Zaterdag 15 november streek de Sena Grote Prijs van Rotterdam neer in LantarenVenster. In vier categorieën streden 25 acts bestaande uit muzikanten en producers om het mooie en fel begeerde prijzenpakket. Een van onze reguliere plaatrecensenten bezocht het evenement en blikt terug op de optredens van een aantal finalisten. Lees hier zijn persoonlijke verslag…

Ik ben niet overal bij geweest, maar heb wel een aantal mooie dingen gezien. Het leuke van deze editie vond ik het idee om twee podia in één zaal te creëren waardoor je dus meer meekrijgt van het aanbod van artiesten. Dat was vorig jaar wel anders, toen miste ik acts doordat er twee zalen waren. De artiesten volgden elkaar nu vrij snel op, waardoor je dus makkelijk twee acts achter elkaar meemaakte.

Wat ook mooi is aan deze locatie en het evenement zelf, is dat er veel én heel verschillend publiek is. De een komt eigenlijk puur voor een Singer/Songwriter, de ander voor een Urban artiest enz. Daardoor vormt dit dus tegelijk ook een mooie graadmeter voor de finalisten. Want er staan genoeg mensen tussen die eigenlijk niet voor jouw muziek gekomen zijn. Als deze mensen wel uit hun dak gaan bij jouw act, dan heb je het goed gedaan!

Net aangekomen in LantarenVenster kwam ik bij Book of Eli helaas pas binnen bij het voorlaatste nummer. Misschien jammer, maar qua impact maakte het niet echt uit denk ik. Aileigh Awad, zoals deze singer/songwriter eigenlijk heet, omringt zich met drie achtergrond zangeressen en een extra akoestische gitarist. Dit zorgt voor een warm ensemble van mooie klanken. Alternatief, folk-achtig… hoe je ’t wil noemen maakt niet zoveel uit; het is vooral mooi en ontroerend. Ze draagt haar gevoel prima uit en dat is ook te merken aan het publiek. Het is zo stil dat je een speld kan horen vallen en als ze stopt volgt er een warm applaus. Niet zo heel gek dat de publieksprijs uiteindelijk naar haar is gegaan denk ik zo. Ik zou nog wel meer willen vertellen, maar ik denk dat je haar gewoon moet zien. Iemand sprak over kippenvel bij elk nummer… mooie afsluiter toch?

Als we vervolgens van podium wisselen staat daar Charl Delemarre al klaar om te beginnen. Net als bij de vorige artiest ben ik volkomen blanco qua kennis. Niet erg, laat maar binnenkomen… oohh, dat gaat wel goed komen denk ik! Deze meneer zingt Nederlandstalig en ik heb een zwak voor artiesten die dat op een kwalitatieve manier doen. Qua inspiratiebronnen genoemd op zijn Facebook mis ik toch wel een Frank Boeijen en Huub van der Lubbe. Ik neem aan dat hij die ook wel kan waarderen, de stem deed mij er even aan denken. Ook zijn gedrevenheid lijkt daar zeker wel op, en Ramses Shaffy komt hier ook aan bod. Goede begeleiding erbij ook overigens. Zo zie ik steeds meer singer/songwriters met band, beter! Voorheen was dat meer met alleen gitaar of toetsen, maar dit maakt het wel mooier bij de uitvoering.

Ik was dus nogal onder de indruk van deze meneer, en dat werd alleen maar erger. Opeens weet ik het weer, ik heb deze artiest afgelopen week al bij DWDD gezien. Voorafgaand aan de uitzending speelde hij het aan Maarten van Roozendaal schatplichtige Trouw en later in de uitzending een stukje van Zonder jou, beide van zichzelf. Vond het toen al indrukwekkend, maar nu des te meer. Ik wil ook nog even de licht- en geluid technici van vanavond noemen, want die deden echt hun best. Zo zingt Charl over de zonnestralen en er verschijnt een zonnestraal-achtig licht over hem en zijn toetsen, waar hij bij dit lied achter is gaan zitten. Goed gedaan! Dit nummer moet en zal een plekje krijgen in de schatkamer van de Nederlandse muziek. Ja echt, zo goed is dit. Ik sta met tranen in m’n ogen. Niemand is te vervangen, ook Maarten van Roozendaal niet, maar het gevoel wel. Dit weet Charl goed neer te zetten. Dat hij uiteindelijk de eerste prijs wint in deze categorie snap ik dan ook wel. Ga zo door man!

