Rotterdamse Popweek op alle fronten gegroeid

LOGO_POPWEEK-webgrootMet ruim 170 events op bijna 100 locaties brak de Rotterdamse Popweek van 2015 alle records! Er stonden ruim 550 acts geprogrammeerd tijdens de tiendaagse week. Diverse evenementen waren uitverkocht. Naar schatting 20.000 bezoekers hebben één of meerdere optredens bezocht. De Popweek heeft aangetoond dat Rotterdam bloeit als nooit tevoren en dat de stad bol staat van de live muziek; van kleine optredens in cafés tot grote events in de Maassilo en Ahoy.

De Rotterdamse Popweek is door de Popunie in 2013 in het leven geroepen om de stad te verlevendigen en te laten zien hoe bruisend de lokale popscene is. Er zijn een aantal events door de Popunie zelf georganiseerd, zoals de Rotterdam Music Awards en de Sena Grote Prijs van Rotterdam. Daarnaast werd bestaande programmering gebundeld en gezamenlijk naar buiten gebracht. De week kende vele hoogtepunten, eigenlijk te veel om op te noemen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Rotterdamse Popquiz

Op vrijdag 6 november was de feestelijke opening met de Rotterdamse Popquiz waar bijna alle politieke partijen aan meededen plus een groot deel van de popsector. Tevens werden voor de tweede keer de Rotterdam Music Awards uitgereikt door burgemeester Aboutaleb. In een bomvol BIRD ging De Likt er vandoor met de Award voor Beste Track, Tim Verhaal won de Aanstormend Talent Award, De Nacht van de Kaap was het Beste Festival, Rotown het Beste Podium, 360 Degrees de Beste Clubavond en Rats On Rafts won de nieuwe categorie Exportprijs.

Op zaterdag 7 november was tijd voor de finale van de Sena Grote Prijs van Rotterdam. In een uitverkocht LantarenVenster streden 25 acts in vier categorieën om de hoofdprijzen. Omani won in de categorie Urban, Southbound bij de Bands, DOOXS bij de Singer/Songwriters en Dikkens bij Electronics. Tevens vond die dag de Popronde plaats in de binnenstad, met wederom een recordaantal acts en locaties.

Winnaars Grote Prijs Rdam 15_Marc Nolte

Sena Grote Prijs van Rotterdam

Andere opvallende hoogtepunten waren de vele Rotterdamse bands die in de Popweek hun album presenteerden, zoals MXRCXL in V11, The New Earth Group in Grounds, Dina Medina in LantarenVenster en JC Thomaz & The Missing Slippers in Rotown.

Ook de vele nachtelijke en uitverkochte dance feesten dienen genoemd te worden, zoals 2Many Dj’s in Annabel, Beatloverz in de Cruise Terminal, Loudness in de Maassilo en Undertone in Factory010. Tevens was er een bijzonder concert van het kersverse 45-koppige Rotterdams Retropole Orkest, als onofficiële afsluiter van de Popweek op zondag 15 november in Annabel. Het orkest bestaat uit amateur musici van de SKVR aangevuld met profs. Conclusie van deze Popweek: Rotterdam is van alle markten thuis!

We verheugen ons nu al op de vierde editie van de Rotterdamse Popweek die eind oktober 2016 zal plaatsvinden en zal eindigen met de uitreiking van de MTV Awards.

The Travel

travelNyctophobia
cd- / download-album
electronic music
Mindtrick Records

Bij de naam Mike Redman moet er wel een lampje gaan branden bij de luisteraar van breakcore, want Redman is onder andere bekend van zijn werk als Deformer en heeft meerdere malen samengewerkt met Bong-Ra (Wormskull, Voodoom). Daarnaast zit Redman ook in de kunst en film (o.a. Sample: not for sale).

Maar na Voodoom, haalde de producer een oud alias van stal. The Travel kwam een paar jaar geleden voor op een verzamelaar Songs of Charcoal. Hierna werd er weinig meer van vernomen. Tot september 2015, toen Mindtrick Nyctophobia uitbracht. Nyctophobia is de benaming voor angst voor het donker. Een titel die dit album op het koude lijf geschreven is.

Normaal gesproken maakt Redman gebruik van een spectrum aan hoge beats per minuut-genres, die je bloeddruk doen stijgen, maar dit keer gooit hij het over een andere boeg. The Travel laat zich het best beschrijven als een combinatie van duisternis en beats met een filmische atmosfeer.

Dat laatste komt mede doordat de tracks samples gebruiken. Neem bijvoorbeeld openingsnummer The Passage waarin voice-clips voorbijkomen, die allemaal relateren aan het verschaffen van toegang. ‘Let me in’, fluistert een onbekend wezen, maar of het een goed idee is…

Als luisteraar wordt je omgeven door duisternis, de sfeer is drukkend en de spanning bouwt gestaag op. Klinkt eentonig, maar dat is het niet. Integendeel is er veel afwisseling.

Zo wordt er in Siren Suicide een vrouwelijke zangpartij verweven met een sloom idm-ritme. En maakt Patch Bay gebruik van een eenzame gitaar, die huilt in de nacht. Het zijn elementen die het album ten goede komen. Nyctophobia speelt met de eigen betekenis en de rol van duisternis in films. En zo verzandt het album niet in herhalingen.

Het zorgt ervoor dat met je oren gespitst de schaduwen om je heen wantrouwt. Want dat dit een album is voor de avond mag wel duidelijk zijn. Titel track en afsluiter Nyctophobia is kalm, maar speelt met de eerder opgebouwde spanning. Alsof een seriemoordenaar uit een horrorfilm vlak achter je staat. Er lijkt niks aan de hand, maar is dat wel zo?

Verwacht niet dat The Travel je druilerige herfstdag opfleurt. Met dit project heeft Redman een andere manier om je bloeddruk om te zwepen. Nyctophobia is een trip van dik veertig minuten waar die tunnel met het licht vooral onverlicht blijkt te zijn. Aanrader voor hen die ’s nachts vrijwillig wakker zijn.