Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Van 15 t/m 24 november 2025 was Robin Kester in de UK voor een reeks optredens binnen haar najaarstournee. Robin en haar band hebben ondanks een paar setbacks een speciale tijd gehad en hierover maakte ze het volgende verslag.

Dag 1: Vertrek boot van Rotterdam naar Hull

Omdat we zondag al in Bristol moesten spelen, maar niet in één dag wilden rijden én ’s avonds optreden, besloten we de nachtboot van Rotterdam naar Hull te nemen. Zo bespaarden we ook een hotelovernachting, want je hebt een slaapplek op de boot. Die bleek bovendien heel knus te zijn. De dag begon alleen minder goed, want een paar uur voor vertrek kwam ik erachter dat mijn paspoort onvindbaar was. Uiteindelijk heb ik een noodpaspoort moeten aanvragen, dat ik kon ophalen op Rotterdam Airport.

Met een noodpaspoort kun je alleen geen visum aanvragen. Gelukkig was mijn ETA van de UK-zomertour nog geldig en mocht ik de boot op. Het was nog even spannend, omdat de ETA gekoppeld moet zijn aan je huidige paspoort, maar ze waren gelukkig coulant en we konden de reis beginnen zoals gepland. Echt goed slapen zat er niet in, want de zee was behoorlijk wild, maar het was wel interessant om een keer op zo’n enorme boot te varen.

Dag 2: Show in The Louisiana (Bristol)

In de ochtend kwamen we ruim op tijd aan in Hull. Daar begonnen we meteen met een eerste English breakfast. Dat was een perfecte start van de dag en we reden in één keer door naar Bristol. Tijdens de soundcheck zagen we onze drummer Matt, die in Bristol woont en op Dark Sky Reserve de drums heeft ingespeeld. Hij deed afgelopen zomer ook mee tijdens de festivals in het VK en het was superleuk om hem weer te zien. We hadden een extra uurtje soundcheck als soort repetitie en het voelde al snel weer vertrouwd.

Ook ontmoetten we die dag Iona Zajac en haar band voor het eerst. De tour zou een co-headline tour zijn, waardoor we ook wat backline konden delen. Gelukkig klikte het meteen tussen iedereen, wat veel goeds voorspelde voor de rest van de tour. The Louisiana is een heel leuke venue in Bristol en daar behoorlijk bekend. De sfeer was meteen goed. Het geluid tijdens de show was helaas niet het beste ooit, maar de fijne vibe in de zaal maakte dat ruimschoots goed.

Voor mij was het een heel bijzondere show, omdat ik anderhalf jaar eerder nog een maand in Bristol verbleef om mijn album op te nemen. Het was mijn eerste optreden daar en mijn producer Ali Chant kwam ook nog even kijken en na afloop met ons praten. ’s Avonds reden we naar Bath, waar onze Travelodge zat. Het was een verrassend fijne kamer voor zo’n budgethotel en we hebben die nacht allemaal heerlijk geslapen.

Dag 3/4: Naar Manchester voor show in The Castle Hotel

De volgende dag reden we met z’n allen door naar Manchester. Ik was er zelf afgelopen oktober nog geweest. Dat was een flitsbezoek omdat ik support was voor Cate Le Bon’s show daar in New Century Hall. Toen dacht ik al, leuk om hier eens wat langer te zijn.

Manchester is ook een erg interessante stad. Het voelde wat grauw aan omdat het regende en ijskoud was, maar ook dat had wel wat. Er waren veel leuke vintage winkels en de mensen die we tegenkwamen waren ontzettend aardig. Marta, Sam en ik gingen op verkenningstocht en die middag hadden we nog een kleine pre-productiesessie in onze Travelodge met de hele band. Daarna gezellig samen eten.

De dag erna speelden we in The Castle Hotel: een intieme venue midden in het centrum. We speelden in een wat aparte ruimte, het had iets weg van een kerkkapel. Alles was van hout en er hingen koperen kandelaars aan het plafond. Verder was er een hyperactieve geluidstech die superveel kletste met een zwaar Manchester’s accent (en daardoor niet altijd te verstaan was). Maar dat was eigenlijk wel heel gezellig. Die avond was er ook een support act: Creepy Crawly. Haar set was erg mooi. En zelf had ik ook een fijne tijd op het podium. Het geluid was beter dan in Bristol. Na afloop hebben we lekkere pints gedronken in de bar zelf. Al met al een superleuke avond.

