Reality Check
cd-album
R&B / soul

Pure The Artist, het pseudoniem van de Antilliaanse zanger Stanley Alejandro Clementina, draait al een tijdje mee. Hij geeft al een aantal jaren zangles aan het Amsterdams Conservatorium en is de vaste muzikaal begeleider van komediant Jandino Asporaat. Overigens moet ondergetekende daarbij ook opmerken dat hij menig maal de naam van deze multi-instrumentalist op posters aan de kant van de weg heeft zien staan, niet zelden in combinatie met het Total Praise Gospel Choir, dat drie jaar geleden door hem is opgezet.

Hij staat dus aan de basis van nogal wat carrières, maar heeft nu zijn eigen muziek eindelijk op een album gezet, Reality Check getiteld.

Aan de muzikanten te zien heeft Clementina zijn connecties goed voor elkaar, want bij de credits zijn onder andere muzikanten van Jett Rebel en Kane te vinden. En ondanks dat de man zelf met een gitaar op de cover staat zijn alle gitaarpartijen ingespeeld door een externe gitarist, en heeft Pure zelf de basgitaar voor zijn rekening genomen.

Volgens de bio van Pure wil hij niet in een muzikaal hokje geplaatst worden. Dat wordt gedurende Reality Check goed duidelijk, want de luisteraar wordt, na een funky intro en een ietwat overbodig interlude waarbij men de kinderen van Clementina hoort brabbelen, van links naar rechts geslingerd, muzikaal gezien. Van ranzige D’Angelo-achtige beats in Taking Over via Justin Timberlake-achtige R&B in Rollin’ naar straight forward popmuziek in Not Fair, het wordt allemaal even overtuigend uitgevoerd door Pure en zijn kornuiten.

Het enige dat op dit album aan te merken valt is de wat tamme manier van opnemen en mixen. Het gevolg hiervan is dat de ‘gladde’ beats wel lekker zijn, maar de wat meer ‘rockende’ nummers niet echt fijn tot hun recht komen. Zo’n solo als in Not Fair bijvoorbeeld, die moet de broekspijpen van de nietsvermoedende luisteraar tot scheurens toe doen wapperen, maar dat effect blijft helaas uit, hoe hard de ster zelf de microfoon ook aan gort probeert te brullen.

Kortom: een prima album, zeker voor een debuut, maar het mocht allemaal iets gewaagder en hopelijk vindt Pure op zijn volgende plaat een iets duidelijker richting waarin hij wil gaan. Als uw recensent een tip mag geven: meer nummers a la het heerlijke Copy Pasting en Taking Over alstublieft.

Pure The Artist – Copy Pasting (Finale Grote Prijs van Zuid-Holland 2012)

Hidde Roorda