien kunnen, maar wij zijn niet erg goed wat betreft onze eigen publiciteit, denk ik.

Welke Rotterdamse locaties hebben jullie  Turkse popavonden al mogen verwelkomen?
Tot de sluiting aan toe waren die in de Exit te vinden. Daarnaast in WMDC/GROUNDS, WORM, Baroeg, Roodkapje en recentelijk De Olijventuin.

Waarom organiseren jullie eenmalig een Turkse popavond in De Olijventuin?
Onze voorkeur gaat natuurlijk uit naar locaties zoals Roodkapje of GROUNDS, die geschikter voor de popmuziek zijn, maar we willen ook graag met De Olijventuin doorgaan. We zijn echter afhankelijk van incidentele subsidies. De inkomsten uit de recette zijn zeer onvoldoende omdat rock en pop binnen de Turkse Gemeenschap een nogal nieuw fenomeen is, dat erbij is gekomen met de jongste generatie. Als we op een gegeven moment geen financiële ondersteuning meer hebben dan moeten we er na enkele maanden mee stoppen en op subsidie wachten. In dit specifieke geval van De Olijventuin was de subsidie eenmalig. We hopen uiteraard dat er een vervolg kan komen.

Is er in Rotterdam genoeg animo voor Turkse pop?
Net als de eerste generatie Turkse ouders is de tweede generatie in Nederland met de traditionele wiege- en volksliederen opgegroeid. De derde en de vierde generatie is echter vanaf haar kinder- en puberteitsjaren en zowel thuis als op school, met de westerse ritmes en melodieën naast de traditionele mineurtonen en volksmanieren van haar ouders opgegroeid! Zo is er de afgelopen jaren in onze stad een heel nieuwe publieksgroep Turkse jongeren van 16-25 jaar ontstaan. Nu misschien nog een groep van duizend- tot vijftienhonderd mensen, maar deze groep blijft groeien… Het gaat om grote liefhebbers van rock- en popmuziek, al dan niet met een synthese met Turkse stijlen en instrumenten: Turkse rock en Turkse pop!

Vind je dat er in de stad genoeg optreedmogelijkheden zijn voor Turkse muzikanten?
Absoluut niet! Soms moeten we lang zoeken en maanden wachten totdat we een geschikt c-podium kunnen vinden om een datum te prikken. De locaties moeten ook steeds commerciëler worden door de bezuinigingen op subsidies van de laatste jaren.

Maak je zelf ook muziek?
Ja, ik ben een gitarist (klassieke gitaar op zijn Turks) en tot 7-8 jaar geleden had ik een Turkse band, een kwartet . Wij traden overal binnen de Turkse gemeenschap in Nederland op. Ik moest helaas ermee stoppen wegens mijn drukte met andere twee banen in de media (redacteur en presentator) en daarnaast organisator. Nu speel ik heel af en toe bij gelegenheden.

Met welke Rotterdamse artiesten werken jullie?
Sommige bands hebben natuurlijk een langere continuïteit dan de andere en daarom wisselt het nogal eens, maar even enkele namen: Taze Bitti, Erman Trio, Semih Duo, Kivanc & Band, Frekans, Feyza & Dogan en de groepen van Turkse studenten aan het Rotterdamse Conservatorium.

Wat vind je van het Rotterdams uitgaansklimaat ten opzichte van andere steden?
Beter dan Den Haag en Utrecht en zwakker dan Amsterdam. Eigenlijk behoorlijk beperkt. Zelfs in het centrum is het beperkt en ik betreur bijvoorbeeld de sluiting van Exit.

Mis je iets bepaalds in het Rotterdams uitgaanscircuit?
Vroeger was er meer ruimte voor diversiteit en de popmuziek uit andere delen van de wereld waaronder de Turkse muziek. Nu hebben de (steeds beperkter geworden) locaties een volle agenda met Engels- en Nederlandstalige pop. Maar de Nederlandse popliefhebbers zijn toch niet doof geworden voor de mineur die af en toe de Turkse pop siert? Bovendien hebben bezoekers moeite om zich de kosten te kunnen veroorloven. Wat het aanbod van Turkse pop betreft is het echt teleurstellend; het blijft beperkt tot een paar Turkse cafés met voornamelijk Turks Volksmuziek en onder slechte omstandigheden. Overgelaten aan de willekeur van de café eigenaren en beluisterd door de restaurant bezoekers die het zich financieel kunnen veroorloven. En dit is vaak elke keer hetzelfde, beperkte publiek. Publiekstrekkers uit Turkije komen slechts 3 á 4 keer per jaar en de kosten van dergelijke acts zijn bijna onbetaalbaar en hiervoor zijn de subsidie mogelijkheden allang verdwenen. Voor zo’n publiekstrekker moet een twintigjarige Turkse student(e) dan ruim 50 euro per ticket betalen.

Wat vind je de leukste locatie van Rotterdam?
Momenteel vind ik WORM door de centrale ligging in de zijstraat van de Witte de Withstraat en qua creatieve interieur de leukste locatie. Maar ze hebben een enorm volle agenda en dit komt mede door de recente sluitingen van vele andere locaties door de gemeente. De nieuwe locatie van Roodkapje vind ik ook erg sympathiek en leuk.

Wat is je favoriete Rotterdamse/Turkse artiest?
Zeker Kivanc! Die jongen speelt diverse instrumenten, is afgestudeerd aan het Conservatorium en heeft veel talent. En afhankelijk van het aanbod speelt hij speelt naast zijn eigen band ook nog bij andere bands. Hiernaast vind ik Feyza&Dogan en Taze Bitti ook leuk. De vier jongeren van Taze Bitti stagneren de laatste maanden echter wegens financiële moeilijkheden, zoals men vaak ziet bij de amateurbands. Ulaş is ook veelbelovend, naar mijn mening.

Heb je een website of social media pagina waar alle optredens opstaan die jullie organiseren?
Ja, we hebben een website, een Facebook pagina met ruim 2.000 vrienden en een mailinglijst met ruim 2.000 adressen. Allemaal op vrijwillige basis samengesteld en bijgehouden.