Grote Prijs van Rotterdam 2016 winnaar Urban: Jaskelis

Sena grote popprijs Rotterdam 2016
Het jaar 2017 is een maand onderweg. Vele goede voornemens zijn inmiddels gesneuveld, naar de lente wordt verlangend uitgekeken, de zomervakantie vast geboekt. Voor de vier prijswinnaars van de Sena Grote Prijs van Rotterdam moet 2017 minstens zo succesvol worden als vorig jaar. Gaat dat ook lukken? Wij spraken afgelopen weken met ze over hun wensen en ambities. Als laatste in dat nu al illustere rijtje spreken wij met de winnares van zowel de jury als de publieksprijs in de categorie Urban: Jaskelis.

Het was niet makkelijk om met Jasmine, zangeres en creatief brein achter haar band Jaskelis, een afspraak te plannen. Wat wil je ook, ze maakt muziek, schrijft en produceert, studeert International Business Law aan de Universiteit Leiden en heeft daarnaast nog een bijbaan van 24 uur per de week. ‘Ik ben een beetje te druk,’ zegt ze, ‘en daar moet ik dit jaar ook iets aan gaan doen.’

Sleuteljaar
Maar het is gelukt en Jasmine heeft genoeg te vertellen. Om te beginnen over afgelopen jaar. Geloven we de geluiden om ons heen, dan was 2016 voor velen een rampjaar.

Voor Jasmine betekende vorig jaar een sleuteljaar, ze tekende bij het label HardHeaderz en nam een aantal belangrijke besluiten: ‘Ten eerste ben ik met mijn band bij elkaar gaan zitten en besloten we het professioneler aan te pakken. We hebben echt een stijgende lijn ingezet.’

‘We zijn nu met tien man en alle neuzen staan dezelfde kant op, daar ben ik trots op. Iets wat zeker ook heeft geholpen bij het winnen van de Grote Prijs.’

Sena Grote Prijs van Rotterdam
Dat winnen kwam voor Jasmine toch wel onverwacht. ‘Mijn band had er wel volop vertrouwen in en we begonnen heel relaxed aan de finale. Ik ben ontzettend perfectionistisch en streng voor mezelf, maar toen ik zag hoe de band met de spanning omging, heb ik dat wel los kunnen laten.

Dat is ook iets wat ik heb geleerd, minder streng zijn voor mezelf. Ik ervaar door dat te doen veel minder remmingen. Ik had er ook wel vrede mee gehad als we niet hadden gewonnen, hoor. Ik geef liever 110 procent en win niet, dan dat ik 60 procent geef en achteraf baal dat ik niet gewonnen heb.’

Gin & Jazz
Haar eerste ep, Gin & Jazz genaamd komt 30 januari uit. Op 17 februari zal dit heugelijke feit in BIRD gevierd worden.

Aan de plaat heeft ze keihard gewerkt. Het resultaat is vijf hoogst persoonlijke liedjes: ‘Al mijn liedjes gaan over dingen die ik zelf heb meegemaakt. Ik heb muziek altijd gebruikt om dingen van me af te schrijven. Ik was nooit een prater, maar word nu steeds opener.’

‘Als eerste komt de tekst, altijd. Iets triggert me en ik weet, daar moet ik over schrijven. Die momenten van inspiratie overvallen me bijvoorbeeld in de auto of om drie uur in de nacht. Ik moet er dan gelijk iets mee.’

Gin&Jazz wordt heel bewust nu uitgebracht. Jasmine achtte zich er de afgelopen jaren nog niet klaar voor. Ze was zoekende. Zoekende naar een identiteit die onder haar perfectionisme gebukt gaan, zich maar weinig vorm liet geven.

‘Ik wilde een visie, een strakke lijn, maar ik weet nu dat ik het juist leuk vind om heel divers te zijn in mijn muziek. Ik heb losgelaten wat mensen om mij heen zeggen en ben gaan doen wat ik zelf wil. Je kunt bij mij van alles verwachten. Na de ep ga ik beginnen aan een album waarop dat allemaal terug te horen zal zijn.’

Taboes doorbreken
Dat album, daar moeten we het nog even over hebben, want dat belooft wat te worden.

Zoals Jasmine het zelf zegt: ‘Het is iets waar ik al jaren mee bezig ben. Zoals ik al zei gebruik ik mijn persoonlijke leven als inspiratie. Heel veel leuke, maar ook veel niet leuke ervaringen komen daarin terug. Zo ben ik bijvoorbeeld echt een product van het systeem.’

‘Ik heb alle jeugdzorgtrajecten wel doorlopen, heb te kampen met een moeder die ziek is… het voelt als een plaat die ik echt moet maken. Het moet eruit, ik durf over alles te schrijven. Met dit album ga ik taboes doorbreken.’

Extra informatie releaseparty
Datum: vrijdag 17 februari
Locatie: BIRD, Raampoortstraat 26
Aanvang: 20.30 uur
entree: €7,50 (vvk & door) | Koop hier alvast je kaartjes.

Volg Jaskelis ook op Facebook.

