Up For Air
cd-ep
indierock

Er zijn bands waarbij je helemaal uit je plaat kan gaan (zo zeg je dat toch tegenwoordig?), er zijn bands op wiens muziek je perfect de liefde kunt bedrijven en er zijn bands die ideaal zijn voor die momenten waarop je na een lange dag werken neerploft in je luie stoel. Joshua Woods is er eentje in die laatste categorie. De laatste plaat van deze vier mannen, Up For Air, is rustgevend, maar voorkomt tegelijkertijd saaiheid door het scherpe gitaarrandje dat af en toe de kop op steekt. Dit klinkt heel erg vet.

Met de muziek die deze mannen maken is absoluut niets mis. In tegendeel, deze plaat zit prima in elkaar. De rifjes en songteksten zijn origineel, en man o man wat klinkt het lekker. Ik ben dan zo iemand die vergelijkingsmateriaal zoekt, maar dat is best pittig. Deze band heeft een eigen geluid waar je alleen wat losse elementen uit kan plukken die ergens op lijken. Maar als ik dan toch een ‘lijkt op’ poging moet doen, zou ik zeggen Coldplay. Ja, dat lees je goed, maar dan wel met een iets rauwer karakter. Het zit hem in de rust die de muziek ook op de wat zwaardere stukken uitstraalt, en het bombastische waar Chris Martin en kornuiten ook veel gebruik van maken. Als je dan de zang van Eddie Vedder (Pearl Jam) erbij denkt dan kom je ongeveer bij de sound van Joshua Woods uit. Ongeveer, maar ook weer niet helemaal.

Joshua Woods – How’s Your Scene?

Het gevaar waar deze mannen tegenaan lopen is dat het kan zijn dat een plaat als deze klinkt als één heel lang nummer. Je kent het vast wel. Je zet een cd op, en het eerste nummer klinkt heel erg cool. Maar als je in de tussentijd even wat leest of schoonmaakt, denk je na twintig minuten ‘goh, dat nummer duurt ook lang’, maar dan ben je dus inmiddels bij track vier of vijf. Geen paniek, dit is alleen negatief als je niet van de muziek houdt, en bands als Disturbed, Coldplay en U2 zijn er ook groot mee geworden. Al met al is Up for Air echt een hele lekkere plaat die ik zeker nog vaker ga luisteren.

Rick van Nes