Dag 5: Show in Servant Jazz Quarters (Londen) 

Die ochtend moesten we vrij snel de auto in om op tijd in Londen te zijn. Er was vrij veel file, maar gelukkig kwamen we alsnog ruim op tijd aan. Deze show was zonder Iona en mijn eerste eigen headline show in Londen. The Servant Jazz Quarters ligt in de superleuke wijk, Dalston. Ik kende die omgeving best goed omdat ik er afgelopen zomer ook een paar dagen verbleef. We aten die avond in een heel lekker restaurant, Zer Middle East Kitchen, écht een aanrader.

De oprichters van het Britse label Memphis Industries waar ik bij zit, kwamen ook langs en trakteerden ons op het eten. De show was superleuk. de SJQ is een kleine venue waar max. 80 mensen in kunnen. Het was stampvol en er waren ook wat bekenden in het publiek. Dat maakte dat het voor mij een van de leukste shows van de tour was. ‘s Avonds laat na de show zagen we ook nog een vos op straat rennen waar Marta als een gek achteraan ging omdat het blijkbaar op haar bucket list stond om een vos eens van heel dichtbij te zien in het ‘wild’.

Dag 6: Show in The Attic (Leeds) 

De volgende dag moesten we weer terug naar het noorden. Logistiek gezien was het eigenlijk niet zo handig om van Manchester naar Londen te rijden en dan weer terug. Maar het kon helaas niet anders qua boekingen. Leeds is een wat kleinere stad vlakbij Manchester en heel toevallig kwamen we onderweg naar de venue een bevriende band tegen uit Bristol, The Brackish. We bleken op dezelfde avond in Leeds te spelen, wel in verschillende venues. Zij iets later dan wij dus na onze show zijn we er snel heen gegaan om nog een kort stukkie mee te pakken. The Attic, waar wij speelden, is een heel mooie zaal.

Het had grote, Chesterfield banken en discoballen waardoor alles ondanks de kou heel warm aanvoelde. Er waren helaas niet superveel mensen, maar de mensen die er waren luisterden vol overgave. Zelf waren we een klein beetje moe ook wel van al het heen-en-weer reizen. We hadden wat moeite met het vinden van onze accommodatie, maar uiteindelijk kwam ook dat goed. Al met al toch een fijne avond.

Dag 7 t/m 9: Rustdagen in Glasgow en show in The Voodoo Rooms (Edinburgh)

Omdat we het heen-en-weer reizen zat waren, hadden we bedacht dat we meteen van Leeds naar Glasgow zouden rijden om daar ons lekker te settelen, zodat we twee vrije dagen op dezelfde plek hadden om uit te rusten. Het was vanuit Glasgow nog maar anderhalf uur met de bandbus naar Edinburgh, dus dat was ook goed te doen. Glasgow is denk ik mijn favoriete ontdekking deze tour. Wat een superleuke plek. Minder toeristisch dan Edinburgh en daarom veel relaxter en ook betaalbaarder. Ook zijn we zaterdag een stuk de highlands ingereden.

Dat was prachtig. ‘s Avonds zijn we gezellig gaan eten met Iona en haar band bij een goed Indiaas restaurant. Iona’s vader woont in Glasgow en zelf heeft ze er ook lang gewoond, dus het was echt fijn om ook van hen wat leuke tips te krijgen over de stad. Ook Matt was er al vaker geweest en liet ons allemaal toffe plekjes zien. De airbnb waar we verbleven was erg schoon en prettig. Er was alleen niet genoeg slaapplek voor iedereen, dus twee mensen verbleven in een Premier Inn (soort Travelodge).

Er was nog ’n ‘spannend’ moment toen de achterdeur van de bandbus niet meer openging. Ook de wegenwacht kon ons niet helpen, maar gelukkig had onze manager (en tourchauffeur) Adriaan de oplossing. Hij reed de auto over een klein heuveltje in de hoop dat wat de deur had klemgezet misschien zou verschuiven, en die truc werkte gelukkig.

