Zaterdag 16 februari staat er weer een lokale band op de planken van Nederland 3 in Wateringen. Het is tijd voor Ladies Night…
In 2011 besloten vijf jonge vaders dat het weer eens tijd was om te gaan doen wat ze altijd leuk hebben gevonden: muziek maken. In het verleden speelden ze al in diverse rock-, metal- en punkbands, maar ditmaal geen gedoe met het schrijven van eigen nummers, maar simpelweg coveren van hun favoriete 90’s en 00’s hits. En dan vooral de stevigere nummers.
In de twee jaar dat Ladies Night nu bezig is, hebben ze al diverse optredens achter de rug en spelen ze nummers van onder andere Queens Of The Stone Age, Arctic Monkeys, Nirvana, Green Day en noem alle andere grote rockbands uit de afgelopen twee decennia maar op.
Tevens staat deze band in april ook tijdens Trompestampe op het podium van Nederland 3. Deze avond spelen ze samen met GebrekAanBeter (voorheen Pallet Town, die 1 februari nog in Nederland 3 optraden) en Get-Amused (die vorig jaar december ook optraden).
Ladies Night bestaat uit:
Remko ten Zijthoff – Vocals
Coen Verspeek – Guitar
Alex Wijnhorst – Guitar
Roy Kemmers – Bass
Klaas Luiten – Drums
Extra informatie
Datum: Zaterdag 16 februari
Locatie: Poppodium Nederland 3, Lange Spruit 84, Wateringen
Aanvang: 21:00 uur
Entree: 2,50 (niet leden) / gratis (leden)
Wil je niks van Nederland 3 missen? Kom dan zaterdagavond en wordt lid van Nederland 3. Hierdoor krijg je het maandprogramma thuis gestuurd en korting op de avonden van Nederland 3.
Voor meer informatie bezoek je de website van Nederland 3.
Nadat ik mijzelf ooit “muziekliefhebber” durfde te noemen, heb ik gemerkt dat ik open moet staan voor afwisseling. Dit werd nog eens benadrukt toen ik een tijdje terug de ep Changing Tires van de Haagse indie/rock/grungeband The Levi’s op mijn deurmat aantrof. Nieuwsgierig en vol verwachting haalde ik het schijfje uit het (fraai vormgegeven) kartonnetje en schoof het in mijn cd-speler. Boem. Daar was het. Mijn cd-collectie ging even opzij voor het geweld dat de kamer vulde en ik vroeg mij af waarom ik niet wat vaker buiten mijn straatje kijk. Vanaf het eerste moment werd ik geboeid door wat ik hoorde. Het verbaasde mij dan ook niets dat deze band in 2012 de titel “best upcoming artist” kreeg.
De openingstrack Foxy, klinkt tijdens de eerste paar maten net alsof het met een simpele bandrecorder in een garage is opgenomen. Eenvoudig, rauw en retro. “She was a very foxy lady”, hoor ik zanger en gitarist Marcus Bouma zingen. Net zoals Jimi Hendrix dat ook ooit deed. En ja, ik geloof hem meteen. She must have been a very foxy lady. Vertel mij meer, Marcus! Het rauwe geluid wordt al snel opzij geduwd door rauw geweld. Een moordende baslijn, strakke drums, fijne backing vocals en gierende solo’s die bij de andere tracks net zo hard weer om de hoek komen kijken; ik ben om.
Can’t Stop is het tweede nummer van deze ep. Uptempo, pakkend, swingend en vooral niet al te ingewikkeld. Dit klinkt bekend… Foo Fighters? Pearl Jam? Waarschijnlijk wel, maar zij zijn er niet voor niets zo groot mee geworden. Stevig en goed in al zijn eenvoud.
We gaan verder met Show Me The Way. (Ik laat alle flauwe grapjes rondom Peter Frampton en zijn talkbox vandaag achterwege.) Er is duidelijk geen ruimte om uit te rusten tussen al dit geweld. Show Me The Way is wederom een stevige, up-beat song met een ontzettend pakkend refrein waarin we overgaan in half tempo en verrast worden met een warm dekentje van backing vocals en sterke riffs. Mijn complimenten gaan ook zeker uit naar producer Jochem Smaal, die ondanks deze bakken vol herrie een geweldig heldere mix heeft weten te creëren.
Dan volgt het nummer dat het meeste indruk op mij maakte, Rockets. Het intro begint met vier maten die gevuld worden door een beukende ritmesectie, waarna een geniale opstapeling van gitaarmelodieën en riffs volgt. Hier komt duidelijk één van de vele kwaliteiten van de band naar voren: sterke refreinen. Mijn voeten en handen kunnen het niet laten mee te tikken op de beat, wat als een unicum gezien kan worden. Dit nummer blaast, dit nummer bonkt, dit nummer boeit.
Hè? Het laatste nummer al? Ja, deze ep telt slechts vijf songs. De afsluiter heeft de bijpassende titel In The End. Nog één keer laten de vier mannen van The Levi’s horen wat ze kunnen en wat ze gedaan hebben. Nog één keer stappen we in de Haagse sneltrein die door hen Changing Tiresgedoopt is. In The End dooft uit met de laatste regel: “You’re the one to blame”. Ik weet zeker dat ze gelijk hebben en voel mij schuldig dat ik deze band nu pas heb leren kennen.
Uiteindelijk weet ik zeker dat bovengenoemde sneltrein The Levi’s op hun eindbestemming gaat brengen, wat deze dan ook mag zijn. Ik zeg: de grootste festivals, springende mensen, hysterische tienermeisjes. En ik zal daar ook ergens staan; achterin tussen de menigte, voorzien van oordoppen. The Levi’s heersen.
Changing Tires