Jaren geleden speelde ik op een dinsdagavond in De Nieuwe Anita, achter de bar. Er zat een oude man in het publiek die me aan het einde van de avond een gevouwen papiertje toestopte. Een van onze liedjes had hem geïnspireerd, zei hij. “Luchtkastelen kan je beter niet te hoog bouwen” stond er op het briefje,“want dan loop je ’t risico dat je er veel te lang / je leven lang naar toe aan ’t klimmen bent.”

Ik vond het moeilijk in te schatten hoe Ieder Huis Is Uit Vertrekken Gebouwd ontvangen zou worden in de pers. Het is een eigenaardig plaatje geworden, geen pop maar ook geen theaterliedjes of poëzie. Ik denk dat het een goed album is  – anders brachten we het niet naar buiten – maar ik ervaar altijd wat wrijving met de markt.

Ik ben net iets teveel kunstenaar om de gedijen in de entertainmentindustrie, denk ik. Ook de theaters en de literaire scene sluiten niet naadloos aan op wat wij maken. Gestaag blijven we investeren tussen wal en schip. Een fijne plek, maar eentje met weinig budget. Stug doorgaan is ons motto, iedere stap is er eentje dichter naar ons luchtkasteel. Ook de release van de nieuwe cd.

De start van de campagne was onverwacht fantastisch: we speelden een liedje op tv en Frits Spits noemde het album “bijzonder èn bijzonder goed” in zijn radioprogramma De Taalstaat. “Weer eens wat vernieuwends,” zegt Yora Rienstra op Radio2.

We stonden in kranten en magazines. De weken rondom de release konden we iedere twee dagen een lovende recensie delen op Facebook. “Het gaat goed met jullie, hè!” hoorden we van collega’s, vrienden en kennissen. “Hoe bevalt dat nou, het leven als BN’er?” vroeg een bezoeker van een show nadat we bij Vrije Geluiden waren uitgezonden. We zouden zelf bijna gaan geloven dat het goed gaat.

Dat de pers en het publiek enthousiast zijn, wil echter niet automatisch zeggen dat de markt dat ook is. We zijn al een tijdje op zoek naar een boeker. Iedere agent die we spreken vindt het een toffe plaat maar durft het niet aan ‘met deze markt’.

Ze spelen op safe met bandjes die net iets makkelijker weggeschoven kunnen worden in de bestaande infrastructuur. Onze act vraagt kennelijk een eigenzinnige aanpak. Dat kost tijd en tijd is geld. Het ergste is: ik begrijp dat argument. En zo houden we een markt in stand waar weinig spannends gebeurt.

De positie van de koopmannen staat voorop. Het product is vervangbaar.

Gelukkig zijn er rotsen in de branding als de mannen van Bastaard Platen. Gisteren kreeg ik van hen een mailtje met de vraag of ik het goed vond om de eerste afrekening voor de cd’s uit de distributie aan het einde van het jaar te doen. Het was immers zo’n laag bedrag. ‘Geen punt,’ antwoordde ik. Twee minuten later betaalde ik de factuur van onze geluidsman.

Na onze show in Gemert, sprak ik een mevrouw die ons op tv had gezien. Ze had nog nooit gehoord van de zaal waar we speelden, maar is er speciaal naar op zoek gegaan. Op Facebook plaatste iemand een foto van het handgeschreven bedankbriefje dat ik bij haar bestelling had gedaan. Na de releaseparty sprak ik diverse mensen over kippenvel en tranende ogen.

Ik dacht aan de oude man in De Nieuwe Anita. Die eerste steentjes van ons luchtkasteel liggen er kennelijk al. Als het af is, geven we er een feestje. Dan hangen we slingers op en schenken we bier. Bands zijn welkom om er te komen spelen, we hebben alleen geen budget.