Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. In maart dit jaar vertrok Distant voor een tour door Azië en Australië. Hoe die ervaring was lees je in dit tourverslag!
Na jaren dromen, plannen, onderhandelen en afzeggingen, was het eind 2024 eindelijk zover: de eerste tour van Distant in Azië en Australië werd realiteit. Wat begon als een los contact in 2018 met een Aziatische tourpromotor, groeide over de jaren uit tot een concrete droom — eentje die keer op keer werd uitgesteld. Soms vanwege ongunstige omstandigheden, vaak vanwege het onvoorspelbare karakter van internationale logistiek, en natuurlijk gooide ook corona lange tijd roet in het eten. Maar zoals met veel in het leven: geduld loont. En eind 2024 stonden de lichten eindelijk op groen. Het avontuur kon beginnen.
De voorbereiding: een ander spel
Waar we normaal bij Europese en Amerikaanse tours zelf of met onze vaste boekingsagenten het merendeel regelen — van crew tot transport, tot productie en tijdschema’s — was deze tour compleet anders. In Azië ben je in veel gevallen overgeleverd aan de ervaring, toewijding én beloftes van lokale promotors. Dat vraagt vertrouwen, flexibiliteit en een gezonde dosis geduld. Bovendien brengt het spelen buiten Europa extra administratieve uitdagingen met zich mee. Om op te treden in landen als Japan en China, zijn speciale visa nodig. Niet iets wat je ‘even’ regelt.
De promotors uit Japan en China moesten ons officieel uitnodigen én lokale vergunningen aanvragen om onze optredens te mogen organiseren. Dat proces nam weken in beslag, en pas een week voor vertrek kregen we definitief goedkeuring. Met spoed konden we nog net op tijd onze visa ophalen. Het was spannend tot het laatste moment, maar het gaf het begin van de tour meteen een lading: we gingen écht.
Thailand: Zinderend begin in Bangkok
De reis begon op Schiphol. Met zes koffers vol apparatuur en vier bandleden (zonder crew dit keer) vertrokken we naar Bangkok, Thailand. Daar werden we opgewacht door onze tourmanager Jino, een lokale held die in Bangkok woont en zelf ook de organisator was van het festival waar we zouden spelen. De line-up bestond uit Distant, Within Destruction (onze tourpartners), en de Australische band Alpha Wolf, met wie we eerder het podium hadden gedeeld.
De eerste dag in Bangkok was een rustige, tropische landing. We hadden wat tijd om te acclimatiseren, de stad in te gaan, lokale marktjes te verkennen, het zwembad in te duiken en natuurlijk: kennis te maken met de Thaise keuken. Die indrukken kwamen binnen als een mokerslag: de geuren, kleuren, smaken, de warmte — alles voelde levendig en intens.
De volgende dag was het zover: onze allereerste show op Aziatische bodem. De locatie was state-of-the-art, met apparatuur die in sommige opzichten zelfs een niveau hoger leek dan we gewend zijn van Europa of de VS. Dankzij de technicus van Within Destruction (die ons tijdens gezamenlijke shows hielp) stond het geluid als een huis. De middag begon met een rij sterke lokale acts — één voor één technisch indrukwekkend en muzikaal krachtig.
En toen was het onze beurt. Zodra de eerste riff klonk, brak de hel los. In de zinderende hitte stond een uitzinnig publiek — deels Thais, deels fans die vanuit omliggende landen waren ingevlogen — klaar om alles te geven. De moshpit was onmiddellijk gaande. De toon was gezet.
De dag erna verkenden we nog wat tempels in de stad, genoten van de serene kant van Bangkok, en maakten ons klaar voor het volgende hoofdstuk: Australië.
Australië: Drie steden, drie sferen
Via een tussenstop in Singapore (waar we bijna een vlucht misten dankzij een ‘verdacht’ speelgoedpistool in de bagage van onze geluidsman — long story) landden we uiteindelijk in Melbourne. De klok stond opnieuw een paar uur verder vooruit en de jetlag begon zich voorzichtig te laten voelen. Toch was er nog wat tijd om de stad te ontdekken: een relaxte, ordelijke metropool met een Amerikaans tintje, maar dan met de charme en netheid van een Britse stad — en een aangename 20 graden erbij.
De show in Melbourne voelde als thuiskomen. Het publiek was energiek, de sfeer rauw en warm tegelijk. Het was duidelijk dat men hier lang had uitgekeken naar onze komst. Na slechts enkele uren slaap vertrokken we in een klein busje naar Sydney: een rit van negen uur dwars door het Australische binnenland. Je rijdt letterlijk uren zonder iets tegen te komen, behalve een paar roadtrains en — jawel — de beruchte kangoeroes langs de weg.
