De eerste editie van QuiteQuiet was met twee handenvol bezoekers wel erg eehhh… stil. “Maar we hebben ons helemaal suf gepromoot,” zegt organisator Hans van der Maas. Zodoende zit bij de tweede editie van het maandelijkse evenement voor ‘stille’ muziek de Posse Expressobar op Katendrecht lekker vol. Zo’n veertig mensen zijn donderdag 20 maart afgekomen op de aangekondigde optredens van het duo Sommerhus en singer/songwriter Michel Ebben. Geen massale opkomst, maar net genoeg om de parttime-horecagelegenheid (in het weekend open) op een donderdagavond prettig te vullen.

Michel Ebben houdt van Amerikaanse ‘adult orientated rock’ (Tom Petty, Bruce Springsteen). Dat geluid zoekt hij ook in de muziek die hij maakt met zijn band Gravel Town. Het nummer Room With A View is een van de nummers die de 38-jarige Rotterdammer met die band heeft opgepakt. De QuiteQuiet-gangers krijgen het nummer ook te horen, maar dan in de ‘naakte’ versie van Michel, waarin ‘slechts’ zijn stem, zijn gitaar en zijn mondharmonica het nummer dragen. En dat is eigenlijk voldoende om de (autobiografische) tekst over een jongen met straatvrees over te laten komen.

“Jij hebt helemaal geen band nodig,” zegt Vera Jessen Jührend van Sommerhus dan ook als Ebben klaar is met zijn eerste set. Inderdaad heeft de stem van Michel Ebben voldoende zeggingskracht en karakter om zonder opsmuk het publiek te bereiken. Dat lukt zelfs op deze avond, waarop de singer/songwriter snipverkouden  zijn optreden voltooit.

Ebben speelt vrijwel uitsluitend eigen songs, van hele nieuwe tot nummers die bijna twintig jaar oud zijn, maar maakt een uitzondering voor een cover van Eric Taylor. Deze Texaan, geruime tijd zowel privé als muzikaal verbonden aan Nanci Griffith, maakt volgens Ebben ‘rare maar prachtige muziek’. Ebben’s cover is er in elk geval een overtuigend bewijs van. Michel’s stem heeft een zeer eigen geluid. Heel af en toe doet het denken aan Roy Harper.

Sommerhus, het ‘huiskamerconcertduo’ van Vera Jessen Jührend en Peter Jessen, lijkt wel uitgevonden voor bijeenkomsten als deze. Het duo (contrabas, gitaar en twee zangstemmen) speelt zo vaak mogelijk, laat Vera weten en staat altijd open voor uitnodigingen voor huiskamerconcerten. Daarvoor reist het tweetal de wijde omtrek af. De titelloze debuut-cd van Sommerhus vormt de leidraad van de twee sets van twintig minuten die Peter en Vera (net als Michel Ebben) deze avond spelen.

“Wij zijn huiskamerconcerten gewend, maar dit is en blijft heel erg eng,” begint Vera haar optreden. Voor Sommerhus begon, maakte Vera al twee cd’s onder haar eigen naam. Peter Jessen maakte toen deel uit van haar begeleidingsband. Inmiddels zijn Vera en Peter een twee-eenheid, zowel in de muziek als privé. Dat ze getrouwd zijn, verraadt hun achternaam. Maar wie ziet hoe ze elkaar aankijken tijdens een veel betekende tekst als Only You Do en hoe Vera gitaarspelend met haar linkerarm tegen haar man aanschurkt terwijl aan zijn contrabas staat te plukken, beseft dat hier niet slechts een act wordt opgevoerd.

Ook artistiek gezien is de keuze om samen op te trekken een goede geweest. Vera heeft een zeer krachtige, heldere stem, waarmee ze zonder enige moeite de ruimte vult. Peter is wat meer introvert. Je hoort dat zijn stem ook veel dynamiek en expressie in zich heeft, maar als hij en Vera elkaar afwisselen in solopartijen, wordt Peter snel overvleugeld.

Daar staat tegenover dat de samenzang tussen de twee zorgt voor kippenvel. Zo kunnen alleen twee mensen samen zingen die echt voor elkaar voelen.

De contrabas van Peter geeft sommige songs een zeer duistere atmosfeer, in andere nummers (Doubt Do Us Part) is Peter de schijnbaar onbekommerde snarenplukker in een zeer catchy liedje.

Met editie twee heeft QuiteQuiet de weg omhoog gevonden wat het aantal bezoekers betreft. De volgende keer, 17 april kunnen er nog wel wat meer bij. Maar niet te veel natuurlijk. Je kon donderdagvond een speld horen vallen en elke klik van een camera sneed door de stilte. Dat moet wel zo blijven.

Edwin Wendt

Foto’s: Wim Barzilay