Home
cd-ep
indierock
Atlantic Attraction brengt alweer hun derde schijfje uit, een ep met de titel Home. De winnaars van de Grote Prijs van Zuid-Holland 2012 timmeren hard aan de weg en de kwaliteit van deze plaat en de tracks die erop staan is wederom bijzonder hoog.
De heren van Atlantic Attraction zetten met Home vier prima indie pop/rock tracks neer. Sommige nummers doen denken aan Kensington, andere nummers (Crayons) doen meer denken aan Incubus. Persoonlijk bevalt me dat erg goed. De nummers zitten uitstekend in elkaar, spanningsbogen en overgangen kloppen allemaal en de afwisseling in de nummers is ook heel goed gedaan. Inhoudelijk zit alles dus goed op z’n plek en dat is erg fijn om naar te luisteren.
Waar Home minder hoge ogen gooit, wat mij betreft, is de sound van de plaat. In de vorige recensie was ik laaiend enthousiast over de ep Rye. Met name de kwaliteit van het geluid, want het klonk bijna alsof de heren in je huiskamer een concert verzorgden. Op Home is dat minder het geval.
Begrijp me niet verkeerd, de productiekwaliteit van dit schijfje is hoog. Heel hoog. Maar de sound is wel dusdanig bijgeschaafd dat de nummers inleveren op karakter. In alle tracks wordt de volledige ruimte van het muzikale spectrum bijna constant opgevuld. Daardoor klinken de pieken en de dalen (refreinen en coupletten) qua sound steeds hetzelfde. Het zorgt er ook voor dat de afzonderlijke instrumenten, met name de zang, minder goed tot hun recht komen dan zou moeten, wat mij betreft. Op die manier verliezen de nummers hun dynamiek en dat resulteert in een minder spannende ep dan had kunnen zijn.
Neem het nummer Crayons. Dat begint lekker up-tempo met alleen drums, maar na een paar seconden hoor ik niet minder dan vier slaggitaren, een vijfde (!) sologitaar en tenminste twee keer vocalen met een galm er overheen. En dat in de eerste tien seconden. Dat vind ik teveel voor een intro, want het contrast met de rest van de track verdwijnt op die manier.
Dat gezegd hebbende, is Atlantic Attraction een steengoede band die live uitstekend tot zijn recht komt. Nogmaals, de nummers zitten bijzonder goed in elkaar en alle bandleden beheersen hun instrumenten meer dan prima. Met deze derde ep zijn de heren helaas net iets te ver doorgeschoten in het productieproces, maar dat kan gebeuren. Als de band bij de volgende plaat teruggrijpt naar het less-is-more principe en het rauwe randje van de sound laat terugkomen in de opnames, zoals op de vorige ep, dan komt het helemaal goed met Atlantic Attraction.