In Sydney aangekomen hadden we nog een uurtje speling om het beroemde Opera House te bewonderen, voordat we weer het podium op moesten. Ook hier voelden we een overweldigende energie. Mensen zongen onze nummers woord voor woord mee — een bijna surrealistisch besef, om duizenden kilometers van huis zulke herkenning te ervaren.
Brisbane was onze laatste Australische stop, en met afstand de warmste. Terwijl Melbourne nog fris aanvoelde, zaten we hier in tropische lucht van 30 graden, omringd door palmbomen en drukke cafés. De stad voelde als een soort zuidelijk Miami. De show in Brisbane was misschien wel de wildste van allemaal: het publiek ging volledig los en de sfeer was uitzinnig. Een waardige, explosieve afsluiter van het Australische luik.
China: Technologisch en cultureel contrast
Vanuit Brisbane vlogen we door naar Shanghai, waar we ineens weer op het noordelijk halfrond stonden. Hier stond onze Chinese tourmanager ons al op te wachten. En die was hard nodig, want in China spreekt vrijwel niemand Engels en alles werkt net even anders dan elders. Wat direct opviel: het complete wegverkeer bestaat uit elektrische auto’s — van taxi’s tot stadsbussen. En alle bekende westerse apps (Google, Instagram, WhatsApp) zijn geblokkeerd. Alles draait hier om één app: WeChat. Van communicatie tot betalingen, alles verloopt via dit platform. Een compleet digitale samenleving.
Na een korte nacht gingen we op ontdekkingstocht door Shanghai. De stad was hypermodern, torenhoge gebouwen en technologie op elk hoek van de straat. De venue waar we speelden paste perfect in dat plaatje: strak, modern en perfect uitgerust. Omdat we hier als enige band speelden, moesten we een extra lange set neerzetten — het dubbele van wat we hadden voorbereid. Gelukkig hadden we een lange soundcheck en konden we nog snel een aangepaste setlist in elkaar zetten. Communiceren met de lokale crew was een uitdaging, maar het publiek compenseerde dat ruimschoots: energiek, betrokken en hongerig naar zware muziek.
De volgende dag stapten we op de bullettrain naar Nanjing. Hier voelden we pas echt wat het is om ‘anders’ te zijn. Geen westerling in zicht, mensen keken ons vol verbazing aan en maakten stiekem foto’s. Het optreden was intens en eindigde met een signeersessie — een vast onderdeel van Chinese concerten. Publiek en artiest ontmoeten elkaar standaard na afloop, een mooi ritueel dat een extra laag toevoegt aan de ervaring.
Vanuit Nanjing reden we verder naar Tianjin, vlak bij Beijing, voor onze laatste show in China. Het was een lange reis (800 km) en we kwamen net op tijd aan voor de soundcheck. Gelukkig verliep alles vlekkeloos en konden we afsluiten met de drukst bezochte show van de drie. De energie in de zaal was ongekend, het publiek gaf alles — en wij ook.
Japan: Grand finale in Tokyo
Met amper slaap vlogen we door naar Tokyo, Japan. Daar speelden we weer samen met Within Destruction en onze Japanse vrienden van Sable Hills — een band die we jaren geleden leerden kennen op een Europees festival en die nu onze shows in Japan organiseerde.
De eerste show vond plaats in hartje Tokyo, letterlijk om de hoek van het beroemde Shibuya-kruispunt dat je kent uit films en videoclips. De zaal was uitverkocht en het publiek kolkte. Tijdens Heirs of Torment kwam Kyle van Bodysnatcher het podium op om een gastbijdrage te doen — een onverwacht moment dat voelde als de kers op de taart. De energie was bizar. Dit was zonder twijfel één van de meest intense shows die we ooit speelden.
De dag erna hadden we eindelijk een hele dag vrij in Tokyo. Samen met de mannen van Sable Hills en Within Destruction bezochten we een tempel en gingen we uitgebreid lunchen. De tweede show vond plaats in een andere venue, maar opnieuw in dezelfde wijk. En opnieuw stond de zaal tot aan het dak vol met uitzinnig publiek. Het voelde als een droom die te snel voorbij ging.
Terug naar huis: Moe maar magisch
Negen shows. Vier landen. Twee continenten. Veertigduizend kilometer in twee weken. Alles in een waanzinnig tempo, maar vol momenten die we nooit zullen vergeten. Het was een reis vol cultuurverschillen, logistieke uitdagingen, indrukwekkende steden en, bovenal, keiharde shows.
Azië en Australië hebben onze verwachtingen overtroffen. Wat een avontuur. Wat een publiek. Wat een herinneringen. We komen terug.
