Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. DJ, producer en performer Jelle Bollijn tourde van 7 t/m 15 november 2025 in Mexico en dit is zijn verslag.

**TERUG IN MEXICO STAD**
Deze november tour begon in Mexico Stad. Na aankomst ging ik meteen door naar een appartement waar vrienden uit Berlijn verbleven. Het voelde praktisch en vertrouwd: even landen, spullen uitpakken en samen afstemmen wat er de komende dagen nodig was. Omdat
ik wist dat er op locatie een synthesizer voor me klaarstond, kon ik bewust kleiner reizen. Ik had een compacte setup bij me met laptop, een midi controller en ongeveer twee uur eigen materiaal. Genoeg om flexibel te blijven en toch ruimte te laten voor improvisatie.

De ochtend daarna haalde ik mijn eerste Mexicaanse ontbijt: simpel en precies goed om op te starten, huevos rancheros met salsa verde. Daarna ging het weer richting vliegveld, klaar voor het eerste weekend aan de kust bij Zipolite.

**ZIPOLITE**
APAPACHA voelde als een festival dat echt om mensen draait. Niet alleen een programma met dj sets, maar een plek waar bezoekers en artiesten samen een weekend bouwen. Het was mooi om te zien hoe iedereen onderdeel was van het geheel, van kleine performances tot dansworkshops en alles ertussenin. Er liepen mensen rond uit Mexico, de Verenigde Staten en Europa, een leuke mix, zowel in het publiek als achter de schermen. Iedereen had zin om te delen: muziek, ideeën, energie.

Vrijdag zou ik live optreden en zaterdag en zondag draaien. Omdat de synthesizer al klaarstond, kon ik snel opzetten en de set natuurlijk laten ontstaan. Mijn insteek was dit keer om mezelf meer uit te dagen: niet op veilig spelen, maar juist breder draaien en genres meer door elkaar laten lopen. Dat werkte goed in deze setting, omdat het publiek openstond voor verrassingen. Het voelde alsof ik niet alleen “een set kwam doen”, maar onderdeel werd van een weekend waarin iedereen elkaar aanmoedigde om net iets meer te geven.

De volgende dag stond CRUCE op de planning in Zipolite. Een prachtig kustgebied met een relaxte beach sfeer, zon en een publiek dat niet alleen komt om te feesten maar ook om de hele dag samen te zijn. Die beachparty was een bijzonder moment van het weekend. Eerst draaide ik solo, daarna samen met David Benjamin b2b. De muziek mocht diep en stevig zijn, maar zonder direct volle snelheid te maken. Ik kon de tijd nemen om het publiek mee te krijgen in de groove en pas later het tempo opvoeren.

Wat het extra bijzonder maakte, was dat er bewegende kunstinstallaties tussen het publiek werden gebracht. Daardoor veranderde de dynamiek op de dansvloer. Je merkte dat mensen niet alleen dansten, maar ook reageerden op wat er letterlijk om hen heen gebeurde. Dat soort momenten zijn goud waard, omdat je als artiest direct voelt wanneer een plek even één geheel wordt.

**ZONDAG**
De slotavond vond plaats in een stukje jungle op een berg met uitzicht over de kust. Het was onderdeel van APAPACHA en vormde de afsluiter van het festival, zondag tot maandagochtend. Voor mij was het vooral de avond waarin alles samenkwam: de mensen die je al een paar dagen ziet, de gesprekken tussendoor, de kleine grappen backstage en dan nog één keer met z’n allen de laatste energie eruit.
Ik werd door David Benjamin en Coss gevraagd om samen de avond af te sluiten en dat was een mooi moment. Niet groot of dramatisch, maar gewoon heel goed: samen draaien, elkaar ruimte geven en het publiek dat nog één keer meegaat tot het einde. Het was precies zo’n situatie waarin vriendschap en muziek door elkaar lopen en waar je later op terugkijkt omdat
het klopt.

Na dat weekend vlogen we door naar Cancun. Vanaf daar volgde een lange taxirit naar het hotel. Dat zijn de momenten waarop de tour een ander ritme krijgt, minder “aan” en meer onderweg. In de auto spraken we veel over het verschil tussen clubcultuur in Europa en in Mexico. Wat opviel is hoe groot muziek daar onderdeel is van het dagelijks leven en hoe sterk het community aspect doorloopt tot op de dansvloer. Het publiek voelt minder als losse individuen, meer als één groep die samen een nacht beleeft. Dit verschilt natuurlijk per club in Europa, maar in Mexico is het eerder een gegeven. Bijzonder om mee te maken.

Daarna ging het richting Tulum voor La Pizzine. Dat is een venue in Tulum Town, in de wijk La
Veleta, niet aan het strand, maar een indoor outdoor plek waar restaurant en club samenkomen. Een soort pizzeria met “proper music” die later op de avond echt als club aanvoelt.

Juist omdat het niet aan zee ligt, is de sfeer anders dan bij een beach party. Compacter, intiemer, meer focus op de dansvloer en op detail in de muziek. Met Alejandro en Coss was het een fijne context, vrienden uit Berlijn die ik vorig jaar in Mexico ontmoette en nu weer samen op pad was. Je merkt dat zo’n gedeelde geschiedenis direct invloed heeft op hoe ontspannen je speelt. Minder bewijsdrang, meer vertrouwen in de selectie en de opbouw.

De laatste stop was Puebla, bij de Panóptico Terraza Bar. Een rooftop locatie met uitzicht over de stad, bedoeld voor de avond, met een vrijblijvende sfeer en goede muziek. Na de intensiteit van de dagen ervoor was dit een fijne afsluiting. Puebla voelde als stad weer heel anders dan de kust, meer straat, meer historie, een ander tempo.
Op het dak van Panóptico kon ik de set iets ronder en muzikaler maken. Niet per se zachter, maar met meer ruimte, alsof je de tour afrondt zonder hem helemaal dicht te gooien. Het was een nette finish: nieuwe mensen ontmoet, goede gesprekken gevoerd en daarna terug naar Rotterdam met een hoofd vol inspiratie.

Onderweg verzamelde ik samples van allerlei plekken: golven, straatverkopers, junglegeluiden. Allemaal voer voor in de studio en mijn toekomstige ep!