De show in The Voodoo Rooms verliep iets minder soepel omdat er een probleem was met de Juno Boutique module. Vlak voor de show leken alle presets verdwenen en we hadden niet genoeg tijd om lang genoeg te troubleshooten waardoor we geen oplossing konden vinden. We moesten dus improviseren. Ik denk dat als je de nummers niet goed kent, je het verschil niet echt zou merken, maar voor ons was het wel balen en het was daardoor denk ik de minst fijne show van de tour. De zaal was wel erg mooi en na afloop hebben we er maar met z’n allen wat cocktails tegenaan gegooid om de sfeer weer te herstellen.

Dag 10: Show in The Hug and Pint (Glasgow)

Onze zesde en laatste show was deze maandag in Glasgow in The Hug and Pint. Het was bijna uitverkocht en de ruimte was helemaal gevuld. Het was echt een superleuke show om de tour mee af te sluiten en we vonden het allemaal echt heel erg jammer dat we hierna afscheid zouden nemen van Iona en haar band en van Matt.

Voor Iona was het een extra speciale show omdat haar album Bang de dag ervoor was uitgekomen en er waren veel vrienden en familie van haar. Het was echt een warm en enthousiast publiek voor ons allebei. Na afloop gingen we nog wat drinken met z’n allen.

Dag 11: Via York naar Hull (boot gemist!), door naar Dover en via Duinkerken naar huis

De terugreis begon veelbelovend met een tussenstop in het prachtige York. Ik was daar een jaar geleden, toen ik in The Crescent speelde als support voor This Is The Kit, en omdat York precies op de route van Glasgow naar Hull lag, leek het ons een goede plek om iets te eten voor de lange nachtboot van Hull naar Rotterdam. York stelde opnieuw niet teleur.

Ondanks de kou wandelden we fijn door het oude centrum en als echte toeristen sloten we de dag af met fish & chips. Daarna stapten we nietsvermoedend de bus in voor het laatste uurtje rijden naar Hull. Er was veel file. Toen we aankwamen, zagen we de boot al liggen, maar de weg naar de check-in was afgesloten. We begrepen er niets van. We dachten dat we uiterlijk één uur van tevoren bij de check-in moesten zijn, maar dat bleek 90 minuten te zijn. Long story short: we mochten de boot absoluut niet meer op en hadden hem dus officieel gemist, terwijl we ‘m nog konden zien liggen.

Daarna moesten we razendsnel een nieuw plan bedenken. De volgende dag had Sam een belangrijke afspraak op zijn werk, stond er een repetitie gepland voor de Nederlandse tour (met deels nieuwe band) en had ik in de nacht een interview bij Nooit Meer Slapen. We besloten daarom meteen door te rijden naar Dover, om daar de ferry naar Duinkerken te halen die om twee uur ’s nachts nog zou vertrekken. Het werd een helse rit, ook omdat we bijna zonder AdBlue kwamen te zitten en je dat niet bij elke pomp kon bijtanken.

Doodmoe kwamen we aan bij de boot. Het lukte niet om de tickets om te boeken, omdat alle klantenservices gesloten waren, en we waren genoodzaakt nieuwe tickets te kopen bij een andere ferry. Het was koud op de boot, de golven waren hoog, en hieronder zie je ons op een bankje liggen in de hoop nog wat slaap te pakken. In Duinkerken reden we meteen door naar Rotterdam. Silvan en ik waren rond tien uur weer terug in Rotterdam, de rest moest nog door naar Amsterdam. We zijn in ongeveer 22 uur van Glasgow helemaal naar Nederland gereden. Het was loodzwaar en kostte ook een hoop extra helaas, maar niemand heeft tijdens die terugreis geklaagd en we hebben het samen opgelost. Daar ben ik echt ontzettend trots op.

Het was al met al een heel bijzondere tour. Ik heb veel nieuwe muzikanten leren kennen door de co-headlineconstructie met Iona, wat echt ontzettend leuk was. Ook het publiek was overal heel fijn. We speelden in kleinere zalen, omdat we nog aan het opbouwen zijn en dit onze eerste hard-ticketshows in het VK waren, maar door het publiek voelde elke avond bijzonder groots en ik voelde echt dat we ergens naartoe aan het werken zijn. Ik ben de Popunie en de gemeente Rotterdam enorm dankbaar dat zij deze shows mede mogelijk hebben gemaakt.