Na wederom een teleurstellende editie van de MTV Video Music Awards ben ik nu overtuigd van de val van MTV als belangrijke speler binnen de muziekindustrie. Niet dat er van de hoogtijdagen van MTV nog veel over was. Muziek werd steeds meer uitgefaseerd en vervangen door de ene domme reality show na de ander die zich vooral lijken te focussen op leeg entertainment en het verheerlijken van een grootschalige genocide op je hersencellen. Nee, muziek zit er niet meer in.

En waarom realiseer ik me dit pas nu? Omdat de awards die uitgereikt zijn niet zijn geselecteerd op inhoud of door hun uitstekende ondersteuning die ze verlenen aan het te promoten nummer, maar op hoeveel tieners je over hebt kunnen halen te stemmen. En het is niet dat ik het volledig oneens ben met de keuze van het publiek. Ik vind het bij een paar gevallen zeer terecht. Justin Timberlake won zeer terecht Best Video of the Year met Mirrors en Up In The Air van Thirty Seconds To Mars is een pretentieus maar visueel feest.  Maar daar houd het dan ook echt op. Ik bedoel: Mumford & Sons ingedeeld bij Rock? Selena Gomez als Best Pop? One Direction met Best Song Ever als winnaar van Best Song of the Summer? Really? Toegegeven, de grootschalige Twitter en Facebook campagnes hebben het gewenste effect gehad voor zowel de industrie als voor de grote labels. Maar tegen welke prijs?

En het is niet alsof het alleen maar op die schaal gebeurd. Dit gebeurd ook op veel kleinere schaal hier in Nederland.

Muziek draait steeds minder om goed zijn in wat je doet en steeds meer om hoeveel Facebook vriendjes je hebt. Niet langer is de muziek die je maakt het grootste wapenfeit in de strijd om de eerste plek. Wat nu telt is hoe aardig je vele vage kennissen en goede vrienden vraagt om gehoorzaam op like/stem/plus te klikken om je overwinningskans op een gewilde prijs te vergroten. Vriendjespolitiek waar politiek Den Haag nog een puntje aan kan zuigen, terwijl jij als band zijnde je steentje bijdraagt aan het kwaliteitsverlies in de lokale muziekscene.

Is best simpel eigenlijk; als mensen stemmen op hun vrienden in plaats van op kwaliteit krijg je steeds minder goede bands op de podia. Minder goede bands betekent minder animo voor bandavonden en dus minder omzet voor de podia in kwestie. Weer een plek die sluit, weer een plek minder om je werk uit te kunnen oefenen.

En dat is eeuwig zonde, want er is zoveel goeds, ook hier in Rotterdam. Iedereen kent wel een bandje, songwriter of dj die verschrikkelijk goed is in wat hij/zij doet, maar een minder grote kans heeft om dat ook te laten zien aan de massa, omdat ze misschien niet zo’n groot netwerk hebben als andere bands. En ja, netwerk is extreem belangrijk om te slagen. Maar een netwerk dat je support omdat je goed bent is vele malen belangrijker op de lange termijn dan een netwerk dat je support omdat je close met ze bent, of je pagina liken in de hoop dat jij hetzelfde voor hen doet.

En hiermee zeg ik niet dat alle winnaars van alle competities eigenlijk die titel niet verdienen. Het is gewoon eeuwig zonde dat we stemmen omdat het van ons verlangt wordt en niet omdat we echt vinden dat de artiest in kwestie het verdient om te slagen. En dat is in mijn ogen niet hoe het moet zijn in deze prachtige scene waar zoveel talent rond loopt.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 22 jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die als hij niet aan muziek bezig is er wel over schrijft voor het Britse ‘Music Review Database’.