Standup ’69
cd-ep / download-ep
indierock

‘Noisy indie space rock’, noemen de Rotterdammers van Standup’69 de muziek op hun gelijknamige debuut-ep. Nu wil de ironie dat, mocht je net als ondergetekende een heuse genre-fetisjist zijn en op deze koude nawinteravonden nèt ontzettend in de stemming voor iets als noisy indie space rock, je tot de allerlaatste vier minuten van de plaat moet wachten om aan je trekken te komen.

In het sfeervolle outro van de bijna zeven minuten klokkende afsluiter Blackout horen we inderdaad sfeervolle, ingetogen indierock, met een psychedelisch spacey aandoende drone immer op de achtergrond. Weliswaar bevredigend, maar misschien wat laat als je heel veel geeft om accurate genreomschrijvingen. Want de zeven songs op Standup ‘69’s debuutplaat zijn een hoop, maar niet dat. De vraag is dan natuurlijk: is dat erg?

En het simpele antwoord luidt: volmondig nee. Want Standup ’69 is erin geslaagd om een plaat te maken die weliswaar een rollercoaster door verschillende heftige genres is, maar bovenal samenhangt dankzij de grote gemene delers der moddervette grooves en zangeres met grote bek.

Samen met de aanstekelijke hooks en verhalende, niet al te serieuze teksten van zangeres Emmy Kadee doet Standup ’69 in eerste instantie nog het meest aan de heavy partynoise van DZ Deathrays denken. Het is knap dat Kadee het ‘Within Temptation-effect’ – de valkuil voor iedere harde band met hoge vrouwelijke zang – weet te vermijden met een goede dosis riotgirl-attitude op de Yeah Yeah Yeahs.

Later op de plaat neemt de op poppunk gestoelde gitaar van Willem-Pieter Zoutendijk de overhand op het één-minuut-48-klokkende Our End, inclusief meeklappen en dubbelstemmige solo. Daarna is de beer los. Erase is een ingetogen rechttoe-rechtaanrockballad, in SM horen we vage dronenoise met ondubbelzinnige teksten, Heartbreaker is pure de-oude-RHCP-on-speed met de dikste hardrockriff van de hele plaat, alvorens de noisy indie space rock-liefhebber dan ein-de-lijk op zijn wenken wordt bediend met het eerder genoemde Blackout.

Standup ’69 speelde zich een slag in de rondte afgelopen maanden (onder andere twee maal op Eendracht Festival) en dit harde werken is prijzenswaardig. Die in-your-face-attitude van de band klinkt door op deze plaat, in zowel zang als muzikaal, en zorgt ervoor dat de op het eerste gehoor maniakale trip langs allerlei verschillende genres eigenlijk verassend coherent uitpakt. Standup ’69 is misschien nog op zoek naar een definitieve muzikale richting, maar is absoluut op de goede weg.

Als je meer wilt weten over Standup ’69, bezoek dan hun Facebook.

Robin van Essel