Katie Kruel
cd-album
gruizige occulte rock

Katie Cruel is een traditioneel Amerikaans volksliedje. Bekend geworden door Karen Dalton, een Amerikaanse blueszangeres. Haar uitvoering sprak bij velen tot de verbeelding. Zo ook bij dit Rotterdamse kwartet onder aanvoering van zangeres Nathalie Houtermans. Niet voor niets noemt de band zichzelf naar dit liedje en prijkt het nummer Ribbon Bow op deze langspeler. Een interpretatie van Karen Daltons versie, geschreven door Huey Prince en Lou Singer.

Katie Kruel is een bijzondere band. Er wordt gekoketteerd met de onderkant van de samenleving en inspiratie gehaald uit de grote occulte schrijvers zoals Matthew Lewis, een Britse schrijver die zijn cultstatus te danken heeft aan zijn meesterwerk The Monk. Maar ook Aleister Crowley wordt genoemd als inspiratie. De reputatie van deze occultist liegt er niet om. Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page heeft een tijdlang in het huis van de The Wickedest Man in the World gewoond.

Het is een bijzonder gegeven, een band die zich laat inspireren door teksten en boeken. Eigenlijk had ik Edgar Allen Poe ook wel verwacht in dit rijtje, maar de Amerikaanse dichter zal mogelijk net iets te veel aanhang hebben om écht cult te zijn voor dit viertal. Ook Sylvia Plath wordt genoemd als inspiratie. Haar depressies en zelfmoord voel je bijna terug in de 11 songs op deze naamloze schijf. Net als de teksten is ook het artwork eigenwijs. De band kijkt je aan met een blik van “Wat mot je?”. Of je met een stel louche onderwereld figuren te maken hebt. Muzikaal ligt het precies in het verlengde van deze uitstraling.

De Rotterdammers tappen uit een grauw, swampy en donkerbruin vaatje. Bijna tegen het zwart aan. Een soort van 78 toeren versie van The Cramps. Gitarist Hans Dirksen-Smits speelt bijna leentjebuur bij Poison Ivy. Zijn gitaarpartijen zijn gebaseerd op zware en trage riffs die dwars door de ziel en onderbuik gaan. Je proeft haast het Rotterdamse bij de band, alsof je de Maas er doorheen ruikt. In Antonia Shrieked komt dit het best naar voren, een Rotterdamse traagheid die als een rode draad door het album loopt. Nummers als Knife en The Lover’s Demon gedijen hier goed op, de bas van Martin Docters van Leeuwen speelt op The Lover’s Demon de hoofdrol. Zangeres Houtermans zingt met een natuurlijke heesheid die precies bij de band past, als een SM-meesteres die je streng toezingt. In Jar komt dit aspect het beste tot zijn recht.

Katie Kruel – Jar

Niet alles is echter traag wat deze klok slaat. Rat Of Noises is bijna punk en Again is zelfs een vette rocksong. De productie van deze plaat is net iets te licht. Naar mijn idee had het wel wat zwaarder, zompiger, donkerder en drukkender gemogen. Dat past nog beter bij de band en uitstraling. Vergelijk het met een dikke pudding die je door een theezeefje wil drukken. Dat gaat niet. Dat gevoel, had de productie moeten zijn. Ook had ik graag gehoord dat de drums- en baspartijen meer richting stonerrock klonken. En de gitaar net wat snerpender en pijnlijker a la Led Zeppelin. Het intro van Jar was hierdoor naar mijn idee nog beter tot uiting gekomen. En dan was ook het slordige slotnummer A Wandering Mind niet zo voorspelbaar geweest. Dit nummer moet het echt hebben van zijn charme, maar de productie doet A Wandering Mind eigenlijk net iets te kort. Desalniettemin een intrigerende plaat!