JA!
download-album (heruitgave)
Nederlandstalige disco-punk
Smikkelbaard Records

De hoes van het debuutalbum van krautrockgiganten Neu! is iconisch te noemen en het is dus al meteen duidelijk dat de illustratie bij de release JA! van de King Kong Klub een vette knipoog naar het verleden is. Ook de titel verwijst naar dat album uit 1972 want op een voorzichtig “neu” klikt nu een hartgrondig “ja!”.

King Kong Klub, een jonge groep muzikanten uit Hoogvliet/Spijkenisse, liet in 2007 voor het eerst van zich horen en bracht ergens in de twee jaar dat deze disco-punkformatie bestond de cd JA! uit.

Pas nu vond Smikkelbaard Records het tijd voor een digitale re-release, ook omdat de cd nergens meer te vinden is.

Gelukkig maar, want anders waren we verstoken gebleven van tekstuele pareltjes als “iedereen neemt elkaar op de korrel op de netwerkborrel” of “zaterdagavond in Hoogvliet, de mensen lopen langs me heen, maar ze zien me niet”.

Inderdaad de King Kong Klub zingt in het Nederlands en af en toe hebben de liedjes ook iets weg van de werkjes van de punkdichters van weleer. Ook de muziek heeft een hoog DIY-gehalte uit de periode van punk en new wave, maar klopt als een bus en klinkt als een tierelier. De af en toe dolgedraaide electronica doet soms aan Devo denken, of zelfs Suicide.

King Kong Klub is met 44 seconden de kortste track en lijkt meer een jingle of yell. Maar wel een die even lekker wakker schudt en opruit. En terwijl je net je vuist pompend in de lucht steken wilt, is het plots klaar.

“Hij was 54, en zij was 18 jaar, en daarom was zij nog maar stagiaar”. “Stagiaar”, ja inderdaad, zo zingt de King Kong Klub dat in dienst van het rijm in het nummer Netwerkborrel, waarin dit fenomeen even flink op de hak wordt genomen. Iets wat de band graag doet.

Zo stelt de protagonist in het hyperjachtige Jazz Voor Intellectuelen na een opsomming van verschillende pop-, rock- en wave-namen dat hij, een echte intellectueel met een havo-diploma (of hoger) natuurlijk alleen maar van echte jazz houden kan.

In tegenstelling tot de King Kong Klub die zelfs in Hardrocker een lans breekt voor, hoe simpel kan het zijn, de hardrocker. Over een fijn basloopje en een bijna DAF-achtige synthpulse wordt het beeld geschetst van een subcultuur, die in spijkerjasje en spandexbroek steeds meer uit het straatbeeld verdwijnt, naar “de rafelranden van ons land verdreven”. Tot groot verdriet van allen, want “mijn hart klopt hard voor de hardrocker”.

In het laatste nummer van deze veel te korte release wordt de verveling in een buitenwijk van Rotterdam bezongen. Een zaterdagavond in Hoogvliet, waarin niet anders te doen blijft dan “zuipen, vechten, naaien”, zo klinkt flink opgefokt. Met dit Zaterdagavond, dat lekker vervormd stuitert, terwijl een Doors-achtig orgeltje daar fijn overheen soleert, zou men ook nu nog steeds de moshpit flink doen pogoën. Als de band nog bestond.

En dat laatste is het grote minpunt van deze digitale release. De King Kong Klub is inmiddels uiteengegaan en opgelost in verschillende formaties. Niet de minste trouwens want de leden waren/zijn tot nu onder meer te vinden in The Sweet Release of Death en Cusack.

JA! heeft weinig ingeboet aan authenticiteit na al die jaren. Op het eerste gehoor lijken de teksten over te lopen van knipogen en lulligheid, maar uiteindelijk werkt het wel, omdat het deels past in de ‘niet lullen maar poetsen’ poëtische traditie die bij Rotterdam hoort. Ook muzikaal past het geluid goed in de wave-traditie die de laatste jaren weer enorm de kop op steekt in de Rotterdamse muziekscène. Wat dat betreft is deze digitale rerelease, jaren na de cd-release, absoluut niet mosterd na de maaltijd, maar meer een flinke kers op de taart.

Rob Veltman

Voor het historisch perspectief kun je nog steeds terecht op hun Facebookpage.