Guus, je irriteert me. Op de één of andere manier kun jij werkelijk waar NIETS fout doen bij het Nederlandse volk. Er zit vast een uitstekende PR agency achter je, want je wordt gezien als de perfecte schoonzoon en je bent ‘zo lekker gewoon gebleven’. Nog geen twee dagen geleden suggereert ook nu.nl jouw bescheidenheid: Guus Meeuwis blijft verbaasd over volle tribunes. Nou jongen, jij niet alleen.
Ik besloot jouw songteksten eens uitgebreid te analyseren en flink research te doen naar je persoonlijkheid. En toen kwam ik er dus achter dat Guus helemaal niet zo gewoontjes is. Sterker nog, je hebt issues waar Nederland het fijne nog niet van af wist. Ik zet bijvoorbeeld je tophit Ik Wil Met Je Lachen op. We beginnen met het refrein:
“Ik wil met je lachen en met je dansen,
en ik hoop heel binnenkort”
Je ‘hoopt’ heel binnenkort? Met hopen komen we niet ver Guus, tijd voor actie! Voor je het weet ben je gefriendzoned en dan is er geen weg meer terug. Lachen, dansen… klinkt heel romantisch hoor, maar ik geloof het om eerlijk te zijn niet zo. Uiteindelijk wil iedere man toch hetzelfde? In Kedeng Kedeng (Per Spoor) was je ook weinig subtiel, dus waarom nu om de hete brij heen draaien? (p.s. Ik weet niet waarom, maar hete brij klinkt een beetje smerig in deze context.)
Ah, het nummer vervolgt:
“Ik wil met je praten en met je vrijen,
hopen dat het ooit iets wordt”
Aaah, zie je wel, daar gaan we al. Je weet het mooi te brengen maar ook een sympathieke Brabander met bril wil uiteindelijk gewoon van bil. Ik gok dat het Guus allemaal toch wat te lang duurde en geïnspireerd werd tot het schrijven van ‘Ik tel tot drie’: “Ik tel tot drie (1, 2, 3), en dan gaat het gebeuren!” Drie tellen en dan lig je verdorie klaar in je favoriete tijgertanga! Het nummer Waar Moet Ie In? Daar Moet Ie In! was zogenaamd een inhaker op het EK in 2004, maar ik weet inmiddels beter.
Op Wikipedia lees ik dat jouw ouders je als eerste naam Gustaaf hebben meegegeven, spreek uit als Guus-staaf. Ik heb me wel eens laten vertellen dat alle mannen hun piemelot een naampje geven. Ik ga er nu van uit dat jij niet een heel lange brainstorm nodig hebt gehad.
Onze Guus probeert nog indruk te maken op zijn droomvrouw door de titel van zijn tournee te linken aan zijn capaciteiten in bed, maar ‘Groots met een zachte G-spot’ kwam helaas niet door de keuring heen. Het mag allemaal niet baten.
O, hij gaat weer verder:
“Zonder jou te leven
Dan ben ik liever dood
Door jou ben ik bezeten
Je stem klinkt in m`n hoofd”
Wow, that escalated quickly. Suïcidale gedachtes en kenmerken van psychose, het werd een enkeltje psychiatrie voor Guus. Wat is er gebeurd met de geduldige Guus, “hopen dat het ooit iets wordt” klonk achteraf gezien toch een stuk gezonder?!
Meeuwis ontwikkelt van frustratie een dwangneurose. Continu controleren of je je gas wel echt hebt uitgedraaid, je kent het wel. Dit tot grote ergernis van zijn bandleden en collega’s. Op weg naar Groningen voor een show lijkt hij namelijk wat afwezig:
“Guus, waar denk je nu de hele tijd aan jongen?”
“Ja dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht.”
“Je hebt het uitgezet Guus, echt.”
“Jawel toch?”
Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal wel goed met je. In Tranen Gelachen vat je uiteindelijk jouw bizarre geschiedenis samen:
“Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden, het licht uitgedaan.”
Toch? Ja, nu begin ik weer te twijfelen…
Kayleigh Bergwerff (1988) is een Rotterdamse muziekliefhebber pur sang. Vanuit deze passie organiseert ze popquizzen in Rotterdamse kroegen, wilt ze continu nieuwe muziek ontdekken en probeert ze tot vervelends toe leeftijdsgenoten ervan te overtuigen dat Simon & Garfunkel geniaal zijn. Ze heeft gewerkt en stages gelopen bij organisaties in de muziekindustrie als De Revolutie, Suburban Records, MusicFromNL en Tocado Records.
Het afgelopen jaar is zij werkzaam geweest als communicatiemedewerker bij TeamAlert, waar zij verantwoordelijk was voor communicatiecampagnes rondom voorlichtingsprojecten. Binnen het ‘Witte Waas’ project wist zij als festivalganger als geen ander hoe ze jonge festivalbezoekers, moest bereiken om hen te informeren over de risico’s van alcohol en drugs in het verkeer. Af en toe schrijft ze columns waarin ze van alles op de hak neemt; met name zichzelf.
