Harder dan ik hebben kan

De afgelopen drie columns heb ik het gehad over dynamiek en hoe we daar mee omgaan in het masteringproces. Maar hoe hard moet een track zijn om mee te kunnen met de concurrentie? En is het nodig om voor alle verschillende media (streaming, vinyl, cd, cassette) aparte masters aan te leveren? Kijk, dat zijn nog ’ns een stel goede vragen!

Op de eerste vraag is niet echt een eenduidig antwoord te geven. Tuurlijk, een LUFS-meting laat zien hoe hard/luid een master klinkt maar dit zegt niets over hoe de track zich verhoudt tot andere tracks van andere artiesten die zich in dezelfde schuit begeven als jij. Het ‘ideale’ volume van een song hangt van vele factoren af. Is het een ballad of juist een mega energieke of up-tempo song? Welk genre is het? Is het dynamisch of gebeurt er op dat vlak niet zo veel?
Allemaal zaken om rekening mee te houden bij het bepalen van een goed volume van een song. En als het om een album of ep gaat komt ook de flow van de opeenvolgende songs om de hoek kijken. Blijft het volume van alle tracks gelijk of ‘golft’ het volume van de tracks heen en weer om het verhaal van het album meer kracht bij te zetten?

In de praktijk betrap ik mijzelf erop dat ik masters aflever die globaal een luidheid hebben tussen -10 en -15 LUFS. Soms ietsje meer, soms ietsje minder. De tweede vraag over al dan niet verschillende masters voor verschillende typen media is iets makkelijker te beantwoorden. Alleen als het om een vinyl release gaat zijn andere masters nodig. Vinyl heeft moeite met ‘sibilance’ (die S- en F-klanken die je weleens -te hard- hoort op vocalen). Ook stereo-informatie in het laag is lastig voor de naald en tot slot is een hoog volume ook niet fijn voor vinyl. Al is dit door het einde van de loudness war niet meer een echt probleem.

Er zijn engineers die vinden dat er voor ieder medium een aparte master gemaakt moet worden. Tenzij een master voor cd om de een of andere reden hysterisch hard moet en je daarvoor een aparte master maakt die harder maar vooral minder goed klinkt, zie ik de noodzaak van aparte masters niet in.

Streaming muziekdiensten maken tegenwoordig bijna allemaal standaard gebruik van normalizing waardoor alle tracks globaal even luid gaan klinken. Tel daarbij op dat zo’n beetje iedere streamingdienst een andere methode gebruikt om de loudness te meten et voilà: volume is ineens een stuk minder belangrijk geworden. En als je het harder wil luisteren dan zet je je volumeknop wat harder, best logisch allemaal. Volume: best oké, maar niet niet harder dan ik hebben kan.

Renzo (Masterenzo) is een Rotterdamse masteraar. Hij heeft onder meer gewerkt voor Gery Mendes (GMB), The Legendary Orchestra Of Love en Phil Bee’s Freedom. Nóg meer info over mastering is te vinden op zijn website.

Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam – Electronics Finale

Welke producers staan in september in de grote finale van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2018? Wie treedt er in de voetsporen van de winnaar van vorig jaar: Animistic Beliefs? En wie weet de harten van het publiek te veroveren? Maak het mee tijdens de beat battle op zaterdag 22 september in BIRD.

Benieuwd naar wat je ongeveer van de finalisten en finale kunt verwachten? Lees hier alles over de vijf acts en hoe die tijdens de beat battle met elkaar de strijd aangaan:

De Electronics finalisten krijgen een uur de tijd om ter plekke een track te bouwen met behulp van een samplepack, aangeboden door Triphouse Rotterdam. Na het speed-produceren worden de tracks ten overstaan van publiek en jury beluisterd en krijgen de finalisten feedback van de juryleden. Aan het eind van de avond wordt door de jury de grote winnaar bepaald!

Dread Pitt (producer/dj) zijn sound is het beste te omschrijven als Trap, Future Bass en Hiphop. Zijn eerste single Anthem ism MC Don De Baron dient als ‘anthem’ voor de Run The Trap events. In 2017 bracht hij de single Pyro uit op het label NoCopyrightSounds, die inmiddels al meer dan 2,5 miljoen keer bekeken is op YouTube. Later dat jaar bracht hij de single The Mission uit met Yung Fusion op het label Tribal Trap, en haalde daarmee miljoenen streams binnen.

HighrFreeqncs is een producer die sterk beïnvloed is door artiesten als Sango, Kaytranada en andere producers die de wavey “future” sound hanteren met R&B vibes. Zijn muziek is het beste te omschrijven als lounge, rustgevend en dromerig.

Lilø is een redelijk mysterie tot nu toe. Zijn muziek doet denken aan Flume, Hudson Mohawke, Rustie, of San Holo. Hij tekende begin dit jaar bij een klein label voor zijn eerste single Wonder. Tevens belandde hij bovenaan in de ‘To Do Playlist’ van Spotify NL. Hierna is het redelijk hard gegaan en is hij inmiddels geselecteerd voor Popronde en tevens benoemd als één van de ‘OOR-talents’ tijdens Popronde.

Dance, trance en swingende techno zijn de stijlen van Low Gain Antenna. Een knallende beat en catchy tunes maken de muziek goed luister- en dansbaar. Low Gain Antenna is een creatief Rotterdams project dat dit jaar van start is gegaan.

Ooit een hyperactieve ziel verdwaald op zee, omgeven door verschillende sounds en scenes. Victor Metske heeft een richting gevonden die perfect past bij zijn rusteloosheid en behoefte naar verandering en tegelijkertijd kan hij er zijn liefdes uit het verleden in kwijt. Volg zijn mood, zowel donker als festive, langs post-genre club, grime, ambient, dembow, beats and bass invloeden.