Bregje Sanne Lacourt is de volgende die ik zie, na een pauze van mijn kant. Dit is iemand die je na één nummer niet kan beoordelen. Je moet dan ook niet weglopen als dat nummer je smaak niet is. Waarom? Simpelweg, omdat deze dame méér stijlen beheerst en ten uitvoer brengt. Ze begint met een dromerig liedje met vier heren als mannenkoortje. Het tweede nummer is wat gevoeliger en gaat meer de kant van Norah Jones op, ook zeker niet verkeerd. Ze maakte voor het derde nummer hier al een opmerking over, maar deze gaat inderdaad richting Nashville. Leuke begeleiding weer, goede drummer ook, erg muzikaal. En wat een sterke stembeheersing van Bregje, nooit echt over het randje. Het vierde nummer is er een met wat meer power en gaat richting Melissa Etheridge. Goed ook die trompet erbij, lekker professioneel allemaal. Waar het dromerig begon, eindigt dit optreden met een lekker gevoel. Mooie afsluiter door een muzikante met stijl en flair die het zeker nog ver zal schoppen.

Vervolgens nog even een kandidaat Urban meegepakt, al was het maar één nummer. Kimpéman Caza, wat een energie heeft deze man. Dit is dus zo’n voorbeeld van een act waar je misschien niet voor komt, maar die wel te gek is! Ik zie echt zowat iedereen meefeesten als deze act bezig is. Lekkere beats met oldschool-house-achtige geluiden erachter waar hij overheen rapt. Niet te moeilijk allemaal, maar wel een feestje. Dit is duidelijk iemand voor op een festival, het publiek gaat uit z’n dak. Je hoeft hier niet eens echt van te houden, dit gaat allemaal vanzelf. Sympathieke jongen ook, sprak hem buiten even. Wederom  een prijswinnaar en opnieuw ook zeker verdiend! Grappig trouwens dat ik vanavond bijna alle prijswinnaars te pakken heb.

En toen was het tijd voor De Skaggerz. Misschien ken ik deze mensen al te lang om hier nog over te schrijven, maar ik hoef ze ook niet meer te verkopen… dat doen ze ondertussen zelf. Wel kan ik schrijven over de vooruitgang van deze band, want man, man, man… wat gaan ze hard! Ik weet nog wel dat ze in het begin niet zo podiumbewust waren, maar wel redelijke nummers hadden en ook nog iemand miste. Ondertussen zijn we een aantal jaren verder en gaat alles als een trein. Nummers zijn aangevuld en verbeterd, het podium kennen ze nu wel en niet te vergeten ze hebben een saxofonist erbij. Lars Nebel is zijn naam en deze jongen is echt een aanvulling van jewelste bij deze band.

Het is de eerste band waarbij het podium tekeer gaat en mijn bier dus niet meer veilig is. De boys hebben er zin in, springen en dansen over het podium. Lekker groot podium ook, echt fijn voor deze band. De ska klanken zorgen voor een feestje waar weer bijna iedereen aan meedoet. En ook deze band weet het gevoel te raken met bijvoorbeeld het nummer Meisjes. Mijn favoriet en muzikaal gezien ook zeker een hoogstandje. Het is wel duidelijk dat deze band tijd en geld heeft geïnvesteerd om bij te blijven qua professie. Zoals ik al eerder zei zijn er echt dingen verbeterd en opgeschaald.

