Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Op stap met Mopperatchi

21 september 2013 • Columns • YMP

mich simonZoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. In dit geval ging het spreekwoord helemaal niet op. Mopperatchi is het Rotterdamse Talent van 2013. Het leek wel alsof de jonge mc vanuit stof ten tonele kwam. Zijn eerste nummer dat mij opviel was Ik Moest Komen (geproduceerd door DJ Master D), dat was ongeveer zes maanden geleden.

Vervolgens kwamen er covers van Migos featuring Drake – Versace en Kanye’s – Black Skinhead.  Zijn flow en rijmschema’s doen me denken aan de YMCMB groep van Lil Wayne. Verder hoor ik invloeden van Biggie. Zijn eerste clip Wij Zijn Niet The Same laat direct zien dat hij een artiest is die gekomen is om te blijven.

https://www.youtube.com/watch?v=uuRLfBEjtoA
Mopperatchi – Wij Zijn Niet The Same

Ik zou de jongen niet zijn die ik ben als ik niet zo brutaal was om Mopperatchi te lokaliseren en eisen om een dagje met hem op te trekken. Rotterdam is niet al te groot en via een tussenpersoon ben ik in contact gekomen met Mopperatchi.

Onze meeting vond plaats in een eetcafé in de binnenstad en wat mij direct opviel, is dat Mopperatchi eigenlijk een doodnormale jongen is met een echte personality. We slaan het gedeelte over van “Hoi ik ben YMP en ik ben een fan.”, dat staat niet goed op mijn CV natuurlijk. Mijn eerste vraag aan hem is “Waarom rap jij en wat is je drive?” Onder het genot van en Fanta voor hem en een baco voor mij antwoordt Mopperatchi uit volle borst dat hij eigenlijk al vanaf zijn 15e  levensjaar bezig is met teksten schrijven maar nooit serieus genomen werd. Zijn achterban zei: “Moppe, doe het!” en hij deed het. Nu zal hij niet stoppen tot hij de top haalt. We filosoferen over het leven en over de huidige hiphop scene. Zoals ik de hiphopscene bekijk, ziet hij het niet. Hij denkt in kansen, ik denk in gebreken. Onze meest interessante discussie gaat over creativiteit. Mijn eindconclusie is dat er weinig artiesten hedendaags zijn, die echt creativiteit brengen. Wanneer de rappers in de states zich niet vernieuwen doen de rappers het hier ook niet.

Na het discussiëren, filosoferen en op zijn Rotterdams ouderwets lullen hoor ik beats en freestyles, dit gebeurt onderweg naar huis. Ik ben impressed en kan niet wachten op het vervolg. Mopperatchi heeft recentelijk de BoomDox cypher gewonnen en zal op het BoomDox Festival optreden. Hou deze rijzende ster in de gaten voordat de buitenaardse wezens zijn buitenaardse lyrics erkennen en hij vanaf zijn toekomstige troon de Nederlandse hiphop scene regeert.

“Erken jong talent want zij zijn de toekomst.”

YMP

YMP is een dichter/lyricale woordsmid, 25 jaar geleden geboren en getogen in Rotterdam. Ik ben gaan dichten, omdat ik zeer negatieve ervaringen wist om te zetten in positieve gebeurtenissen. Ik schreef ouderwetse brieven en toen werd mij verteld dat het pure poëzie was. Daar ben ik op gaan voortborduren en dat heeft geleid tot: YoungMichkeshPoemshit (YMP). Deze naam is eigenlijk een samenvoeging van alle bijnamen die ik kreeg in m’n leven. De eerste bijnaam was Young Mich, een neef gaf me de naam Kesh, Poems is wat ik schrijf en dat is mijn shit. Wil je me beter leren kennen check dan mijn blog.

 

Meer zoals dit

Atlantic Attraction

20 september 2013 • Recensies • Jasper v. Vugt

cover-homeHome
cd-ep
indierock

Atlantic Attraction brengt alweer hun derde schijfje uit, een ep met de titel Home. De winnaars van de Grote Prijs van Zuid-Holland 2012 timmeren hard aan de weg en de kwaliteit van deze plaat en de tracks die erop staan is wederom bijzonder hoog.

De heren van Atlantic Attraction zetten met Home vier prima indie pop/rock tracks neer. Sommige nummers doen denken aan Kensington, andere nummers (Crayons) doen meer denken aan Incubus. Persoonlijk bevalt me dat erg goed. De nummers zitten uitstekend in elkaar, spanningsbogen en overgangen kloppen allemaal en de afwisseling in de nummers is ook heel goed gedaan. Inhoudelijk zit alles dus goed op z’n plek en dat is erg fijn om naar te luisteren.

Waar Home minder hoge ogen gooit, wat mij betreft, is de sound van de plaat. In de vorige recensie was ik laaiend enthousiast over de ep Rye. Met name de kwaliteit van het geluid, want het klonk bijna alsof de heren in je huiskamer een concert verzorgden. Op Home is dat minder het geval.

Begrijp me niet verkeerd, de productiekwaliteit van dit schijfje is hoog. Heel hoog. Maar de sound is wel dusdanig bijgeschaafd dat de nummers inleveren op karakter. In alle tracks wordt de volledige ruimte van het muzikale spectrum bijna constant opgevuld. Daardoor klinken de pieken en de dalen (refreinen en coupletten) qua sound steeds hetzelfde. Het zorgt er ook voor dat de afzonderlijke instrumenten, met name de zang, minder goed tot hun recht komen dan zou moeten, wat mij betreft. Op die manier verliezen de nummers hun dynamiek en dat resulteert in een minder spannende ep dan had kunnen zijn.

Neem het nummer Crayons. Dat begint lekker up-tempo met alleen drums, maar na een paar seconden hoor ik niet minder dan vier slaggitaren, een vijfde (!) sologitaar en tenminste twee keer vocalen met een galm er overheen. En dat in de eerste tien seconden. Dat vind ik teveel voor een intro, want het contrast met de rest van de track verdwijnt op die manier.

Dat gezegd hebbende, is Atlantic Attraction een steengoede band die live uitstekend tot zijn recht komt. Nogmaals, de nummers zitten bijzonder goed in elkaar en alle bandleden beheersen hun instrumenten meer dan prima. Met deze derde ep zijn de heren helaas net iets te ver doorgeschoten in het productieproces, maar dat kan gebeuren. Als de band bij de volgende plaat teruggrijpt naar het less-is-more principe en het rauwe randje van de sound laat terugkomen in de opnames, zoals op de vorige ep, dan komt het helemaal goed met Atlantic Attraction.

Lees het vorige bericht