Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Deze maand (mei) was Distant op tour door de Verenigde Staten. Hieronder lees je een uitgebreid verslag van deze tour, geschreven door Elmer Maurits.
Deze tour voelde anders dan onze vorige trips naar de VS. Niet de klassieke zes tot zeven weken tour, maar in eerste instantie eigenlijk maar één festivalshow: Welcome To Rockville in Florida. Gelukkig wist onze booking agent daar nog vijf shows met In Flames aan vast te plakken en daarnaast vijf headline shows. Daardoor werd het ineens weer een volledige Amerikaanse tour en gelukkig maar, want voor één show die kant op vliegen is zowel financieel als mentaal behoorlijk absurd.
Visa stress en wachten op goedkeuring
Nog voordat we konden vertrekken zaten we al midden in de visa chaos. Onze O-visa zijn drie jaar geldig, maar die van ons verliepen eind 2025. Zodra we de uitnodiging kregen voor Welcome To Rockville 2026 zijn we in februari 2025 direct gestart met de verlenging. En daarna begon het wachten. Maandenlang kwam er geen duidelijkheid vanuit de Amerikaanse immigratiedienst. Op een gegeven moment werd het spannend genoeg dat onze advocaat adviseerde om het proces te versnellen met een extra betaling. Niet ideaal, maar wel nodig. Gelukkig werkte het en konden we eind april, letterlijk net op tijd, de visa in onze paspoorten laten zetten.
Atlanta, jetlag en stinkend beddengoed
Op 7 mei begon de reis echt. Alan vloog vanuit Praag naar Amsterdam en daar stapten we samen op het vliegtuig naar Atlanta. Zo’n vlucht naar de VS blijft altijd een vreemde ervaring. Je verliest een dag en je lichaam weet niet meer wat tijd is. In Atlanta stond onze chauffeur Chip al klaar met de camper. Eerste stop was onze opslagruimte om gear en merch op te halen. Daar lag ook ons beddengoed van de vorige tour. Dat had maanden in de hitte opgeslagen gelegen en dat was goed te merken. Het rook niet bepaald fris. We moesten eerst nog een wasserette vinden die nog open was voordat we konden slapen. Na wat rondrijden lukte dat gelukkig en daarna deden we de klassieke Walmart run om eten en drinken in te slaan.
Savannah en de eerste kilometers
Na een paar uurtjes slaap, want jetlag wint altijd, stonden we de volgende ochtend alweer vroeg op. Aanhanger ophalen, gear laden en richting Savannah. Een rit van ongeveer vijf uur richting de kust. Ons doel was simpel, nog even de oceaan zien voordat de zon onderging. Dat lukte precies op tijd. Daarna eindigden we, zoals zo vaak in de VS, op een Walmart parkeerplaats om te slapen.
Eerste show in een brouwerij
De eerste show vond plaats in Savannah in een brouwerij. Een perfecte plek om de tour te starten maar ook meteen een reality check. Geen geluidsman mee en geen merchverkoper, dus alles deden we zelf. De jetlag zat er nog in maar zodra we begonnen viel dat weg. De show ging verrassend hard en het publiek reageerde direct enthousiast. Voor mij voelde dit echt als een sterke start van de tour.
Lang genieten zat er niet in. Na de show snel inpakken want we moesten nog vier uur rijden richting Florida voor Welcome To Rockville. Onderweg stopten we nog bij Buc ee’s voor een brisket sandwich, wat op dat moment precies goed voelde.
Welcome To Rockville, chaos en een storm
We hadden het festival al dagen gevolgd en zagen dat het weer in Florida onstabiel was. Onweersbuien legden het terrein meerdere keren stil. Toch hadden we geluk en leek alles goed op het moment dat wij speelden. Welcome To Rockville op het Daytona International Speedway circuit is bizar groot. Met golfkarretjes worden artiesten over het terrein gereden en alles voelt extreem strak georganiseerd, bijna Europees maar dan op Amerikaanse schaal.
Met zo’n 230.000 bezoekers is het echt een van de grootste festivals waar we ooit hebben gestaan. Toen wij speelden was het publiek al volledig wakker. De pits gingen direct open en de energie was precies zoals je hoopt. Na de show gingen we snel douchen backstage en precies op dat moment ging het luchtalarm af. Er kwam een storm aan. Binnen enkele minuten sloeg het weer volledig om. Het terrein veranderde in een enorme watermassa en we zaten uren backstage vast terwijl het buiten compleet losging. Uiteindelijk kwam het festival weer op gang en konden alle bands alsnog spelen, al liep alles iets meer door elkaar dan gepland.
Dwars door Amerika naar Milwaukee
Na Florida begon de lange rit naar het noorden voor de shows met In Flames. De eerste stop was The Rave in Milwaukee. Een iconische venue met een bijna mythische status binnen de Amerikaanse scene. Nog voordat we iets wisten over het gebouw voelde het al apart. Tijdens het opbouwen van de drums dacht René dat er iemand achter hem langs liep op het podium maar er was niemand.
Later hoorden we dat dit soort verhalen daar vaker voorkomen. In de kelder zit een oud zwembad waar ooit iemand is verdronken. Die ruimte staat vol handtekeningen van artiesten die er allemaal even zijn gaan kijken. Het is een vreemde plek, maar ook fascinerend. De show zelf was sterk. Met 1500 tot 2000 bezoekers per avond voelde het elke keer alsof het publiek ons goed oppakte, ook al is onze muziek een stuk heftiger dan die van In Flames.
B markets en volle zalen
Daarna volgden de zogeheten B markets. Plaatsen waar je normaal niet snel komt met een tour, zoals East Moline en Indianapolis.
In East Moline, midden in het platteland, stond de zaal alsnog vol. In Indianapolis speelden we in een van de grootste zalen en op het grootste podium dat we ooit in de VS hebben gedaan. Elke avond voelde anders maar de energie bleef constant goed.
Canada en poutine
Voor één show gingen we de grens over naar Canada. Dat blijft altijd spannend, zeker met chauffeur Chip die daar eerder al gedoe heeft gehad bij de douane. Dit keer duurde het gesprek met de grenscontrole ook weer even maar uiteindelijk mochten we door naar London in Ontario. Daar hoort natuurlijk poutine bij. Niet ideaal vlak voor een show maar wel verplicht als je in Canada bent.
Niagara Falls en Buffalo
De laatste show met In Flames was in Buffalo, net over de grens. Onderweg reden we langs de Niagara Falls, misschien wel de mooiste grensovergang die je kunt hebben. Daar zijn we nog even gestopt om het te bekijken voordat we weer verder gingen.
Verder zonder mij
Op 17 mei vloog ik vanuit New York terug naar huis. De rest van de tour ging verder met onze chauffeur Chip op bas, iets wat inmiddels bijna standaard is voor ons. En zo ging de tour door. Veel rijden, weinig slaap, volle zalen, stormen, Walmart parkeerplaatsen en af en toe momenten waarop je even beseft hoe absurd dit allemaal eigenlijk is.