Deze band is hard op weg om een band van formaat te worden. Van mij mogen ze later nog eens in een adem met bijvoorbeeld Doe Maar genoemd worden. Dit is momenteel gewoon de leukste Nederlandse ska band. Ze hebben pas nog een mooie en leuke plaat uitgebracht die je zeker eens moet luisteren. Deze band is nooit niet leuk en daarom ook niet gek dat ze de publieksprijs én de eerste prijs in de wacht weten te slepen. Rest me alleen nog te zeggen; waar blijft die hit jongens?

Een andere band die ik vooraf al graag wilde zien: Diona Fox & Her Ragdolls. Jammer dat deze band uiteindelijk geen prijs heeft gewonnen eigenlijk, ik vond ze echt goed. Leuke verschijning ook die Karin en haar goed geklede band. Als ze begint doet het me even denken aan Amy Winehouse. Het is dat sfeertje, beetje jaren vijftig-achtig. Mooie gitaarsound ook, lijkt af en toe wel toetsen die ik hoor. Bij het nummer Hurricane komen er blazers bij en dit zorgt voor een fijn warme sound en wat extra pasjes van Karin. Ik geloof dat ze die schoenen wel een beetje gehad heeft… ja precies, die gaan uit.

En zo komen we er achter dat Diona Fox & Her Ragdolls niet alleen band is, maar zeker ook een act. Er komt een danser bij en daar doet Karen haar pasjes nu mee samen. Een roos die via haar het publiek in verdwijnt, een showtje samen met de danser en een band die leuk inspeelt op het geheel. Zo vermakelijk als de show is, zo verleidelijk is Karen en vanwege de professionele muzikale begeleiding is ook dit een optreden van formaat. Je verveelt je niet gauw bij deze band en dit maakt hen dus zeker een aanrader.

Dan alweer de laatste in de categorie singer/songwriter: Tim Verhaal. Voordat ik de zaal uitloop werd me aangeraden om misschien toch even te luisteren naar deze jongen. Hij begint met een setje met elektronische beats en zingt daar loepzuiver overheen. Ik moet een beetje denken aan James Blake. Lekker alternatief en origineel ook. Je had met deze stem ook voor recht-toe recht-aan kunnen kiezen, maar hij kiest voor meer experimenteel. Heeft zo z’n stijl natuurlijk en best wel kunstzinnig. Ik denk dat hij ook een grotere zaal stil krijgt, dat lukt hem namelijk hier ook. Mensen zijn onder de indruk van zijn stem en optreden. Ja Tim, ik denk dat je met je set en breekbare stemgeluid nog eens hoge ogen gaat gooien, succes!

Nog een klein stukje We Sell Guns meepikken en dan is het mooi geweest voor vandaag. We hebben een zanger/gitarist en een drummer. Ze schrijven op hun facebook rock & roll te spelen, misschien iets te algemeen, ik wilde bluesrock proberen. Lekkere sound zo met z’n tweeën, opzwepend en rauw. Ja, er zijn meer kandidaten in dit genre, maar als je hier van houdt is dit wel je bandje. Toevallig ook dat in dit genre vaak mensen met z’n tweeën of drieën zijn. Ik noem een Blood Red Shoes of een Black Keys. Niet erg om deze namen te noemen denk ik, alleen schuilt hierin wel een gevaar. Deze band zal hard moeten knokken voor z’n plek want er zijn in dit genre meer kapers op de kust. Desalniettemin gaven ze een lekker showtje weg en hoor je mij niet klagen. Want wie een knallend einde van de Grote Prijs verwachtte werd door We Sell Guns erg goed bediend!

Dit was me het avondje wel. Met te gekke muziek, goed geluid en licht, leuke mensen, mooie winnaars… ja deze Sena Grote Prijs Rotterdam avond is zeker geslaagd. Ik denk dat we hier een aantal serieuze kandidaten voor festival-, radio- en andere optredens hebben gezien vanavond.