Een rare kwast

profielkip 1Ik hoorde dat mijn handschrift om te gillen was. Een collega vertelde me dat het op Arabische kalligrafie leek. Een mooi compliment vond ik dat.

Ik wees haar op mijn moeders verre Arabische afkomst en speelde zo met het idee of er af en toe misschien een oude erfenis voorbij komt.

Ik hou niet van schrijven tenzij ik een lekkere pen gebruik. Ik gebruik het liefst een fineliner, ballpoints vind ik naar op een of andere manier. Ik hou het altijd erg kort met een ballpoint.

De afgelopen twee jaar ben ik bezeten van de Stabilo Pointvisco. Deze pen geeft je bijna het gevoel te schrijven met een potlood, het geeft een beetje hetzelfde nostalgische gevoel van zachtheid.

Eddings zijn ook fijn om mee tekeer te gaan. Het is allemaal persoonlijk denk ik, je moet natuurlijk zelf weten waar je graag mee schrijft en waarop.

Ik had vroeger een leraar die me hielp een leesbaar handschrift te ontwikkelen. Hij deed erg zijn best en bracht zijn tips op een hele leuke manier. Hij vertelde me ooit dat schrijven ‘dansen met je hand’ is.

Ik ben een eigenwijze danser geworden zogezegd. Wel denk ik dat je passen pas lekker gaan als je met je onderdanen in je favoriete schoeisel zit.

Ik zag een Japanse geestelijke met een kwast tekens van water op een leisteen schrijven in de zon, letter voor letter, met gracieuze zelfverzekerde bewegingen. Net een dans.

Als je met een kwast schrijft geeft de vezel mee, dat helpt je bij het maken van een royale bocht of een dramatische stop. Pas toen de letter was verdampt begon hij aan de volgende. Alle geschreven letters bij elkaar vormden een gedicht, al ging het gedicht dan op in de geest en het eeuwige.

Het gedicht was niet geschreven om op een boekenplank te verstoffen. Het was een gebed op de natuur, dat gaat over het feit dat dingen komen en gaan. Het is een ode aan water, steen en lucht.

Er is niets om te bewaren, je maakt iets en laat het ook weer los want het is niet van jou om te bezitten. Je geeft het idee en de intentie weer terug aan de natuur zodat het ooit weer bij een ander terecht komt om van te leren en te genieten.

Als je kalligrafie maakt met inkt op papier is het een ander verhaal en is er waarschijnlijk publiek in het spel. Je kan de inkttekeningen niet meer zien omdat je het niet volmaakt genoeg vindt, dus bewaar je ze in een een map ergens ver weg.

Ik denk wel eens aan alle muziek die ooit geschreven en opgenomen is en dat iemand ooit besloot dat het niet goed genoeg was om te delen. Ergens bestaat misschien muziek die net zo goed met water op leisteen genoteerd had kunnen worden.

De volmaakte intentie van de schrijver is verloren gegaan omdat het resultaat hem niet beviel. Misschien pakt hij wel nooit meer een kwast op terwijl zijn intenties zeer de moeite waard waren, maar zijn focus op het resultaat heeft roet in het eten gegooid. De stapel slechte tekeningen wordt maar groter.

Stel de leerling begrijpt de waarde van het moment, dat schoonheid en nut zegevieren in het loslaten van elke poging volmaakte resultaten te bereiken, dan ben je in gesprek.

Muziek kan een gesprek zijn, een dialoog tussen onbekenden in een universele taal. Het gesprek moet vloeibaar blijven zodat het kan mee veranderen met de tijd. Wat buiten de boeken blijft maakt vaak het grootste verschil hoor je soms.

Er hoeft geen discussie plaats te vinden over wat fout is en wat goed, mooi of lelijk. Alleen de intentie open en vrij in gesprek te gaan is goed en volmaakt.

Je hebt nooit de levenslessen van je opa of vader op schrift voor je neus gehad. Het was een stuk muziek dat je nooit eerder gehoord had en moest leren interpreteren. Je voelde diep van binnen het belang van wat je werd getoond, dat je het ooit zal moeten doorspelen aan anderen.

Je werkt met wat je je herinnert en voegt je eigen emotie daar aan toe. Je speelt en je speelt, je oefent maar door totdat je een warme hand op je schouder voelt die je laat beseffen dat het goed is wat je zegt. Dat jij het nu bent die het zegt.

Dat het klopt, dat het waar is en oprecht. Dat je het tenminste gewoon probeert en niet teveel bij fouten stilstaat.

Hans Metzger

Hans Metzger is een muzikale jongen die na allerlei omzwervingen zijn passie achterna is gegaan. Hij werkt als muziekleraar met voornamelijk moeilijk opvoedbare kinderen. Op het ogenblik werkt hij in een gesloten inrichting met jongeren. Hans observeert zijn omgeving graag en heeft er met regelmaat iets over te zeggen. Hier komt er vaak een filosofische noot bij kijken waarbij hij zoekt naar de juiste toon om resonantie bij de lezer te vinden. Muziek is overal om ons heen en zit in de kleinste dingen. Als je zijn korte verhalen leest gaat er een belletje bij je rinkelen; we staan immers allemaal samen op de dansvloer.