Time Has Come
cd-album
jazzy singer/songwriter

Even een klein stukje geschiedenis. We schrijven 1999: Herman Brood komt met het album Back On The Corner op de proppen. Dit keer geen pompende en dampende rock-cd samen met zijn kornuiten van The Wild Romance. Nee, Herman wordt hier begeleid door een heuse bigband. In de zomer van datzelfde jaar treedt onze enige Nederlandse rock ’n roll junkie – in het kader van dit album – op, tijdens het North Sea Jazz Festival in Den Haag. “Jazz! Jazz! Jazz! Jazz!, als je het maar vaak genoeg roept ga je er zelf in geloven.” oppert Brood halverwege dit concert in de Statenhal tegen het publiek. Het gejuich is niet te stoppen. Dit hilarische moment schiet mij continu te binnen bij het beluisteren van Time Has Come van het duo Fatal Blue. Niet omdat dit album nou zo’n vette bigband sound heeft. Nee, integendeel, de begeleiding en invulling is heel minimaal. Gitaar, saxofoon en stem, meer horen wij niet. Maar het is het gevoel van de twaalf nummers die mij aan dit bijzonder optreden van Brood doen denken. Het is namelijk of Ernst Vingerhoets en Willem van der Meijde dit continu willen benadrukken.

In de korte beschrijving bij het album laat het tweetal weten dat het om singer/songwriter repertoire gaat. Ja en nee is mijn mening of beter, nee en ja. Het is gewoon te jazzy om voor singer/songwriter materiaal door te gaan. Het heeft te veel raakvlakken met deze zwarte muziek. Hoewel zwart klinkt Fatal blue ook weer niet. Nee, het klinkt te blank voor echte jazz. En toch leunt het vanaf de openingstrack Still In Love tegen de jazz-bossa nova van Getz/Gilberto aan. Van der Meijdes sax spel heeft bij vlagen de inkleuring van de tenor van Stan Getz. Waarbij de frivole gitaarakkoorden van Vingerhoets weer zorgen voor de cool variant. Een stroming binnen de jazz die eind jaren vijftig zijn hoogtijdagen kende.

De mannen treden alweer zo’n dikke twintig jaar op onder de noemer Fatal Blue. Gaandeweg de jaren is er een aardig en eigen repertoire ontstaan. Knap, dat je met deze minimale middelen aardig uit de voeten kunt. Het grote nadeel is wel, dat gaandeweg het beluisteren van dit album mijn gedachte naar andere zaken gaan. Het is dan net of het je niet meer boeit, of je de muziek laat voor wat het is en je concentreert op andere dingen. De nummers op Time Has Come zijn te veel laidback. Dit past ook helemaal in het straatje van de cooljazz. Af en toe hadden Vingerhoets en Van der Meijde voor de opname wat groter uit kunnen pakken. Misschien met een ruimer blazersarrangementje of een piano hier en daar. Ook enkele pittige songs hadden niet misstaan. Soms kom je met accenten en diepte immers een heel eind in een andere richting.

Een album maken en beluisteren is nou eenmaal een andere zaak dan live spelen in een kroeg of jazzclub. Live is dit duo zo weg te zetten, zonder enige vorm van gêne of dikdoenerij. Maar vanaf een cd of via iTunes vervliegt Time Has Come. Het wordt dan achtergrondmuziek die lekker voortkabbelt. Het stoort hierdoor ook niemand en dat is heel wat waard.

Cok Jouvenaar